Powrót do strony głównej

Geneza ekstremalnych pływów na kuli ziemskiej.

Zjawisko pływów wód morskich i oceanicznych znane jest od tysięcy lat i podziwiane jest przez miliony ludzi a mimo to przyczyna powstawania ekstremalnych pływów nie jest dotychczas jednoznacznie określona. Dzieje się tak dlatego, ponieważ bez uwzględnienia faktu wirowanie Układu Słonecznego wokół BCus -Barycentrum Układu Słonecznego w 18,03 letnim cyklu; jest to niemożliwe. W portach w których przypływy i odpływy decydują o rytmie i terminie obsługi statków, szczegółowe, roczne kalendarze pływów sporządzane są na podstawie wieloletnich rejestrów pływów a nie na podstawie usytuowania Ziemi względem ciał niebieskich których oddziaływanie grawitacyjne decyduje o odległości Ziemi od Słońca. Dopóki nie zostanie skorygowana aktualna teoria pływów-dopóki nie odstąpimy od mitu o bezpośrednim przyciąganiu wód oceanicznych przez Księżyc i Słońce to nie powstanie program komputerowy precyzyjnie prognozujący terminy i wielkość pływów wód oceanicznych i innych "dziwnych" zjawisk występujących na Ziemi.

Klasycznym i ogólnie znanym przykładem super pływu jest super przypływ w zatoce Mont-Saint-Michel na kanale La Manche, gdzie ekstremalne przypływy występują co ok. 18,03 lata, zawsze w nowiu które jest najbliższe równonocy wiosennej. W czasie tych ekstremalnych pływów ma miejsce astronomiczny przypadek szczególny -dotychczas w światowej literaturze nie publikowany, ponieważ przypadek ten dowodzi i potwierdza; 18,03 letni cykl krążenia Układu Słonecznego wokół środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego- BCus. To cykliczne, zbliżone do liniowego, ustawienie Słońca, Księżyca i Ziemi około równonocy w czasie zbliżenie Ziemi do Słońca w 18,03 letnim cyklu wirowania całego Układu Słonecznego (ze Słońcem) wokół BCus -(Barycentrum Układu Słonecznego) sprawia, że co 18,03 lata w zatoce Mont Saint Michel występują ekstremalne pływy.

Zdjęcie wzgórza Mont Saint-Michel w czasie super przypływu.

Źródło: Amaustan - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=79528206

Skalista wyspa w zatoce Mont-Saint-Michel na kanale La Manche, połączona z kontynentalną Francją groblą długości 1800 metrów.

"Nasza planeta krąży wokół środka ciężkości Układu Słonecznego (barycentrum), który często pokrywa się z obszarem zajmowanym przez Słońce, chociaż nie zawsze. Czasem duże planety mogą "wyciągnąć" barycentrum z obszaru Słońca, co oznacza, że Ziemia (jak i wszystkie inne planety wraz ze Słońcem) orbitują wokół pustego miejsca."

Źródło: Alexander J. Hahn, Basic Calculus of Planetary Orbits and Interplanetary Flight Alexander J. Hahn The Missions of the Voyagers, Cassini, and Juno, Springer, 2020; p. 37.

Image credit: Carl Smith. See https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Solar system barycenter.svg

Rysunek 1.

Przedstawia wzajemne położenie: Słońca i BCus- barycentrum Układu Słonecznego (środek ciężkości wszystkich ciał U.S. - łącznie ze Słońcem) w okresie od 1945 - do 1995 roku

Rysunek nr 1 pośrednio potwierdza astronomiczny fakt, że Układ Słoneczny wiruje- krąży wokół BCus -środka ciężkości Układu Słonecznego. W dalszej części tego artkułu zostanie dowiedzione, że należy odróżnić pojęcie orbitowania od krążenia- obrotu ciał niebieskich ponieważ geneza tych zjawisk jest odmienna. ORBITOWANIE ciał niebieskich -planet to efekt bezpośredniego oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej na planetę, natomiast krążenie-obrót nie ma bezpośredniego związku z oddziaływaniem energii słonecznej na planetę.

Rysunek nr.1 jest efektem badań które są milowym krokiem w poznaniu mechaniki ciał niebieskich. W niniejszym artykule zostanie dowiedzione, że opis rysunku -interpretacja badań winna być skorygowana i brzmieć jak niżej.

" Wszystkie planety wraz ze Słońcem krążą wokół środka ciężkości Układu Słonecznego - BCus w cyklu 18,03 lata. Czasem duże planety mogą "wyciągnąć" barycentrum z obszaru Słońca, co nie oznacza, że Ziemia (jak i wszystkie inne planety) orbitują wokół pustego miejsca, ponieważ wszystkie planety Układu Słonecznego pod wpływem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce orbitują wokół środka masy Słońca."

Z badań przedstawionych w artykule Alexander J. Hahn i ze skali porównawczej do znanej średnicy Słońca z rysunku nr 1 wynika, że w latach 1990, 1951-52, BCus -środek ciężkości całego Układu Słonecznego nie pokrywał się ze środkiem Słońca a w 1964 i 1988 roku, BCus znajdowało się na skraju Słońca -to oznacza, że BCus - środek ciężkości U.S. wokół którego krąży Słońce, znajdował się w odległości ; 0,7 miliona km od środka Słońca a w roku 1984 Słońce jest oddalone od BCus około dwa razy dalej -około 1,4 miliona km. W relacjach zmian odległości między Ziemią a Słońcem nie jest to duża różnica ponieważ coroczna zmiana odległości między aphelium a peryhelium Ziemi, spowodowana ekstremalnym ustawieniem Ziemi względem innych ciał niebieskich oddziałujących na Ziemię energią grawitacyjną wynosi 150 milionów km.

