Ekstremalne zjawiska fizyczne spowodowane miejscową zmianą, sumarycznej wielkości grawitacji na Ziemi.

Powrót do strony głównej

Geneza ekstremalnych pływów oceanicznych

Zjawisko pływów wód morskich i oceanicznych znane jest od tysięcy lat i podziwiane jest przez miliony ludzi a mimo to przyczyna powstawania ekstremalnych pływów nie jest dotychczas jednoznacznie określona. Dzieje się tak dlatego, ponieważ bez uwzględnienia faktu wirowanie Układu Słonecznego wokół BCus -Barycentrum Układu Słonecznego w 18,03 letnim cyklu; jest to niemożliwe. W portach w których przypływy i odpływy decydują o rytmie i terminie obsługi statków, szczegółowe, roczne kalendarze pływów sporządzane są na podstawie wieloletnich rejestrów pływów a nie na podstawie usytuowania Ziemi względem ciał niebieskich których oddziaływanie grawitacyjne decyduje o odległości Ziemi od Słońca. Dopóki nie zostanie skorygowana aktualna teoria pływów-dopóki nie odstąpimy od mitu o bezpośrednim przyciąganiu wód oceanicznych przez Księżyc i Słońce to nie powstanie program komputerowy precyzyjnie prognozujący terminy i wielkość pływów wód oceanicznych i innych "dziwnych" zjawisk występujących na Ziemi.

Klasycznym i ogólnie znanym przykładem super pływu jest super przypływ w zatoce Mont-Saint-Michel na kanale La Manche, gdzie ekstremalne przypływy występują co ok. 18,03 lata, zawsze w nowiu które jest najbliższe równonocy wiosennej. W czasie tych ekstremalnych pływów ma miejsce astronomiczny przypadek szczególny -dotychczas w światowej literaturze nie publikowany, ponieważ przypadek ten dowodzi i potwierdza; 18,03 letni cykl krążenia Układu Słonecznego wokół środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego- BCus. To cykliczne, zbliżone do liniowego, ustawienie Słońca, Księżyca i Ziemi około równonocy w czasie zbliżenie Ziemi do Słońca w 18,03 letnim cyklu wirowania całego Układu Słonecznego (ze Słońcem) wokół BCus -(Barycentrum Układu Słonecznego) sprawia, że co 18,03 lata w zatoce Mont Saint Michel występują ekstremalne pływy.

Zdjęcie wzgórza Mont Saint-Michel w czasie super przypływu.

Źródło: Amaustan - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=79528206

Skalista wyspa w zatoce Mont-Saint-Michel na kanale La Manche, połączona z kontynentalną Francją groblą długości 1800 metrów.

"Nasza planeta krąży wokół środka ciężkości Układu Słonecznego (barycentrum), który często pokrywa się z obszarem zajmowanym przez Słońce, chociaż nie zawsze. Czasem duże planety mogą "wyciągnąć" barycentrum z obszaru Słońca, co oznacza, że Ziemia (jak i wszystkie inne planety wraz ze Słońcem) orbitują wokół pustego miejsca."

Źródło: Alexander J. Hahn, Basic Calculus of Planetary Orbits and Interplanetary Flight Alexander J. Hahn The Missions of the Voyagers, Cassini, and Juno, Springer, 2020; p. 37.

Image credit: Carl Smith. See https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Solar system barycenter.svg

Rysunek 1.

Przedstawia wzajemne położenie: Słońca i BCus- barycentrum Układu Słonecznego (środek ciężkości wszystkich ciał U.S. - łącznie ze Słońcem) w okresie od 1945 - do 1995 roku

Rysunek nr 1 pośrednio potwierdza astronomiczny fakt, że Układ Słoneczny wiruje- krąży wokół BCus -środka ciężkości Układu Słonecznego. W dalszej części tego artkułu zostanie dowiedzione, że należy odróżnić pojęcie orbitowania od krążenia- obrotu ciał niebieskich ponieważ geneza tych zjawisk jest odmienna. ORBITOWANIE ciał niebieskich -planet to efekt bezpośredniego oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej na planetę, natomiast krążenie-obrót nie ma bezpośredniego związku z oddziaływaniem energii słonecznej na planetę.

Rysunek nr.1 jest efektem badań które są milowym krokiem w poznaniu mechaniki ciał niebieskich. W niniejszym artykule zostanie dowiedzione, że opis rysunku -interpretacja badań winna być skorygowana i brzmieć jak niżej.

" Wszystkie planety wraz ze Słońcem krążą wokół środka ciężkości Układu Słonecznego - BCus w cyklu 18,03 lata. Czasem duże planety mogą "wyciągnąć" barycentrum z obszaru Słońca, co nie oznacza, że Ziemia (jak i wszystkie inne planety) orbitują wokół pustego miejsca, ponieważ wszystkie planety Układu Słonecznego pod wpływem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce orbitują wokół środka masy Słońca."

