Księżyc - Ziemia - Słońce
Aneks do orbitowanie w/w ciał niebieskich wg Sarmaty.
A1 - Księżyc orbituje wokół środka masy Ziemi po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę równikową Ziemi, nieustannie skierowanej ku kierunkowi oddziaływania ekstremalnego; sumarycznego natężenia energii grawitacyjnej: Słońca + planet Układu Słonecznego. Cykl orbitowania księżyca jest precyzyjnie stały i wynosi: 29dni 12 godzin 44minuty i 3 sekundy.
Uzasadnienie merytoryczne poniżej a analityczne w artykule nr. 4.
Od tysięcy lat wiemy; w ciągu ilu dni Księżyc okrążając Ziemię, zajmuje podobną pozycję względem Słońca- co ile dni Księżyc ukazuje się w tej samej fazie. Od paru wieków wiemy, że cykl miesiąca synodycznego- obiegania Ziemi przez Księżyc względem Słońca - wynosi około 29,53 średniej doby słonecznej. Długość okresu powtarzania się faz Księżyca jest określana jako " zadziwiająco stała", ponieważ stwierdzono, że dwie takie same fazy Księżyca następują po 29 dniach 12 godzinach 44 minutach i 3 sekundach. Regularność powtarzania się cykli faz Księżyca określana jest jako "zadziwiająca", ponieważ geneza tego zjawiska nie została dotychczas jednoznacznie określona. Dotyczy to również ogólnie znanego i podziwianego zjawiska astronomicznego, jakim jest; zaćmienia Słońca i Księżyca. Dotychczasowe wyjaśnienie genezy zaćmień jest frazesem, ponieważ ogranicza się praktycznie do liniowego ustawienia; Ziemi Słońca i Księżyca. Bez uwzględnienia faktu, że Układ Słoneczny nieustannie wiruje wokół środka ciężkości grawitacyjnej wszystkich ciał niebieskich US.- BCus. niemożliwe jest jednoznaczne i pełne wyjaśnienie- genezy wielu zjawisk astronomicznych w tym; zaćmień Słońca i Księżyca.
"Nasza planeta krąży wokół środka ciężkości Układu Słonecznego (barycentrum), który często pokrywa się z obszarem zajmowanym przez Słońce, chociaż nie zawsze. Czasem duże planety mogą "wyciągnąć" barycentrum z obszaru Słońca, co oznacza, że Ziemia (jak i wszystkie inne planety wraz ze Słońcem) orbitują wokół pustego miejsca."
Źródło: Alexander J. Hahn, Basic Calculus of Planetary Orbits and Interplanetary Flight Alexander J. Hahn The Missions of the Voyagers, Cassini, and Juno, Springer, 2020; p. 37.
Image credit: Carl Smith. See https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Solar system barycenter.svg
Przedstawione wyniki badań usytuowania środka ciężkości Układu Słonecznego (barycentrum) -BCus jednoznacznie wskazuje, że obecnie obowiązująca teoria Newtona o orbitowaniu ciał niebieskich nie pasuje do rzeczywistych parametrów orbitowania planet i krążenia środka ciężkości Układu Słonecznego względem Słońca.
Rysunek nr 1 pośrednio potwierdza astronomiczny fakt, że BCus -środka ciężkości Układu Słonecznego krąży - zmienia nieustannie swoje położenie względem Słońca. W dalszej części tego artkułu zostanie dowiedzione, że należy odróżnić pojęcie orbitowania od krążenia-wirowania ciał niebieskich ponieważ geneza tych zjawisk jest odmienna. Orbitowanie planet, ciał niebieskich to efekt bezpośredniego oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej na planetę, natomiast zjawiska określone mianem krążenie-obrót, wirowanie jest zjawiskiem mechanicznym nie mają bezpośredniego związku z oddziaływaniem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanych przez Słońce, Ziemię lub inną macierz układu ciał niebieskich.