Uściślenie znaczenia stosowanych określeń; orbitowanie, krążenie oraz obrót i wirowanie.

-orbitowanie; to określenie dotyczy zjawiska astronomicznego spowodowanego bezpośrednim oddziaływaniem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez macierz układu - Słońce dla planet a dla Księżyca- Ziemia.

-wirowanie, obrót; dotyczy zjawisk których genezą nie jest lub jest ale tylko pośredni udział oddziaływania energii grawitacyjnej i magnetycznej macierzy.

Geneza zjawiska; Obrotu - wirowania Układu Słonecznego i środka ciężkości planet BCpl wokół środka ciężkości Układu Słonecznego- BCus w cyklu 18,03 lata.

Wszystkie planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca w cyklach i parametrach orbitowania proporcjonalnych do oddziałującego na nie natężenia słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej. Ponieważ różna jest masa planet oraz każda planeta orbituje w różnych odległościach od Słońca więc środek ciężkości wszystkich planet-BCpl nieustannie zmienia położenie względem Słońca. W Układzie Słonecznym zdecydowanie dominującymi planetami pod względem masy są Jowisz -1,9*10 /27 kg i Saturn -5,7*10/26 kg których czas obiegu wokół Słońca trwa; 11,86 lat Jowisza i 29,46 lat Saturna, to wskazuje, że czas obiegu środka ciężkości wszystkich planet - BCpl musi oscylować około 18 lat.

Całkowitą masę Układu Słonecznego stanowią; masa Słońca plus masa wszystkich planet z ich satelitami. Środek ciężkości Układu Słonecznego (Słońca + planet) -BCus, zgodnie z prawami fizyki zawsze znajduje się na odcinku między Słońcem i środkiem ciężkości planet-BCpl. Ponieważ środek ciężkości Układu Słonecznego -BCus jest punktem wokół którego krąży środek ciężkości planet-BCpl w cyklu około 18 lat więc również Słońce znajdujące się w linii prostej po przeciwnej stronie środka ciężkości Układu Słonecznego musi krążyć wokół BCus w tym samym cyklu co BCpl-środek ciężkości planet. Takie zjawiska astronomiczne jak: cykl zaciemnienia Słońca -Saros, cykle ekstremalnych zbliżeń Księżyca do Ziemi oraz cykle ekstremalnych pływów dowodzą, że cykl obrotu Słońca i środka ciężkości planet-BCpl wokół BCus trwa ~18,03 lat.

Planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca w cyklach i parametrach orbitowania wprost proporcjonalnych do oddziałującego na nie natężenie energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce. Grawitacyjna więź planet ze Słońcem sprawia, że tworzą wspólnie we wszechświecie, odrębny układ ciał niebieskich -Układ Słoneczny. Zgodnie z prawami fizyki orbitowanie grawitacyjno - magnetyczne planet wokół Słońca, powoduje mechaniczny obrót środka ciężkości wszystkich planet i Słońca wokół ich wspólnego środka ciężkości -BCus - środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego. Zjawisko krążenia Słońca i środka ciężkości planet- BCpl wokół środka ciężkości całego Układu Słonecznego BCus jest zjawiskiem fizycznym obowiązującym w kosmosie. Rozwinięcie zagadnienia w artykule nr.4.

WIROWANIE ciała niebieskiego np.; obrót Ziemi wokół własnej osi, obrót masy grawitacyjnej Układu Słonecznego wokół BCus; nie mają bezpośredniego związku z oddziaływaniem grawitacyjnym innych ciał niebieskich. Genezą tego zjawiska jest podobna do wirowania ciała - masy będącej w ruchu liniowym- w nie idealnej próżni a której środek ciężkości nie pokrywa się z jej środkiem geometrycznym. Pośredni związek z oddziaływaniem grawitacyjnym innych ciał na wirujące ciała niebieskie polega na tym, że to oddziaływanie grawitacyjne, powoduje niecentryczne usytuowanie środka ciężkości masy grawitacyjnej do środka geometrycznego ciała niebieskiego. Klasycznym tego przykładem jest kula ziemska. Planeta Ziemia wiruje wokół własnej osi, ponieważ oddziaływanie grawitacyjne Słońca sprawia, że środek ciężkości masy grawitacyjnej Ziemi jest ciągle przesunięty -oddalony od środka geometrycznego w kierunku Słońca. Opór atmosfery kosmosu na pędzącą kulę o średnicy ponad 6 tysięcy kilometrów z prędkością 30 km/sek. z przesuniętą osią obrotów od osi geometrycznej powoduje jej wirowanie. O tym czy ciało niebieskie wiruje czy nie, decydują wielkości i proporcje poszczególnych w/w parametrów. Uściślenie zagadnienie w artykule nr.4; oddziaływanie grawitacyjne 3 ciał niebieskich.