Z badań przedstawionych w artykule Alexander J. Hahn i ze skali porównawczej do znanej średnicy Słońca z rysunku nr 1 wynika, że w latach 1990, 1951-52, BCus -środek ciężkości całego Układu Słonecznego nie pokrywał się ze środkiem Słońca a w 1964 i 1988 roku, BCus znajdowało się na skraju Słońca -to oznacza, że BCus - środek ciężkości U.S. wokół którego krąży Słońce, znajdował się w odległości ; 0,7 miliona km od środka Słońca a w roku 1984 Słońce jest oddalone od BCus około dwa razy dalej -około 1,4 miliona km. W relacjach zmian odległości między Ziemią a Słońcem nie jest to duża różnica ponieważ coroczna zmiana odległości między aphelium a peryhelium Ziemi, spowodowana ekstremalnym ustawieniem Ziemi względem innych ciał niebieskich oddziałujących na Ziemię energią grawitacyjną wynosi 150 milionów km.

Uściślenie znaczenia stosowanych określeń; orbitowanie, krążenie oraz obrót i wirowanie.

-orbitowanie; to określenie dotyczy zjawiska astronomicznego spowodowanego bezpośrednim oddziaływaniem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez macierz układu - Słońce dla planet a dla Księżyca- Ziemia.

-wirowanie, obrót; dotyczy zjawisk których genezą nie jest lub jest ale tylko pośredni udział oddziaływania energii grawitacyjnej i magnetycznej macierzy.

Geneza zjawiska; Obrotu - wirowania Układu Słonecznego i środka ciężkości planet BCpl wokół środka ciężkości Układu Słonecznego- BCus w cyklu 18,03 lata.

Wszystkie planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca w cyklach i parametrach orbitowania proporcjonalnych do oddziałującego na nie natężenia słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej. Ponieważ różna jest masa planet oraz każda planeta orbituje w różnych odległościach od Słońca więc środek ciężkości wszystkich planet-BCpl nieustannie zmienia położenie względem Słońca. W Układzie Słonecznym zdecydowanie dominującymi planetami pod względem masy są Jowisz -1,9*10 /27 kg i Saturn -5,7*10/26 kg których czas obiegu wokół Słońca trwa; 11,86 lat Jowisza i 29,46 lat Saturna, to wskazuje, że czas obiegu środka ciężkości wszystkich planet - BCpl musi oscylować około 18 lat.

Całkowitą masę Układu Słonecznego stanowią; masa Słońca plus masa wszystkich planet z ich satelitami. Środek ciężkości Układu Słonecznego (Słońca + planet) -BCus, zgodnie z prawami fizyki zawsze znajduje się na odcinku między Słońcem i środkiem ciężkości planet-BCpl. Ponieważ środek ciężkości Układu Słonecznego -BCus jest punktem wokół którego krąży środek ciężkości planet-BCpl w cyklu około 18 lat więc również Słońce znajdujące się w linii prostej po przeciwnej stronie środka ciężkości Układu Słonecznego musi krążyć wokół BCus w tym samym cyklu co BCpl-środek ciężkości planet. Takie zjawiska astronomiczne jak: cykl zaciemnienia Słońca -Saros, cykle ekstremalnych zbliżeń Księżyca do Ziemi oraz cykle ekstremalnych pływów dowodzą, że cykl obrotu Słońca i środka ciężkości planet-BCpl wokół BCus trwa ~18,03 lat.

Planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca w cyklach i parametrach orbitowania wprost proporcjonalnych do oddziałującego na nie natężenie energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce. Grawitacyjna więź planet ze Słońcem sprawia, że tworzą wspólnie we wszechświecie, odrębny układ ciał niebieskich -Układ Słoneczny. Zgodnie z prawami fizyki orbitowanie grawitacyjno - magnetyczne planet wokół Słońca, powoduje mechaniczny obrót środka ciężkości wszystkich planet i Słońca wokół ich wspólnego środka ciężkości -BCus - środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego. Zjawisko krążenia Słońca i środka ciężkości planet- BCpl wokół środka ciężkości całego Układu Słonecznego BCus jest zjawiskiem fizycznym obowiązującym w kosmosie. Rozwinięcie zagadnienia w artykule nr.4.