Rysunek nr.1 jest efektem badań które są milowym krokiem w poznaniu mechaniki ciał niebieskich. Z badań przedstawionych w artykule Alexander J. Hahn i ze skali porównawczej do znanej średnicy Słońca z rysunku nr 1 wynika, że w latach 1990, 1951-52, BCus -środek ciężkości całego Układu Słonecznego nie pokrywał się ze środkiem Słońca a w 1964 i 1988 roku, BCus znajdowało się na skraju Słońca -to oznacza, że BCus - środek ciężkości U.S. znajdował się w odległości ; 0,7 miliona km od środka Słońca a w roku 1984 BCus jest oddalone od środka Słońca około dwa razy dalej -około 1,4 miliona km. W relacjach zmian odległości między Ziemią a Słońcem nie jest to duża różnica ponieważ coroczna zmiana odległości między aphelium a peryhelium Ziemi wynosi 150 milionów km.
A, B, C -zmiana usytuowania BCus -środka ciężkości układu 3 ciał niebieskich: Słońca i dwóch planet w czasie 1/2 cyklu orbitowania Saturna wokół Słońca.
🔴-Saturn- masa 5,688 x 1026 kg. cykl orbitowania wokół Słońca-29,46 lat średnia odległość od Słońca = 1.429 X 1012 m.
🔵-Jowisz- masa 1,9 X 1027 kg. cykl orbitowania wokół Słońca -11,856 lat. średnia odległość od Słońca = 7.784 x 109 m.
🟡-Słońce-masa 1,99 x 1030 kg. cykl obrotu wokół BCus - około 18,03 lata.
Przykładowa zmiana usytuowania BCus- środka ciężkości grawitacyjnej dwóch planet US- (np. Jowisza i Saturna z pominięciem pozostałych planet dla uproszczonego zobrazowania cyklicznej zmiany położenia BCus -środka ciężkości Układu Słonecznego względem Słońca w 18,03 letnim cyklu wirowania Układu Słonecznego ze Słońcem włącznie wokół BCus. Każda planety orbitują wokół środka Słońca w precyzyjnie określonym stałym cyklu grawitacyjno-magnetycznym. Układ Słoneczny--(Słońce i tylko dwie planety dla zwiększenia przejrzystości cyklu zmiany położenia - obrotu BCus względem Słońca). Przy dwóch planetach orbitujących w różnych cyklach, bardziej przejrzysty jest proces zmiany usytuowania BCus- środka ciężkości Układu Słonecznego względem Słońca lub Słońca względem BCus. Każdy układ, każda masa wiruje wokół jego środka ciężkości. Wszystkie planety Układu Słonecznego orbitują wokół środka masy Słońca w wyniku oddziaływania na planety energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce. Natomiast zgodnie z mechaniką wirowania, cała masa Układu Słonecznego - ze Słońcem włącznie, wiruje wokół środka ciężkości grawitacyjnej wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego. Rozwinięcie zagadnienia w artykule nr.4.
Uściślenie znaczenia stosowanych określeń; orbitowanie oraz krążenie, obrót i wirowanie. ***
-orbitowanie; to określenie dotyczy zjawiska astronomicznego spowodowanego bezpośrednim oddziaływaniem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez macierz układu-Słońce. Planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca, Księżyc orbituje wokół Ziemi. Cykl orbitowania jest parametrem stałym ponieważ jest proporcjonalny do masy satelity i natężenia energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce.
- krążenie, obrót, wirowanie; dotyczy zjawisk fizycznych których genezą nie jest bezpośrednie oddziaływania energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez macierz układu.
Geneza zjawiska; obrotu - wirowania środka ciężkości wszystkich planet BCpl wokół środka Słońca.