CZAS TRWANIA CYKLI ORBITOWANIA, KRĄŻENIA I WIROWANIA ciał niebieskich

24 godziny -cykl WIROWANIA Ziemi wokół własnej osi.
29 dni 12godz. 44min i 3sek.-grawitacyjny, stały cykl ORBITOWANIA Księżyca wokół Ziemi.
29,25 -29,83 dni - miesiąc synodyczny _ cykl OBROTU liniowego ustawienia Ziemi i Księżyca względem Słońca. Zmienność czasu trwania miesiąca synodycznego wynika z faktu, że w czasie KRĄŻENIA całego Układu Słonecznego wokół BCus w cyklu około 18,03 roku, ma miejsce również zmiana położenia Słońca względem BCus -(rys 4, 5, 6), które jest spowodowane nieustanną zmiana usytuowania środka ciężkości wszystkich planet względem Słońca.
1 rok -średni pomiar precyzyjnie stałego cykl ORBITOWANIA Ziemi wokół Słońca.
18,o3 lata - średni czas cyklu wirowania -KRĄŻENIA Układu Słonecznego wokół BCus = Jest tożsamy; z cyklem zaćmień Słońca i Księżyca, z cyklicznym występowaniem ekstremalnych odległości Księżyca od Ziemi z cyklicznie występującymi ekstremalnymi pływami ; ZE WSZYSTKIMI ZJAWISKAMI ASTRONOMICZNYMI KTÓRYCH ŚREDNI CYKL WYSTĘPOWANIA POWTARZA SIĘ CO OKOŁO 18 LAT 11 DNI I 8 GODZIN.
1460 lat -cykl ORBITOWANIA Słońca wokół Syriusza.
25800 lat -cykl ORBITOWANIA Syriusza wokół gwiazdy Sah - w gwiazdozbiorze Oriona w czasie budowy piramid.

Rysunek 2.

Cykl obrotu linii zaćmień Słońca jest tożsamy z 18,03 letnim cyklem obrotu środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus wokół Słońca lub Słońca wokół BCus- pojęcie względne.

Rysunek nr 3 i 3A

przedstawia 18,03- letni cykl zaćmień Słońca; lata 2006 - 2024r. który jest tożsamy z 18 letnim cyklem OBROTU BCus wokół Słońca. Dla zwiększenia przejrzystości, 18,03- letni cykl obrotu BCus wokół Słońca, został przedstawiony w dwóch 9-cio letnich okresach; lata 2006-2014 i 2015-2024.

Rysunek 3

Przedstawia 9 letni okres, 18,03 letniego cyklu obrotu środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus wokół Słońca, gdy BCus znajduje się poniżej równika niebieskiego na którym znajduje się Słońce.

Rysunek 3A

Przedstawia 9 letni okres, 18,03 letniego cyklu obrotu środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus wokół Słońca, gdy BCus znajduje się powyżej równika niebieskiego na którym znajduje się Słońce.

Położenie Ziemi i Księżyca względem Słońca w 18,03 letnim cyklu zmiany położenia BCus- środka ciężkości grawitacyjnej ciał niebieskich Układu Słonecznego względem Słońca.

Księżyc orbituje wokół środka Ziemi w stałym cyklu miesiąca grawitacyjnego- cyklu Sarmaty; 29 dni 12 h 44min 3sek po płaszczyźnie średnicowej Ziemi i nieustannie skierowaną ku środkowi Słońca. Ziemia orbituje w stałym rocznym cyklu grawitacyjnym wokół środka masy Słońca po ekliptyce - po płaszczyźnie średnicowej Słońca nieustannie skierowanej ku środkowi masy Syriusza. W każdej sekundzie 18,03 latnim cyklu wirowania Układu Słonecznego wokół jego środka ciężkości - BCus na Ziemię oddziałuje inna wielkości sumaryczna energia grawitacyjna emitowana przez Słońce, planety i inne ciała niebieskie.

Powyższe twierdzenie wbrew pozorom, jest w całkowitej zgodności z epokowym odkryciem Mikołaja Kopernika. Przedstawiony w niniejszym artykule dowód na obrót Słońca wokół BCus- środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego jest tylko drobnym uzupełnieniem - aneksem do epokowego odkrycia M. Kopernika ponieważ parametry orbitowania Ziemi i wszystkich planet wokół Słońca są głównie i niezmiennie proporcjonalne do oddziałującego na nie, wielkości natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce. Analityczne rozwinięcie zagadnienia w artykule nr.4.

Teoria Pływów

I. - Aktualna teoria pływów, nie pasuje do wielu udokumentowanych, ekstremalnych i cyklicznie występujących pływów, ponieważ oparta jest na błędnym założeniu, że pływy to efekt " bezpośredniego, fizycznego przyciągania wody przez Księżyc i Słońce". Super pływy są bardzo rzadkim zjawiskiem, ale są i występują cyklicznie, więc właściwa teoria pływów niezależnie od tego czy mają one miejsce co kilkanaście miesięcy czy co kilkanaście lat winna również wyjaśniać genezę tych pływów. Obecnie obowiązująca teoria pływów , winna być skorygowana ponieważ nie pasuje do wszystkich pływów występujących na Ziemi, jak na przykład super przypływy w zatoce Mont Saint- Michel, "Pororoka" na Amazonce czyli ekstremalne pływy słoneczne.

Geneza pływów wg Sarmaty;

I - Główną i bezpośrednią przyczyną występowania różnej wielkości pływów wód oceanicznych jest oddziaływanie na kulę ziemską cyklicznie zmieniającej się wielkości natężenia słonecznej energii grawitacyjnej.

II - Grawitacja nie jest siłą a jest energią; która jest emitowana przez wszystkie masy promieniście od jej środka a jej natężenie maleje nie w kwadracie a w sześcianie odległości.- Twierdzenie Sarmaty -rozwinięcie zagadnienia w artykule nr 4

III- Grawitacja to energia która masom na które oddziałuje nadaje lub zmienia ciężar - Twierdzenie Sarmaty -rozwinięcie zagadnienia w artykule nr 4

IV- Cyklicznie - co 18,03 lata - zmieniające się usytuowanie środka ciężkości wszystkich planet US względem Słońca ma wpływ na sumaryczną wielkości natężenia słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej na kulę ziemską i na wielkość pływów wód oceanicznych. - Twierdzenie Sarmaty -rozwinięcie zagadnienia poniżej i w artykule nr 4

V- Oddziaływanie grawitacyjne Księżyca na pływy wód oceanicznych można pominąć ponieważ są około 77 razy mniejsze od przeciętnych słonecznych (art. nr 4) i sumują się z oddziaływaniem grawitacyjnym Słońca na Ziemię w 100 procentach, tylko w czasie zaćmień Słońca.