WIROWANIE ciała niebieskiego np.; obrót Ziemi wokół własnej osi, obrót masy grawitacyjnej Układu Słonecznego wokół BCus; nie mają bezpośredniego związku z oddziaływaniem grawitacyjnym innych ciał niebieskich. Genezą tego zjawiska jest podobna do wirowania ciała - masy będącej w ruchu liniowym- w nie idealnej próżni a której środek ciężkości nie pokrywa się z jej środkiem geometrycznym. Pośredni związek z oddziaływaniem grawitacyjnym innych ciał na wirujące ciała niebieskie polega na tym, że to oddziaływanie grawitacyjne, powoduje niecentryczne usytuowanie środka ciężkości masy grawitacyjnej do środka geometrycznego ciała niebieskiego. Klasycznym tego przykładem jest kula ziemska. Planeta Ziemia wiruje wokół własnej osi, ponieważ oddziaływanie grawitacyjne Słońca sprawia, że środek ciężkości masy grawitacyjnej Ziemi jest ciągle przesunięty -oddalony od środka geometrycznego w kierunku Słońca. Opór atmosfery kosmosu na pędzącą kulę o średnicy ponad 6 tysięcy kilometrów z prędkością 30 km/sek. z przesuniętą osią obrotów od osi geometrycznej powoduje jej wirowanie. O tym czy ciało niebieskie wiruje czy nie, decydują wielkości i proporcje poszczególnych w/w parametrów. Uściślenie zagadnienie w artykule nr.4; oddziaływanie grawitacyjne 3 ciał niebieskich.

CZAS TRWANIA CYKLI ORBITOWANIA, KRĄŻENIA I WIROWANIA ciał niebieskich

24 godziny -cykl WIROWANIA Ziemi wokół własnej osi.
29 dni 12godz. 44min i 3sek.-grawitacyjny, stały cykl ORBITOWANIA Księżyca wokół Ziemi.
29,25 -29,83 dni - miesiąc synodyczny _ cykl OBROTU liniowego ustawienia Ziemi i Księżyca względem Słońca. Zmienność czasu trwania miesiąca synodycznego wynika z faktu, że w czasie KRĄŻENIA całego Układu Słonecznego wokół BCus w cyklu około 18,03 roku, ma miejsce również zmiana położenia Słońca względem BCus -(rys 4, 5, 6), które jest spowodowane nieustanną zmiana usytuowania środka ciężkości wszystkich planet względem Słońca.
1 rok -średni pomiar precyzyjnie stałego cykl ORBITOWANIA Ziemi wokół Słońca.
18,o3 lata - średni czas cyklu wirowania -KRĄŻENIA Układu Słonecznego wokół BCus = Jest tożsamy; z cyklem zaćmień Słońca i Księżyca, z cyklicznym występowaniem ekstremalnych odległości Księżyca od Ziemi z cyklicznie występującymi ekstremalnymi pływami ; ZE WSZYSTKIMI ZJAWISKAMI ASTRONOMICZNYMI KTÓRYCH ŚREDNI CYKL WYSTĘPOWANIA POWTARZA SIĘ CO OKOŁO 18 LAT 11 DNI I 8 GODZIN.
1460 lat -cykl ORBITOWANIA Słońca wokół Syriusza.
25800 lat -cykl ORBITOWANIA Syriusza wokół gwiazdy Sah - w gwiazdozbiorze Oriona w czasie budowy piramid.

Rysunek 2.

Cykl obrotu linii zaćmień Słońca jest tożsamy z 18,03 letnim cyklem obrotu środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus wokół Słońca lub Słońca wokół BCus- pojęcie względne.

Rysunek nr 3 i 3A

przedstawia 18,03- letni cykl zaćmień Słońca; lata 2006 - 2024r. który jest tożsamy z 18 letnim cyklem OBROTU BCus wokół Słońca. Dla zwiększenia przejrzystości, 18,03- letni cykl obrotu BCus wokół Słońca, został przedstawiony w dwóch 9-cio letnich okresach; lata 2006-2014 i 2015-2024.

Rysunek 3

Przedstawia 9 letni okres, 18,03 letniego cyklu obrotu środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus wokół Słońca, gdy BCus znajduje się poniżej równika niebieskiego na którym znajduje się Słońce.

Rysunek 3A

Przedstawia 9 letni okres, 18,03 letniego cyklu obrotu środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus wokół Słońca, gdy BCus znajduje się powyżej równika niebieskiego na którym znajduje się Słońce.

Położenie Ziemi i Księżyca względem Słońca w 18,03 letnim cyklu zmiany położenia BCus- środka ciężkości grawitacyjnej ciał niebieskich Układu Słonecznego względem Słońca.