Oddziaływanie na planety U.S. słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej sprawia, że planety orbitują wokół Słońca w stałych, precyzyjnie określonych parametrach; W- stała prędkość kątowa orbitowania poszczególnych planet i T-stały cykl obrotu poszczególnej planety wokół Słońca. Wszystkie planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca w cyklach i parametrach orbitowania proporcjonalnych do masy planet i oddziałującego na nie natężenia słonecznej energii grawitacyjnej . Ponieważ różna jest masa planet oraz każda planeta orbituje w różnych odległościach od Słońca to sprawia, że ciężar grawitacyjny każdej planety jest w różnej proporcji do jej masy, z tego powodu; środek ciężkości grawitacyjnej wszystkich planet-BCpl nieustannie zmienia położenie względem Słońca.
Cykliczny obrót wszystkich planet wokół Słońca jest tożsamy z cyklicznym obrotem środka ciężkości grawitacyjnej planet -BCpl wokół Słońca. Zgodnie z prawami fizyki BCpl krążąc wokół Słońca, zawsze znajduje się w położeniu liniowym; BCpl - BCus - Słońce. W tym układzie ma miejsce klasyczny układ zwrotny; skoro BCpl krąży wokół Słońca to z tą samą prędkością kątową, Słońce musi się obracać wokół BCus.
Wirowanie, obrót ciała niebieskiego np.; mgławic, Ziemi wokół własnej osi, środka ciężkości planet Układu Słonecznego wokół Słońca; nie mają bezpośredniego związku z oddziaływaniem grawitacyjnym innych ciał niebieskich.
Czas trwania cykli; ORBITOWANIA oraz KRĄŻENIA, OBROTU i WIROWANIA ciał niebieskich.
24 godziny- doba -cykl wirowania Ziemi wokół własnej osi.
29 dni 12godz. 44min i 3sek.- stały cykl orbitowania Księżyca wokół Ziemi określony według stałego cyklu występowania faz Księżyca - zjawiska wynikającego ze stałego związku grawitacyjno- magnetycznego Księżyca z Ziemią.- cykl Sarmaty.
29,25 -29,83 dni - miesiąc synodyczny - cykl obrotu liniowego ustawienia Ziemi i Księżyca względem Słońca. Zmienność czasu trwania miesiąca synodycznego wynika z faktu, że w czasie obrotu Słońca wokół BCus w cyklu około 18,03 lata, ma miejsce również zmiana położenia BCus względem Słońca i Słońca względem BCus -(rys 4, 5, 6), które jest spowodowane nieustanną zmiana usytuowania środka ciężkości wszystkich planet- BCpl względem Słońca.
1 rok astronomiczny- precyzyjnie stały cykl orbitowania Ziemi wokół Słońca względem macieży Słońca.
1 rok kalendarzowy- cykl obrotu Ziemi wokół Słońca określony na pdstawie interpolacji terminów równonocy wiosennej i przesilenia zimowego a nie wg cyklu orbitowania Ziemi wokół Słońca względem gwiazdy która jest macieżą Słońca.
18,o3 lata - średni czas cyklu obrotu Słońca i środka ciężkości grawitacyjnej planet Układu Słonecznego -BCpl, wokół środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego - BCus. 18,03 letni cykl obrotu Słońca i BCpl wokół BCus jest w stałym związku fizyczno-mechanicznym; z cyklem zaćmień Słońca i Księżyca, z cyklicznym występowaniem ekstremalnych odległości Księżyca od Ziemi i cyklicznie występującymi ekstremalnymi pływami oraz ze wszystkimi innymi ekstremalnymi zjawiskami występującymi na kuli ziemskiej, których cykl występowania powtarza się co około 18,03 lata.
Wszystkie planety Układu Słonecznego orbitują wokół Słońca według parametrów proporcjonalnych do masy planet i oddziałującego na nie natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce. Środek ciężkości wszystkich planet-BCpl krąży w cyklu ~ 18,03 lat wokół środka Słońca. A więc nakładanie się dwóch różnych zjawisk astronomicznych; orbitowania planet wokół Słońca oraz obrót środka ciężkości grawitacyjnej planet- BCpl wokół środka ciężkości Układu Słonecznego- BCus, decyduje o zmieniających się w cyklu ~ 18,03 lat parametrach liniowego usytuowania Słońca względem; BCus i BCpl .