Różna geneza i odmienne powtarzające się odstępy czasowe występowania pływów słonecznych sugerują ich podział jn.

Cykle dobowe- przypływ, odpływ- dobowa zmiana poziomu wód oceanicznych spowodowana odmiennym usytuowaniem określonego miejsca na Ziemi względem linii łączącej środek masy Słońca i Ziemi.
Cykle roczne- równonocne; pływy ekstremalne na równiku Ziemi w miejscu przecięcia wód oceanicznych przez słoneczne linie równikowe natężenia energii grawitacyjnej skierowanych ku środkowi kuli ziemskiej. Pływy równonocne - równikowe maleją z każdym stopniem cosa odchylenia miejsca na powierzchni kuli ziemskiej od linii: środek Słońca -środek Ziemi. Z tego powodu na biegunach Ziemi i na oceanach w miejscach oddalonych od linii : Słońce - środek Ziemi o 90 stopni oddziaływanie słonecznej energii grawitacyjnej na wielkość pływów jest zerowe.
Cykle 18,03 letnie - pływy spowodowane ekstremalnym - sumarycznym oddziaływaniem grawitacyjnym Słońca i wszystkich planet US na Ziemię.
Cykle ekstremalne - "tropikalno - potopowe"- okresy w dziejach Ziemi w których Słońce i Syriusz w czasie wspólnego orbitowania wokół Oriona tworzą około liniowy układ 3 gwiazd.

***

Odmienna charakterystyka pływów słonecznych i księżycowych

Pływy słoneczne; Sł0ńce jest największym i najbliżej położonym ciałem niebieskim z którym Ziemia jest w stałym związku grawitacyjnym. To jest powód i przyczyna, że genezą wszystkich ekstremalnych pływów na kuli ziemskiej jest oddziaływanie grawitacyjne Słońca plus ewentualny współudział innych ciał niebieskich i warunków geograficznych na Ziemi. Wielkość pływów w określonych punktach na powierzchni Ziemi jest proporcjonalna do natężenia słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej w określonym miejscu na powierzchni Ziemi. Maksymalna wielkość oddziaływania grawitacyjnego Słońca na Ziemię ma miejsce w czasie równonocy wiosennej i jesiennej, ponieważ tylko w tym czasie płaszczyzna równikowa Ziemi (największa płaszczyzna ze wszystkich powierzchni równoleżnikowych) tworzy jedną płaszczyznę z płaszczyzną równikową Słoońca i z tego powodu tylko w tym czasie natężenie słonecznej energii grawitacyjnej całkowicie się sumuje - cos a = 1 z natężeniem energii grawitacyjnej Ziemi. Wielkość sumarycznej energi oddziałującej na Ziemię maleje z każdym stopniem - z każdym dniem i miesiącem odejścia płaszczyzny równikowej Ziemi od płaszczyzny równikowej Słońca- od punktów równonocy marcowej i wrześniowej. Natomiast w okresie gdy Ziemia orbituje od punktów przesileń zimowych i letnich do punktów równonocy, wielkość natężenia słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej na Ziemię z każdym dniem i miesiącem wzrasta do wartości ekstremalnej gdy Ziemia znajdzie się w płaszczyźnie równikowej Słońca - w dniu równonocy wiosennej i jesiennej. Ekstremalna wielkość pływów słonecznych każdego roku ma miejsce w innym punkcie na równiku Ziemi. Punkt ekstremalnych pływów słonecznych przesuwa się na równiku Ziemi w cyklu 18,03 lat - zgodnie z cyklem obrotu Słońca wokół środka ciężkości grawitacyjnej wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego - BCus, ze Słońcem włącznie. Rozwinięcie zagadnienia w dalszej części artykułu oraz analityczne uzasadnienie zagadnienia w artykule nr. 4 - Oddziaływanie grawitacyjne ciał niebieskich.

Pływy księżycowe; W układzie ciał niebieskich Ziemia -Księżyc, kula ziemska dla Księżyca jest stałym punktem odniesienia, wokół którego Księżyc orbituje i z tego powodu chociaż jak każda masa Księżyc emitując w przestrzeń kosmiczną energię grawitacyjną to oddziaływanie Księżyca na całą masę kuli ziemską jest zerowe (podobnie jak oddziaływanie grawitacyjne planet na Słońce - rozwinięcie zagadnienia w artykóle nr. 4). Księżyc oddziaływuje grawitacyjnie- zmienia ciężar tylko tych fragmentów masy Ziemi które w wyniku wirowania Ziemi wokół własnej osi, przecinają fizycznie linie natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc. Środek Ziemi -wokół którego Księżyc orbituje jest względem Księżyca punktem stałym i z tego powodu oddziaływanie grawitacyjne Księżyca na parametry orbitowania Ziemi są zerowe. Natomiast masy powierzchniowe Ziemi z powodu wirowania Ziemi wokół własnej osi, przecinają linie natężenia energii grawitacyjnej emitowanych przez Księżyci co skutkuje tym, że Księżyc oddziałuje grawitacyjnie - zmienia tym masom ciężar grawitacyjny nadany przez Ziemię. Autorskie rozwiązanie problemu w formie rozszeżonej przedstawione jest w artykóle nr. 4. Wielkość pływów księżycowych w określonych punktach na powierzchni Ziemi jest proporcjonalna do (różnej) prędkości liniowej punktu na powierzchni Ziemi na który oddziałuje grawitacyjnie Księżyc .