Księżyc orbituje wokół środka Ziemi w stałym cyklu miesiąca grawitacyjnego- cyklu Sarmaty; 29 dni 12 h 44min 3sek po płaszczyźnie średnicowej Ziemi i nieustannie skierowaną ku środkowi Słońca. Ziemia orbituje w stałym rocznym cyklu grawitacyjnym wokół środka masy Słońca po ekliptyce - po płaszczyźnie średnicowej Słońca nieustannie skierowanej ku środkowi masy Syriusza. W każdej sekundzie 18,03 latnim cyklu wirowania Układu Słonecznego wokół jego środka ciężkości - BCus na Ziemię oddziałuje inna wielkości sumaryczna energia grawitacyjna emitowana przez Słońce, planety i inne ciała niebieskie.

Powyższe twierdzenie wbrew pozorom, jest w całkowitej zgodności z epokowym odkryciem Mikołaja Kopernika. Przedstawiony w niniejszym artykule dowód na obrót Słońca wokół BCus- środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego jest tylko drobnym uzupełnieniem - aneksem do epokowego odkrycia M. Kopernika ponieważ parametry orbitowania Ziemi i wszystkich planet wokół Słońca są głównie i niezmiennie proporcjonalne do oddziałującego na nie, wielkości natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce. Analityczne rozwinięcie zagadnienia w artykule nr.4.

Teoria Pływów

I. - Aktualna teoria pływów, nie pasuje do wielu udokumentowanych, ekstremalnych i cyklicznie występujących pływów, ponieważ oparta jest na błędnym założeniu, że pływy to efekt " bezpośredniego, fizycznego przyciągania wody przez Księżyc i Słońce". Super pływy są bardzo rzadkim zjawiskiem, ale są i występują cyklicznie, więc właściwa teoria pływów niezależnie od tego czy mają one miejsce co kilkanaście miesięcy czy co kilkanaście lat winna również wyjaśniać genezę tych pływów. Obecnie obowiązująca teoria pływów , winna być skorygowana ponieważ nie pasuje do wszystkich pływów występujących na Ziemi, jak na przykład super przypływy w zatoce Mont Saint- Michel i "Pororoka" na Amazonce.

Geneza pływów wg Sarmaty; Główną przyczyną występowania pływów wód morskich i oceanicznych jest oddziaływanie na powierzchni mórz i oceanów zmiennej sumarycznej wielkości energii grawitacyjnej emitowanej przez; Słońce i Księżyc spowodowanej ich odmiennym usytuowaniem względem Ziemi. Przedstawiona geneza ta jest sprzeczna z n/w teoriami.

I -Aktualnie obowiązującą teorią o sile bezpośredniego przyciągania wód oceanicznych przez Słońce i Księżyc.

Niepodważalnym i ogólnie znanym tego dowodem jest fakt występowania jednakowo dużych pływów w okresie nowiu i pełni Księżyca. Gdyby sumaryczna energia grawitacyjna emitowana przez Słońce i Księżyc nie decydowała o wielości pływów lecz siły przyciągania wód oceanicznych przez Słońce i Księżyc, to pływy w pełni Księżyca byłyby mniejsze od obecnych pływów kwadraturowych, ponieważ wektory sił o przeciwstawnych kierunkach -o przeciwnych zwrotach się nie sumują a różnicują.

II - Grawitacja to nie siła a energia; która jest emitowana przez wszystkie masy promieniście od jej środka a jej natężenie maleje nie w kwadracie a sześcianie odległości.- Twierdzenie Sarmaty -rozwinięcie zagadnienia w artykule nr 4

III- Grawitacja to energia która masom na które oddziałuje nadaje ciężar - Twierdzenie Sarmaty -rozwinięcie zagadnienia w artykule nr 4

IV- Cyklicznie zmieniającego się usytuowania ciał niebieskich ma decydujący wpływ na sumaryczną wielkości natężenia energii grawitacyjnej na powierzchni Ziemi i na wielkość pływów wód oceanicznych.

Geneza i powtarzające się odstępy czasowe występowania pływów sugerują ich podział jn.

Pływy księżycowe-genezą których jest oddziływanie energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc na atmosferę i skorupę Ziemi.
Słoneczne - genezą których jest comiesięczna zmiana położenia określonych punktów na powierzchni Ziemi względem płaszczyzny równikowej Słońca.
Roczne -genezą których jest coroczna zmiana położenia określonych punktów na powierzchni Ziemi względem apsydy Ziemi-peryhelium i aphelium orbity Ziemi.
18,03 letnie -genezą których jest 18,03 letni cykl obrotu -wirowania Układu Słonecznego wokół jego środka ciężkości -BCus.

Charakterystyka pływów.