Kąt λ ~ 230 30’ = kąt nachylenia (ekliptyki) płaszczyzny orbitowania Ziemi i planet US do płaszczyzny równikowej Słońca.
Apsyda Ziemi -Linia przechodząca przez dwa punkty na orbicie Ziemi w których Ziemia znajduje się w ekstremalnych odległościach od Słońca. Wg przekazów egipskich astronomów żyjących w latach panowania faraonów wznoszących piramidy, miała miejsce wielka koniunkcja; liniowe ustawienie na wspólnej płaszczyźnie orbitowania Słońca, Syriusza i gwiazdy "Sach". Wg udokumentowanych przekazów - "Wokół gwiazdy "Sach", bezpośrednio orbituje Syriusz oraz Słońce. Przekaz dotyczący Syriusza jest niepodważalny ponieważ na koniunkcji- na liniowym ustawieniu; Ziemi- Słońca i Syriusza opierał się kalendarz egipski. Wylew Nilu był początkiem nowego roku wg kalendarza egipskiego, obowiązującego i stosowanego w okresie budowy piramid.
Współczesne pomiary czasu trwania astronomicznego roku ziemskiego są różne i nie precyzyjnie powtarzalne, ponieważ ich pomiar nie bazuje na pomiarze odstępu czasu między dwoma kolejnymi ustawieniami liniowymi Ziemi- Słońca względem gwiazdy wokół której orbituje Słońce.. Aktualnie pomiary czasu trwania roku ziemskiego są różne, zależnie od przyjętego punktu odniesienia i terminu ich wykonywania. Natomiast terminy orbitowania ciał niebieskich są precyzyjnie stałe, ponieważ są proporcjonalne do stałych parametrów macierzy i satelity. (uściślenie zagadnienia w artykule nr.4). Precyzyjny pomiar czasu trwania roku astronomicznego Ziemi, może wskazać jedynie bezpośredni pomiar odstępu czasu między dwoma liniowymi ustawieniami Ziemi- Słońca i macierzy Słońca. Identyczność wielu pomiarów musi przekonać największych sceptyków do przedstawionych faktów dowodzących, że Słońce orbituje wokół ogólnie znanej gwiazdy, na którą od tysięcy lat skierowana jest płaszczyzna równikowa Ziemi. Czas trwania astronomicznego roku ziemskiego; obrotu Ziemi wokół Słońca jest precyzyjnie stały ponieważ wynika to z praw i zasad orbitowania ciał niebieskich. Rozwinięcie zagadnienia w artykóle nr.4
R III -Równonoc marcowa -wiosenna na północnej półkuli Ziemi; dzień -doba w której Ziemia orbitująca wokół środka Słońca po ekliptyce - płaszczyźnie aktualnie nachylonej do płaszczyzny równikowej Słońca pod kątem ~ 23,5 stopnii, przecina płaszczyznę równikową Słońca. Na południowej półkuli Ziemi jest to dzień równonocy jesiennej.
R IX -Równonoc wrześniowa -jesienna na północnej półkuli Ziemi.
Linie przesileń czerwcowych i grudniowych są w związku grawitacyjnym i geometrycznym z linią apsydy Ziemi.
BCus -środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego (łącznie ze Słońcem), wokół którego wiruje cały Układ Słoneczny w cyklu ~ 18,03 lata.
BCpl -środek ciężkości wszystkich planet U.S. (bez Słońca), wirujący wokół BCus w cyklu ~ 18,03 lata. po przeciwnej stronie niż Słońce.
*Ekstremalne zbliżenia Księżyca do Ziemi mają miejsce w pełni i nowiu w okresie zbliżonym do peryhelium Ziemi-miesiąc XI-II; i powtarzają się co około 18,03 lata -w każdym cyklu obrotu BCus wokół Słońca.