Pływy słoneczne

Pływy roczne- słoneczne; wielkość pływów w określonych punktach na powierzchni Ziemi jest proporcjonalna do cos kąta między linią apsydy Ziemi a linią o kierunku wektora prędkości orbitowania Ziemi. Prędkość kątowa zmian położenia apsydy Ziemi jest tożsama z prędkością kątową zmiany położenia linii równonocy ponieważ Ziemia jak również pozostałe planety Układu Słonecznego orbitują po płaszczyźnie średnicowej Słońca skierowanej w kierunku gwiazdy która jest macierzą Słońca- ku kierunkowi z którego napływa energia grawitacyjna o największym (po słonecznym) natężeniu - rozwinięcie zagadnienia w artykuł nr.4.

Pływy 18.03 letnie: powtarzająca się wielkość pływów w określonych punktach na powierzchni Ziemi spowodowanych cyklicznie powtarzającym się ustawieniem wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego w którym określony akwen na powierzchni Ziemia podlega oddziaływaniu w 18,03 letnim cyklu obrotu - wirowania Układu Słonecznego wokół jego środka ciężkości- BCus.

Fizyka pływów; Lustro wody w basenach, jeziorach, morzach i oceanach nie jest w poziomie ponieważ jest zawsze w pozycji prostopadłej do promieniście rozchodzących się od środka Ziemi linii energii grawitacyjnej emitowanej przez masę kuli ziemskiej. Woda jest nieściśliwa a mimo to jej ciężar grawitacyjny jest różny- wprost proporcjonalny do odległości ku środkowi kuli ziemskiej - twierdzenie Sarmaty-rozwinięcie zag. art. 4 *. To jest powodem i przyczyną, że woda zawsze spada ku środkowi kuli Ziemskiej ponieważ zawsze płynie w kierunku ku większemu natężeniu energii grawitacyjnej; której ekstremum jest skupione w środku masy Ziemi -rozwinięcie zagadnienia w artykule czwartym z uzasadnieniem dla twierdzenia Sarmaty- "ciężar grawitacyjny wody (i każdej innej masy) jest wprost proporcjonalny do natężenia energi grawitacyjnej które na nią oddziałuje'. Masa na którą nie oddziałuje energia grawitacyjna emitowana przez inną masę, ma ciężar równy zero -ciężar masy jest cechą nabytą w wyniku oddziaływania energii grawitacyjnej emitowanej przez inną masę. Ziemia orbituje wokół Słońca ponieważ Słońce emituje i oddziałuje na planetę - Ziemię największą energią grawitacyjną i magnetyczną. Każda planeta Układu Słonecznego również oddziałuje grawitacujnie na inne planety U.S lecz tylko w zakresie zmiany parametrów jej orbitowania to jest; V- chwilowej prędkości orbitowania i chwilowej zmiany odległości planety od Słońca, pozostałe- (T- cykl i W - prędkość kątowa) parametry orbitowania planet są nadane przez Słońce i są stałe ponieważ są wprost proporcjonalne do masy planety. Księżyc ponieważ jest satelitą Ziemi nie ma żadnego wpływu na stałe parametry jej orbitowania wokół Słońca. Parametry orbitowania Słońca i innych gwiazd wokół wspólnej macierzy odbywa się wedłóg praw izasad orbitowania i wirowania ciał niebieskich Układu Słonecznego.

Tabela - Miejsce występowania ekstremalnych pływów

źródło: Wikipedia-Pływy morskie

Poniżej przedstawiona jest geneza pływów wg Sarmaty; oparta na analizie fizyczno-astronomicznej ekstremalnych pływów na Amazonce, w zatoce Mont Sant-Michel i na Nilu.

Pororoca na Amazonce - Opis zjawiska wg dwóch różnych kronik wydarzeń;

A--"Są lata, że dwa razy w roku, w czasie równonocy wiosennej i jesiennej woda Amazonki z dużą siłą przyśpiesza w górę rzeki oraz z jeszcze większym hałasem pędzi w stronę przeciwną- w kierunku jej ujścia, by tam wpaść do oceanu". Nazwa pływu- "pororoca" oznacza w języku miejscowych "wielki ryk". Fala pływowa przemieszcza się nawet do 600 -700 kilometrów w górę rzeki. Wzrost poziomu wody w rzece wzrasta o 6 do 15 metrów a poszerzenie koryta dochodzi do 40 -80 km. Wszystkie drzewa w strefie zalewowych obszarów przystosowane są do życia z pniami i korzeniami zanurzonymi w wodzie. Zwierzęta również świadczą, że paroroca trwa od milionów lat - słodkowodne delfiny, węgorze elektryczne, piranie i płazy nigdzie indziej na Ziemi nie żyjące. Pororoca to twór pływowy, który występuje przez 3 lub 4 dni, podczas nowiu i pełni Księżyca".

B - W okolicach lutego i marca, po obfitych opadach i podczas zmian faz Księżyca, głownie podczas zrównania dnia z nocą słone wody Atlantyku wdzierają się do 400 km w głąb lądu. Ta potężna ściana wody, poruszająca się z prędkością 25 km na godzinę i osiągająca do 5 metrów wysokości.

Pororoca na Amazonce - interpretacja fizyczno-astronomiczna zjawiska wg Sarmaty. Fala pływowa "pororoca" to efekt ekstremalnej wielkości pływów "słonecznych" na równiku kuli ziemskiej. W czasie równonocy wiosennej i jesiennej, płaszczyzna równikowa Ziemi na której znajduje się delta i dolina Amazonki, tworzy jedną płaszczyznę z płaszczyzną równikową Słońca. Efektem grawitacyjnym tych wydarzeń jest wystąpienie na płaszczyźnie równika kuli ziemskiej w czasie równonocy, ekstremalnych sumarycznych wielkości energii grawitacyjnej emitowanej przez Ziemię. i Słońce. Ekstremalne fale pływowe na Amazonce występują w latach w których liniowe ustawienie środków mas Ziemi i Słońca w czasie równonocy wiosennej lub jesiennej przecina równik Ziemi w delcie Amazonki. Wówczas ekstremalne fale pływowe na Amazonce wraz z dobowym obrotem Ziemi wokół własnej osi, przesuwa się od delty Amazonki do podgórza And.