Pływy księżycowe; W układzie ciał niebieskich Ziemia -Księżyc, kula ziemska dla Księżyca jest stałym punktem odniesienia, wokół którego Księżyc orbituje i z tego powodu chociaż jak każda masa emitując w przestrzeń kosmiczną energię grawitacyjną to oddziaływanie Księżyca na całą masę kuli ziemską jest zerowe (podobnie jak oddziaływanie grawitacyjne planet na Słońce). Księżyc oddziaływuje grawitacyjnie- zmienia ciężar tylko tych fragmentów masy Ziemi które w wyniku wirowania Ziemi wokół własnej osi, przecinają linie natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc. Środek Ziemi -wokół którego Księżyc orbituje jest względem Księżyca punktem stałym. Natomiast masy powierzchniowe Ziemi z powodu wirowania Ziemi wokół własnej osi, przecinają linie natężenia energii grawitacyjnej emitowanych przez Księżyci co skutkuje tym, że Księżyc oddziaływuje grawitacyjnie - zmienia tym masom ciężar grawitacyjny nadany przez Ziemię. Autorskie rozwiązanie problemu w formie rozszeżonej przedstawione jest w artykóle nr. 4. Wielkość pływów księżycowych w określonych punktach na powierzchni Ziemi jest proporcjonalna do (różnej) prędkości liniowej punktu na powierzchni Ziemi na który oddziałuje grawitacyjnie Księżyc . Między innymi z tego powodu pływy księżycowe na równiku Ziemi osiągają ekstremalne wielkości a na biegunach są zerowe.

Pływy słoneczne; wielkość pływów w określonych punktach na powierzchni Ziemi jest proporcjonalna do natężenia słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej na określone punkty na powierzchni Ziemi, której wielkość maleje z każdym stopniem - z każdym miesiącem (dniem) odejścia płaszczyzny równikowej Ziemi od płaszczyzny równikowej Słońca- od punktów równonocy marcowej i wrześniowej. Natomiast w okresie gdy Ziemia orbituje od punktów przesileń zimowych i letnich do punktów równonocy, wielkość natężenia słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej na Ziemię z każdym miesiącem wzrasta do wartości ekstremalnej gdy Ziemia znajdzie się w płaszczyźnie równikowej Słońca - w dniu równonocy.

Pływy roczne- apsydowe ; wielkość pływów w określonych punktach na powierzchni Ziemi jest proporcjonalna do cos kąta między linią apsydy Ziemi (linia Słońce - środek Ziemi-Syriusz) a linią o kierunku wektora prędkości orbitowania Ziemi. Prędkość kątowa zmian położenia apsydy Ziemi jest tożsama z prędkością kątową zmiany położenia linii równonocy ponieważ Ziemia jak również pozostałe planety Układu Słonecznego orbitują po płaszczyźnie średnicowej Słońca skierowanej ku Syriuszowi- ku kierunkowi z którego napływa energia grawitacyjna o największym (po Słońcu) natężeniu- artykół nr.4.

Pływy 18.03 letnie: wielkość pływów w określonych punktach na powierzchni Ziemi spowodowanych takim ustawieniem wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego w którym Ziemia jest ekstremalne zbliżenie do Słońca w 18,03 letnim cyklu obrotu - wirowania Układu Słonecznego wokół jego środka ciężkości- BCus.

Pływy ekstremalne; taką nazwę otrzymały pływy zdublowane - dwa w/w rodzaje pływów występujące jednocześnie w określonym miejscu na kuli ziemskiej. Pływy ekstremalne są zjawiskiem; dotychczas nie wyjaśnionym i na tyle atrakcyjnym i powtarzalnym, że mają indywidualne nazwy- np. "pororoka" na Amazonce- pływy "słoneczno-księżycowe.

Poniżej przedstawiona jest geneza pływów wg Sarmaty; oparta na analizie fizyczno-astronomicznej ekstremalnych pływów na Amazonce, na Nilu i na wyspie Mont Sant-Michel.