* Ekstremalne zbliżenia Księżyca do Ziemi w nowiu - gdy Ziemia jest maksymalnie oddalona od Słońca -to jest w okresie gdy Słońce krążąc wokół środka ciężkości Układu Słonecznego BCus znajdują się po przeciwnych stronach względem BCus. -przy liniowym ustawieniu; Ziemia -Księżyc - BCus -Słońce.
* Ekstremalne zbliżenia Księżyca do Ziemi w pełni- gdy Ziemia w czasie obrotu Słońca wokół BCus jest maksymalnie zbliżona do Słońca -przy liniowym ustawieniu; Księżyc - Ziemia- Słońce -BCus.
* BCus- środek ciężkości Układy Słonecznego wokół którego krąży Słońce wraz ze środkiem ciężkości planet w cyklu ok. 18,03 lata.
Rysunki nr. 4, 5, 6 przedstawiają różne, niezależne od siebie zjawiska astronomiczne których wspólną genezą jest obrot Słońca wokół środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus w cyklu 18,03 lata.
Korekta układu; Księżyc, Ziemia, Słońce
Twierdzenie Sarmaty;
Księżyc orbituje wokół środka Ziemi w precyzyjnie stałym cyklu miesiąca grawitacyjnego - 29dni,12h,44min,3sek. po płaszczyźnie przechodzącej przez; średnicę równikową Ziemi najczęściej skierowaną ku środkowi Słońca - ku ciału niebieskiemu którego natężenie energii grawitacyjnej oddziałującej na Księżyc jest mniejsze jedynie od natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez macież Księżyca - Ziemię. Analityczne uzasadnienie (wraz z rozwiązaniem "księżycowego paradoksu") w artykule nr. 4
Ziemia orbituje wokół środka Słońca w stałym cyklu ziemskiego roku grawitacyjnego po płaszczyźnie przechodzącej przez; średnicę równikową Słońca i skierowaną ku ciału niebieskiemu, którego natężenie energii grawitacyjnej oddziałującej na Ziemię jest mniejsze jedynie od natężenia słonecznej energii grawitacyjnej - to jest gwiazdy ze zbioru Oriona wg starożytnych przekazów egipskich kapłanów. W artykule nr. 4 przedstawiam argumenty dowodzące o słuszności i racji starożytnych przekazów.
Zaćmienie Słońca i Księżyca- ma miejsce w sytuacji i czasie gdy linia łącząca środki mas; Księżyca i Ziemi, obracająca się wokół środka Ziemi w precyzyjnie stałym cyklu miesiąca grawitacyjnego =29dni,12h,44min,3sek. -po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę równikową Ziemi i skierowanej w kierunku linii ekstremalnego natężenia energii grawitacyjnej oddziałujących na Księżyc teafi na Słońce.
Orbitowanie Ziemi i Księżyca
oraz
obrót Słońca i środka ciężkości planet -BCpl w cyklu ~ 18,03 lata wokół BCus - środka ciężkości U.S.
Cyklicznie zmieniające się terminy zaciemnienia Słońca i Księżyca dowodem na;
obrót środka ciężkości Układu Slonecznego BCus wokół Słońca w cyklu ~ 18,03 lat.
orbitowanie Ziemi wokół środka masy Słońca po ekliptyce- płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę równikową Słońca i nachylonej do płaszczyzny równikowej Słońca pod kątem ~ 23,5 stopni. Rozwinięcie zagadnienia w art. nr 4.
orbitowanie Księżyca wokół środka Ziemi w czasie księżycowego m-ca grawitacyjnego TKG = 29 dni 12 godzin 44 minuty i 3 sekundy po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę równikową Ziemi skierowanej ku Słońcu. Rozwinięcie zagadnienia w art. nr 4.