NEGs-z - Natężenie słonecznej energii grawitacyjnej docierające do Ziemi jest różne w różnym położeniu Ziemi względem płaszczyzny równikowej Słońca. Kąt a=0,00 a cos a=1,00 w czasie równonocy, natomiast w czasie przesileń letnich i zimowych a= 23,5 stopni=. To jest powodem i przyczyną, że Pororoca na Amazonce ma miejsce w czasie równonocy gdy płaszczyzna równikowa Ziemi pokrywa się z płaszczyzną równikową Słońca. Występuje tu analogia do wysokości temperatury na równiku Ziemi- jest ona maksymalna gdy płaszczyzna równika Ziemi jest skierowana ku Słońcu - ku płaszczyźnie równikowej Słońca. Powyższy opis geometrycznego usytuowania Ziemi względem Słońca wskazuje przyczynę występowania równonocnych (marcowych i wrześniowych) ekstremalnych pływów słonecznych- większych niż w każdym innym miesiącu. Przy występowaniu ekstremalnych oddziaływań grawitacyjnych Słońca na Ziemię, oddziaływanie Księżyca można pominąć ponieważ jest ono około 70 razy mniejsze od Słonecznego- dowód obliczeniowy przedstawiony jest w artykule nr 4 -Oddziaływanie grawitacyjne ciał niebieskich.

Pływy ekstremalne "pororoca na Amazonce" mają miejsce w czasie równonocy gdy; na Oceanie Atlantyckim- na równiku Ziemi -w delcie Amazonki - ma miejsce liniowe spotkanie wektorów natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce i Ziemię. Ponieważ zwroty wektorów obu energii grawitacyjnych (emitowanych ze środka Ziemię i środka Słońce) są przeciwstawne -mają przeciwstawne zwroty więc się odejmują, co sprawia, że na powierzchni oceanu powstaje "wklęsłość grawitacyjna" ( a nie wizualna) w kierunku której natychmiast napływają masy wód oceanicznych aby ją "wypełnić' -przypływ. W konsekwencji tego zjawiska; grawitacyjno- fizycznego na oceanie w delcie Amazonki powstaje rzeczywiste wzniesienie wód oceanicznych dochodzące do 20 metrów ponad średni poziom (tabela powyżej). Fala- "owalne wybrzuszenie" oceanu z ekstremum na równiku Ziemi spowodowana oddziaływaniem słonecznej energii grawitacyjnej na kulę ziemską, przesuwa się w tempie obrotu określonego miejsca na równika Ziemi względem linii; Słońce - środek kuli ziemskiej. W czasie równonocy płaszczyzna równikowa kuli ziemskiej pokrywa się z płaszczyzną równikową Słońca więc wektor ekstremalnego oddziaływania grawitacyjnego w wyniku dobowego obrotu Ziemi wokół własnej osi, ma miejsce na płaszczyźnie równika kuli ziemskiej. Ekstremalne pływy równikowe są różnej wielkości ponieważ zmienna jest wielkość oddziaływania grawitacyjnego Słońca na Ziemie w cyklu 18,03 lata- w cyklu obrotu środka ciężkości wszystkich planet wokół Słońca. Każda planeta US orbituje w innym cyklu wokół Słońca a mimo to środek ciężkości wszystkich plan US orbituje wokół Słońca w bardzo zbliżonym cyklu; około 18,03 lata podobnie jak cykl zaćmień, ekstremalnych pływów, ekstremalnych odległości Księżyca od Ziemi i wszystkich innych wydarzeń cyklicznie powtarzających się w Układzie Słonecznym. A więc największe fale pororoca na Amazonce mogą być różnej wysokości lecz zawsze mają miejsce wyłącznie w czasie równonocy wiosennej i jesiennej w czasie gdy delta Amazonki w czasie dobowego obrotu kuli ziemskiej wokół własnej osi znajdzie się na linii: środek Słońca - środek Ziemi; to jest na linii przepływu ku środkowi masy Ziemi słonecznej energii grawitacyjnej. W czasie i na linii ekstremalnych zbliżeń Ziemi do Słońca poza oceanami -na lądach mają miejsce niewyczuwalna przez człowieka miejscowe zmiany ziemskiej grawitacji, która może powodować w różnych miejscach na kuli ziemskiej występowanie "zaskakujących" wydarzeń takich jak: lawiny śnieżne, błotne i kamienne, tsunami, trzęsienie, zapadliska i okrągłe dziury w ziemi, "wędrujące głazy" i wiele innych "dziwnych" zjawisk na kuli ziemskiej.

Super przypływ w zatoce Mont Saint- Michel występujący w cyklu 18,03 lata - w cyklu obrotu środka ciężkości wszystkich planet -BCpl oraz Słońca wokół BCus- środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego.

Usytuowania Słońca, Ziemi i Księżyca względem środka ciężkości Układu Słonecznego- BCus w czasie ekstremalnych pływów 21 marca 2015 roku w Zatoce Mont Saint - Michel.

Całkowite zaćmienie Słońca; obserwowane w Europie 20 marca 2015 roku - faza centralna na wschód od Islandii około godz 11:00

- Równonoc wiosenna 2015 roku - 20 marca godz. 23 : 45

- przyszłe ekstremalne pływy w Zatoce Mont Saint - Michel będą miały miejsce w dniu równonocy marcowej 2033 roku o godzinie w której ekstremalne pływy przesuwające się po równiku kuli ziemskiej w 24 godzinnym cyklu jej obrotu, znajdą się na Oceanie Atlantyckim, na południku usytuowania Zatoki Mont Saint - Michel.