Fizyka pływów; Lustro wody w basenach, jeziorach, morzach i oceanach nie jest w poziomie ponieważ jest zawsze prostopadłe do promienia kuli ziemskiej. Woda jest nieściśliwa a mimo to jej ciężar graitacyjny jest różny- wprost proporcjonalny do odległości do środka Ziemi, to jest powodem, że woda zawsze spada ku środkowi kuli Ziemskiej- zawsze płynie w kierunku ku większemu natężeniu energii grawitacyjnej; "skupionej" i emitowanej przez środek masy Ziemi -rozwinięcie zagadnienia w artykule czwartym z uzasadnieniem dla twierdzenia Sarmaty- "ciężar grawitacyjny wody (i każdej innej masy) jest wprost proporcjonalny do natężenia energi grawitacyjnej które na nią oddziaływuje. Masa na którą nie oddziawuje energia grawitacyjna emitowana przez inną masę, ma ciężar równy zero -ciężar masy jest cechą nabytą w wyniku oddziaływania energii grawitacyjnej emitowanej przez inną masę. Ziemia orbituje wokół Słońca ponieważ Słońce emituje i oddziawuje na planetę - Ziemię odpowiednio dużą energią grawitacyjną i magnetyczną. Planety Układu Słonecznego również oddziałują grawitacujnie na planetę Ziemię lecz tylko w zakresie zmiany parametrów jej orbitowania; V- chwilowej prędkości orbitowania i chwilowej zmiany odległości planety od Słońca, pozostałe parametry orbitowania planet są stałe. Księżyc ponieważ jest satelitą Ziemi nie ma żadnego wpływu na na parametry jej orbitowania wokół Słońca, natomiast ma wpływ na wielkość ciężaru grawitacyjnego elementów -mas Ziemi które w trakcie dobowego wirowania Ziemi wokół własnej osi, przecinają linie energii grawitacyjnej emitowanej przez masę Księżyca. Z tego powodu oddziaływanie grawitacyjne Księżyca jest współsprawcze z oddziaływaniem grawitacyjnym Słońca przy występowaniu na Ziemi; ekstremalne pływy wód oceanicznych i morskich, trzęsień Ziemi, powstawanie dziór i zapadlisk na powierzchni kuli ziemskiej , lawin błotnych i śnieżnych oraz wielu innych "dziwnych" zjawisk na powierzchni Ziemi.

Pororoca na Amazonce - Opis zjawiska wg kroniki wydarzeń; "Są lata, że dwa razy w roku, w czasie równonocy wiosennej i jesiennej woda Amazonki z dużą siłą przyśpiesza w górę rzeki oraz z jeszcze większym hałasem pędzi w stronę przeciwną- w kierunku jej ujścia, by tam wpaść do oceanu". Nazwa pływu- "pororoka" oznacza w języku miejscowych "wielki ryk". Fala pływowa przemieszcza się nawet do 600 -700 kilometrów w górę rzeki. Wzrost poziomu wody w rzece wzrasta o 6 do 15 metrów a poszerzenie koryta dochodzi do 40 -80 km. Wszystkie drzewa w strefie zalewowych obszarów przystosowane są do życia z pniami i korzeniami zanurzonymi w wodzie. Zwierzęta równierz świadczą, że paroroca trwa od milionów lat - słodkowodne delfiny, węgorze elektryczne, piranie i płazy nigdzie indziej na Ziemi nie żyjące. Pororoca to twór pływowy, który występuje przez 3 lub 4 dni, podczas nowiu i pełni Księżyca".

Pororoca na Amazonce - interpretacja fizyczno-astronomiczna zjawiska wg Sarmaty. Fala pływowa "pororoca" to efekt kumulacji ekstremalnych wielkości w/w dwóch rodzajów pływów; "słonecznego" i "księżycowego". W czasie równonocy wiosennej i jesiennej, płaszczyzna równikowa Ziemi pokrywa się z płaszczyzną równikową Słońca. Efektem grawitacyjnym tych wydarzeń są ekstremalne pływy- tsunami w strefie równikowej kuli ziemskiej spowodowane oddziaływaniem ekstremalnej słonecznej energię grawitacyjną o natężeniu - NEGS-Z =Ms *G / (D z-S )3 *cos a

NEGs-z-Natężenie słonecznej energii grawitacyjnej docierające do Ziemi jest różne w różnym jej położeniu względem płaszczyzny równikowej Słońca. Kąt a=0,00 a w czasie równonocy a 23,5 stopni w czasie przesileń letnich i zimowych. Płaszczyznę równikową Słońca określa płaszczyzna - krąg gwiazd zodiakalnych.

Powyższy opis dowodzi oraz wyjaśnia przyczynę występowania równonocny (marcowych i wrześniowych) pływów słonecznych większych niż w każdym innym miesiącu. Pływy ekstremalne "pororoca na Amazonce" mają miejsce i występują w czasie gdy na Oceanie Atlantyckim przy delcie Nilu- na równiku Ziemi w czasie równonocy ma miejsce również ekstremalne oddziaływanie grawitacyjne Księżyca. Które występuje -ma miejsce w czasie gdy również Księżyc (orbitujący wokół środka Ziemi po płaszczyźnie skierowanej ku środkowi Słońca) znajdzie się w pozycji w której oddziaływanie grawitacyjne Księżyca na powierzchnię Ziemi zbiegnie się z oddziaływaniem grawitacyjnym Słońca na równiku kuli ziemskiej. Fala- "wybrzuszenie" oceanu na równiku Ziemi spowodowana oddziaływaniem słonecznej energii grawitacyjnej na kulę ziemską, przesuwa się w tempie obrotu powierzchni Ziemi względem linii; Słońce - środek kuli ziemskiej. Natomiast energii grawitacyjna emitowana przez Księżyc nie oddziałuje na całą kulę ziemską tylko na jej skorupę - elementy ruchome względem księżycowych linii natężenia energii grawitacyjnej (dzieje się tak ponieważ Księżyc jest satelitą Ziemi a Ziemia jest jego macierzą- rozwinięcie zagadnienia w artykule nr. 4). Fala pływów słonecznych jest wzniesieniem wód oceanicznych w kształcie ćwierć -kulistym, poruszającym się po powierzchni oceanu z prędkością i kierunkiem zgodnym z linią łączącą środki mas Ziemi, Słońca i centrum wzniesienia wód oceanicznych. Fala pływów księżycowych jest falą o kształcie podobnym do fal fali pływów słonecznych lecz ich kierunek i wielkość jest zdeterminowana prędkością i kierunkiem poruszania się punktu na powierzchni Ziemi- oceanu względem linii natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc. Oddrębne źródła i geneza fal pływów słonecznych i księżycowych sprawia, że ekstremalne wielkości pływy pororoca osiągają w czasie równonocy i ekstremalnego oddziaływania grawitacyjnego Księżyca na powierzchię kuli ziemskiej na kierunku Księżyc - delta Amazonki i gdy kierunek ten jest prostopadły do powierzchni delty Amazonki. Ekstremalne pływy słoneczno- księżycowe są różnej ekstremalnej wielkości ponieważ Ziemia i Księżyc w cyklu 18,03 lat, powtarzalnie zmieniają odległość od swoich macierzy - rozwinięcie zagadnienia w art.nr.4..

Tabela - Miejsce występowania ekstremalnych pływów

źródło: Wikipedia-Pływy morskie

Super przypływy w zatoce Mont Saint- Michel występujący w cyklu 18,03 lata - w cyklu obrotu środka ciężkości wszystkich planet -BCpl oraz Słońca wokół BCus- środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego.

Usytuowania Słońca, Ziemi i Księżyca względem środka ciężkości Układu Słonecznego- BCus w czasie ekstremalnych pływów 21 marca 2015 roku w Zatoce Mont Saint - Michel.

Całkowite zaćmienie Słońca; obserwowane w Europie 20 marca 2015 roku oraz przybliżona trasa całkowitego zaćiemnienia śłońca 30 marca 2033 roku.

Rys. Trasa zaćmienia Słońca w czasie ekstremalnych pływów w zatoce Mont Saint- Michel

Trasa zaciemnienie Słońca przebiegała przez; północną część Oceanu Atlantyckiego, Morze Norweskie i Morze Arktyczne. Obszary lądowe gdzie obserwowano pełne zaćmienie Słońca to; Wyspy Owcze -godz. 9.41-9.42 i Svalbard. Na koniec swojej drogi cień części Księżyca na Słońcu był widoczny na biegunie północnym. Zaćmienie to w postaci zaćmienia częściowego było widoczne w Północnej Afryce i całej Europie - w Szczecinie od godz. 9.41 do 12.01 -max- godz. 10.50.

Dwa razy w miesiącu morze dociera do muru otaczającego Saint-Michel. Pływy te charakteryzują się dwiema stałymi cechami;

A- Największą wysokość przypływ osiąga w 36 - 48 godzin po nowiu i pełni Księżyca.

B -Poziom wody w środku dnia ekstremalnych przypływów jest niższy od poziomu wody tego dnia rano i wieczorem.

- - Różnica poziomu wody między przypływem a odpływem wynosi 15 metrów.
  - Podczas odpływu woda opuszcza aż 15 km przyległych terenów do S-M.
  - Przypływy są bardzo gwałtowne- "fala przybiera z szybkością galopującego konia".