Rys. Trasa zaćmienia Słońca w czasie ekstremalnych pływów w zatoce Mont Saint- Michel

Trasa zaciemnienie Słońca przebiegała przez; północną część Oceanu Atlantyckiego, Morze Norweskie i Morze Arktyczne. Obszary lądowe gdzie obserwowano pełne zaćmienie Słońca to; Wyspy Owcze -godz. 9.41-9.42 i Svalbard. Na koniec swojej drogi cień części Księżyca na Słońcu był widoczny na biegunie północnym. Zaćmienie to w postaci zaćmienia częściowego było widoczne w Północnej Afryce i całej Europie - w Szczecinie od godz. 9.41 do 12.01 -max- godz. 10.50.

Kronika ekstremalnych pływów w zatoce M.S- M w czasie równonocy wiosennej 2015 roku

Dwa razy w miesiącu morze dociera do muru otaczającego Saint-Michel. Pływy te charakteryzują się dwiema stałymi cechami;

A- Największą wysokość przypływ osiąga w 36 - 48 godzin po nowiu i pełni Księżyca.

B -Poziom wody w środku dnia ekstremalnych przypływów jest niższy od poziomu wody tego dnia rano i wieczorem.

- - Różnica poziomu wody między przypływem a odpływem wynosi 15 metrów.
  - Podczas odpływu woda opuszcza aż 15 km przyległych terenów do S-M.
  - Przypływy są bardzo gwałtowne- "fala przybiera z szybkością galopującego konia".

Ad-A, B Powyższy opis ekstremalnych pływów wskazuje i dowodzi że rzeczywistość nie pasuje do obecnie obowiązującej teorii pływów. W Saint-Michel ekstremalne wielkości pływów mają miejsce 36 - 48 godzin po nowiu i pełni Księżyca. Fakt ten jest niepodważalnym dowodem na to, że oddziaływanie grawitacyjne Księżyca nie jest czynnikiem mającym wpływ na wielkość pływów w zatoce M.S- M. Również przekaz "fala przybiera z szybkością galopującego konia" -nie dotyczy oddziaływania grawitacyjnego Księżyca a dowodzi o lokalizacji grzbietu- wzniesienia "słonecznej" równonocnej i równikowej ekstremalnej fali pływowej powtarzającej się w 18,03 letnim cyklu obrotu środka ciężkości planet wokół Słońca. W artykóle nr 4- Oddziaływanie grawitacyjne 3 ciał niebieskich, przedstawiony jest dowód analityczny świadczący o tym, że oddziaływanie energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc nie oddziałuje na parametry orbitowania kuli ziemskiej - w środku kuli ziemskiej natężenie energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc =0,00 - jest zerowe, ponieważ Księżyc jest satelitą Ziemi a środek masy Ziemi jest dla Księżyca punktem stałym wokół którego Księżyc orbituje. Natomiast na powierzchni Ziemi i wgórnej warstwie skorupy ziemskiej, Księżyc oddziałuje grawitacyjnie, ponieważ w wyniku wirowania Ziemi wokół własnej osi, miejsca te przecinają linie energii grawitacyjnej emitowanych przez Księżyc. Ponieważ na równiku prędkość liniowa wirowania Ziemi jest maksymalna a na biegunie zerowa więc z tego powodu na równiku Ziemi, oddziaływanie księżycowej energii grawitacyjnej jest ekstremalne a na biegunie jest zerowe. Również w ciągu doby, oddziaływanie grawitacyjne Księżyca w określony punkcie na powierzchni Ziemi, zmienia się proporcjonalnie do zmiany kąta nachylenia linii; Księżyc- określony punkt na powierzchni Ziemi a linią promienia kuli ziemskiej w tym punkcie na powierzchni Ziemi. Cykl orbitowania Księżyca wokół Ziemi jest precyzyjnie stały -równy dokładnie 29dni12 godzin 44minuty i 3 sekundy, również cykle orbitowania planet wokół Słońca są cyklami precyzyjnie stałymi ponieważ proporcja mas; macierz - satelita jest stała-rozwinięcie zagadnienia w artykóle nr.4. Natomiast cykl obrotu środka ciężkości wszystkich planet- BCpl wokół Słońca nie jest parametrem precyzyjnie stałym - wynosi średnio około 18,03 lata i nie ma żadnego związku metorycznego ze stałymi cyklami zaćmień Słońca i Księżyca. Cykl orbitowania Ziemi wokół Słońca oraz Księżyca wokół Ziemi nie zmieni się ani o sekundę niezależnie od tego czy Układ Słoneczny wzbogaci się czy zubożeje o planetę nawet tak wielką jak Jowisz. Natomiast wówczas zmieni się cykl orbitowania środka ciężkości wszystkich planet US - BCpl wraz z cyklem obrotu BCus wokół Słońca i cyklem zaćmieniowym- Saros - dowód analityczny w artykóle nr. 4.

Rysunek nr 4 - Usytuowanie BCus w czasie zaćmień Słońca w 2015 roku.

Pozycja ciał niebieskich Rys. 4A; ekstremalne pływy na Atlantyku w pobliżu M.S-M. występujące co 18,03 lata. w czasie równonocy wiosennej a nie miały miejsca w równonocy jesiennej.

A-ekstremalnym oddziaływaniem natężenia słonecznej energii grawitacyjnej na Ziemię ponieważ płaszczyzna równikowa Ziemi pokrywa się z płaszczyzną równikową Słońca w czasie równonocy wiosennej i jesiennej.
B- ekstremalne oddziaływanie Słońca i Ziemi na Księżyc w czasie liniowego ustawienia tych ciał-w czasie zaciemnienie Słońca 20 III 2015r.
C- środek ciężkości planet U.S. w 18,03 letnim cyklu obrotu wokół Słońca, usytuowany jest między Słońcem i Ziemią-Rys. 3A- co dowodzi że Ziemia znajduje się w położeniu w którym sumaryczne oddziaływanie energii grawitacyjnej planet U.S. na Ziemię i na Księżyc jest większe od średniego i od usytuowania ciał niebieskich w czasie zaćmienia w dniu równonocy jesiennej - 13 IX 2015 r. Odległość Księżyca od Ziemi dowodzi, że w pozycji 4A oddziaływanie grawitacyjne pozostałych (poza Ziemią) planet U.S na Księżyc i Ziemię jest większe niż w pozycji 4B -rozwinięcie zagadnienia w art. nr 4. Ekstremalne pływy miały miejsce 19 III a nie 13 IX ponieważ układ planet - ich oddziaływanie grawitacyjne na Ziemię zwiększało oddziaływanie grawitacyjne Słońca na Ziemię- większe niż równonocne jesienne..

Ostatni ekstremalny przypływ na zatoce M.S.M rozpoczął się wieczorem 20 marca 2015 roku. Różnica w poziomie wód w czasie przypływu i odpływu była ekstremalna- wynosiła ~ 14 metrów i była ponad 5 metrów wyższa od innych pływów równonocnych, ponieważ linia ekstremalnego natężenia słonecznej energii grawitacyjnej, skierowanej ku środkowi kuli ziemskiej przecinała równik Ziemi na południku w pobliżu którego usytuowana jest zatoka M.S.M . Epicentrum tego przypływu miało miejsce w czasie równonocy, na równiku Ziemi, na Oceanie Atlantyckim w czasie 18,03 letniego cyklu eksremalnego zbliżenia Ziemi do Słońca spowodowanego takim układem planet US w którym ich sumaryczne oddziaływanie grawitacyjne na Ziemię było ekstremalne i skutkowały ekstremalnym zbliżeniem Ziemi do Słońca

Najbliższy ekstremalny przypływ w zatoce Saint-Michel będzie miał miejsce w czasie- w terminie równonocy wiosennej w 2033 roku. O tym czy pływy będą nieco większe czy mniejsze od tych z 2015 roku zadecydują n/w zjawiska astronomiczno-fizyczne występujące w terminie równonocy wiosennej w 2033 roku. Cykle orbitowania Ziemi i Księżyc są powtarzalne z sekundową dokładnością, natomiast cykl obrotu środka ciężkości wszystkich planet US -BCpl wokół Słońca nie jest cyklem stałym - wynosi około 18,03 lata, tyle co cykl eksremalnego oddziaływania wszystkich planet US na Ziemię. To sprawia, że w każdym 18,03 letnim cyklu obrotu Ziemi wokół Słońca, Ziemia znajduje się w "towarzystwie" - w strefie różnego oddziaływania grawitacyjnego innych planet co skutkuje tym, że w kazdym 18,03 letnim cyklu ekstremalnych pływów mogą one mieć różne od identycznych; ekstremalne wielkości fali pływowej.

* * *

Wylewy Nilu

ich nierozerwalny związek z budową piramid.

Istnieje niemal pełna analogia genezy cyklicznych wylewów Nilu z wylewami w Zatoce Mont Saint -Michel i na Amazonce. Wspólnym powodem i przyczyną podniesienia się poziomu wód w trzech w/w przypadkach jest miejscowy i chwilowy wzrost wielkości natężenia sumarycznej energii grawitacyjnej (Słońca i Ziemi) w określonym miejscu na równiku kuli ziemskiej. Różnica polega tylko na tym, że w przypadku wylewu Nilu, nie powodowały go ekstremalne pływy równikowe na Atlantyku a coroczne ekstremalne pływy równonocne na równikowym afrykańskim jeziorze Wiktorii -jeziorze aktualnie większym od Morza Marmara. Wysokość poziomu wód wylewowych Nilu odznaczona na piramidach, sfinksie i określana w starożytnych przekazach dowodzi, że to coroczny wzrost słonecznej energii grawitacyjnej w czasie równonocy powoduje grawitacyjne, centryczne wybrzuszenie na powierzchni kuli ziemskiej na linii; Słońce- środek Ziemi. To był powód i przyczyna, że w czasach- okresach ekstremalnego zbliżenia Ziemi do Słońca wylewy Nilu były tak duże, że zaszła konieczność budowy piramid- budowli chroniących ubogich mieszkańców i najemnych pracowników w czasie wylewu Nilu. Faraonom- władcom bardzo żyznych terenów doliny Nilu, corocznie użyźnianych wylewami Nilu, budowa piramid była inwestycją niezbędną i bardzo opłacalną mimo, że służyla "szeregowym egipcjanom" tylko 5 dni w roku- w kalendarzu egipskim określonymi jako "wylew". Faraonowie doskonale wiedzieli, że bez ciągłości armii i siły roboczej niemożliwe jest utrzymanie ciągłości władzy. Piramidy w Egipcie pdobnie jak piramidy w krajach około równikowych Ameryki Południowej są budowlami o wspólnej genezie przyczyn ich budowania, którą były; ekstremalne i cyklicznie powtarzalne na równiku kuli ziemskiej, równonocne pływy spowodowane cyklicznym ekstremalnym w dziejach kuli ziemskiej zbliżeniem Ziemi do Słońca. Rozwinięcie i sprecyzowanie zagadnienia w Artukule nr. 4 -Oddziaływanie grawitacyjne ciał niebieskich.

* * *

Page updated

Google Sites

Report abuse