Ad-A, B Powyższy opis obserwatora ekstremalnych pływów wskazuje i dowodzi że rzeczywistość nie pasuje do obecnie obowiązującej teorii pływów. W Saint-Michel ekstremalne wielkości pływów mają miejsce 36 - 48 godzin po nowiu i pełni Księżyca. Fakt ten jest niepodważalnym dowodem, że oddziaływanie grawitacyjne Księżyca nie jest czynnikiem decydującym o wielkości pływów w Zatoce M.S-M. W artykóle nr 4- Oddziaływanie grawitacyjne 3 ciał niebieskich, przedstawiony jest dowód analityczny świadczący o tym, że oddziaływanie energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc nie oddziałuje na parametry orbitowania kuli ziemskiej - w środku kuli ziemskiej natężenie energii grawitacyjnej emitowanej przez Księżyc =0,00 - jest zerowe, ponieważ Księżyc jest satelitą Ziemi a środek Ziemi jest dla Księżyca punktem stałym wokół którego Księżyc orbituje. Natomiast na powierzchni Ziemi i w skorupie ziemskiej, Księżyc oddziałuje grawitacyjnie, ponieważ w wyniku wirowania Ziemi wokół własnej osi, miejsca te przecinają linie energii grawitacyjnej emitowanych przez Księżyc. Ponieważ na równiku prędkość liniowa wirowania Ziemi jest maksymalna a na biegunie zerowa więc z tego powodu na równiku Ziemi, oddziaływanie księżycowej energii grawitacyjnej jest ekstremalne a na biegunie jest zerowe. Również w ciągu doby, oddziaływanie grawitacyjne Księżyca w określony punkcie na powierzchni Ziemi, zmienia się proporcjonalnie do zmiany kąta nachylenia linii; Księżyc- określony punkt na powierzchni Ziemi a linią promienia kuli ziemskiej w tym punkcie na powierzchni Ziemi. Cykl orbitowania Księżyca wokół Ziemi jest precyzyjnie stały -równy dokładnie 29dni12 godzin 44minuty i 3 sekundy, również cykle orbitowania planet wokół Słońca są cyklami precyzyjnie stałymi ponieważ proporcja mas; macierz - satelita jest stała-rozwinięcie zagadnienia w artykóle nr.4. Natomiast cykl obrotu środka ciężkości wszystkich planet- BCpl wokół Słońca nie jest parametrem stałym - wynosi średnio około 18,03 lata i nie ma żadnego związku metorycznego ze stałymi cyklami zaćmień Słońca i Księżyca. Cykl orbitowania Ziemi wokół Słońca oraz Księżyca wokół Ziemi nie zmieni się ani o sekundę niezależnie od tego czy Układ Słoneczny wzbogaci się czy zubożeje o planetę nawet tak wielką jak Jowisz- natomiast cykl orbitowania środka ciężkości wszystkich planet US - BCpl zmieni się wraz z cyklem obrotu BCus wokół Słońca i cyklem zaćmieniowym- Saros - dowód analityczny w artykóle nr. 4.

Rysunek nr 4 - Usytuowanie BCus w czasie zaćmień Słońca w 2015 roku.

Pozycja ciał niebieskich Rys. 4A; ekstremalne pływy na Atlantyku w pobliżu M.S-M. występujące co 18,03 lata. które są spowodowane;

A-ekstremalnym oddziaływaniem natężenia słonecznej energii grawitacyjnej na Ziemię i Księżyc -ponieważ płaszczyzna równikowa Ziemi i Księżyca pokrywa się z płaszczyzną równikową Słońca w czasie zaćmienia i równonocy wiosennej.
B- ekstremalne oddziaływanie Słońca i Ziemi na Księżyc w czasie liniowego ustawienia tych ciał-w czasie zaciemnienie Słońca.
C- środek ciężkości planet U.S. w 18,03 letnim cyklu obrotu wokół Słońca, usytuowany jest między Słońcem i Ziemią-Rys. 3A- co dowodzi że Ziemia znajduje się w położeniu w którym sumaryczne oddziaływanie energii grawitacyjnej planet U.S. na Ziemię i na Księżyc jest większe od średniego i od usytuowania ciał niebieskich w czasie zaćmienia w dniu równonocy jesiennej - 13 IX 2015 r.

Ostatni ekstremalny przypływ na zatoce M.S.M rozpoczął się wieczorem 20 marca 2015 roku. Różnica w poziomie wód w czasie przypływu i odpływu była ekstremalna- wynosiła ~ 14 metrów i była ponad 5 metrów wyższa od zwykłych pływów syzygijnych.

Najbliższy ekstremalny przypływ w zatoce Saint-Michel będzie miał miejsce w czasie powtórzenia się ww zjawisk astronomiczno-fizycznych- to jest w terminie bardzo zbliżonym do zaciemnienia Słońca i równonocy wiosennej w 2033 roku.Cykle orbitowania Ziemi i Księżyc są powtarzalne z sekundową dokładnością, natomiast cykl obrotu środka ciężkości planet -BCpl wokół Słońca nie jest cyklem stałym - wynosi około 18,03 lata, tyle co cykl obrotu środka ciężkości całego Układu Słonecznego wokół BCus. to sprawia, że w każdym 18,03 letnim cyklu obrotu Ziemi wokół Słońca, Ziemia i Księżyc znajduje się w "towarzystwie" - w strefie różnego oddziaływania grawitacyjnego innych planet co skutkuje tym, że w kazdym 18,03 letnim cyklu ekstremalnych pływów mają one różne od identycznych; ekstremalne wielkości i terminy ich występowania.

Page updated

Google Sites

Report abuse