Zaciemnienie Słońca i Księżyca ma miejsce w czasie gdy linia orbitowania Księżyca wokół Ziemi pokryje się z linią orbitowania Ziemi wokół Słońca.
Zaciemnienie Słońca -26 XII 2019 r. S1 - K1 -Z1 Z.S -30 IV 2022 r. - S3 -K3 -Z3 Z.S.- 8 -IV- 2024r. - S5 -K5- Z5
Zaciemnienie Słońca -21 VI 2020 r. S'1 - K'1-Z'1 Z.S. -21 X 2022 r. - S'3 - K'3 -Z'3 Z.S. -2 - X - 2024r. = S'5 -K'5 - Z'5
Zaciemnienie Słońca - 14 XII 2020 r. S''1 -K''1-Z''1
Zaciemnienia Słońca; S2- 2021r.-10 VI i 4 XII oraz S4 rok 2023-20 IV i 14 X nie wrysowano dla zwiększenia przejrzystości rysunku
Słońce (S1- S3 -S5) krąży (a nie orbituje) po ekliptyce wokół środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus w cyklu ~ 18,03 lata.
Rysunek 9A
Rysunek nr. 9 i 9a - Uzasadnieniem i dowodem dla n/w twierdzeń Sarmaty.
Cyklicznie zmieniające się terminy zaciemnienia Słońca i Księżyca przyczyną i dowodem na;
obrót Słońca wokół BCus w cyklu ~ 18,03 lat po uśrednionej płaszczyźnie orbitowania wszystkich planet Układu Słonecznego.
- orbitowanie Ziemi wokół środka masy Słońca w cyklu 1 roku po ekliptyce-płaszczyźnie aktualnie nachylonej do płaszczyzny równika niebieskiego pod kątem ~ 23,5 stopni.
- orbitowanie Księżyca wokół środka masy Ziemi w stałym cyklu 1 miesiąca grawitacyjnego księżyca - 4 faz Księżyca = 29 dni 12 godzin 44 minuty i 3 sekundy, po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę równikową Ziemi i skierowaną ku Słońcu.
Rysunek nr. 9 i 9a przedstawia układ; Słońce, Ziemia, Księżyc w 3 różnych zaćmieniowych miesiącach orbitowania; Ziemi wokół Słońca i Księżyca wokół Ziemi. Przedstawione przykłady zaćmień Słońca podobnie jak wszystkie inne rejestrowane od tysięcy lat, zaćmienia Słońca i Księżyc dowodzą i potwierdzają fakt; orbitowania Księżyca wokół środka Ziemi po płaszczyźnie skierowanej ku Słońcu krążącemu wokół BCus w cyklu 18,03 lat. Powyższe twierdzenie jest sprzeczne z obecnie obowiązującą teorią o orbitowaniu Księżyca po płaszczyźnie nachylonej do ekliptyki pod kątem; od 4 stopni 58 min do 5 stopni 15 min. Najprawdopodobniej teoria o przecinających się płaszczyznach orbitowania Ziemi i Księżyca powstała z powodu braku argumentów na wyjaśnienie przyczyn występowania zaćmień w różnych odstępach czasowych. Znamiennym jest fakt, że płaszczyźnie orbitowania Ziemi wokół Słońca miano "ekliptyka" nadali starożytni astronomowie greccy a która oznacza; "zaćmienie". Nazwa orbity "ekliptyka" oznaczająca "zaćmienie" odpowiada orbicie Ziemi ponieważ zaćmienia Słońca i Księżyca ma miejsce i w czasie gdy Księżyc orbitując wokół Ziemi po płaszczyźnie nachylonej ku Słońcu przecina płaszczyznę orbitowania Ziemi. A więc starożytni astronomowie słusznie nazwali orbitę Ziemi ekliptyką- oznaczającą zaćmienie, ponieważ mimo to, że Księżyc orbituje wokół Ziemi po nieskończenie wielu płaszczyznach, różnie nachylonych do płaszczyzny równika niebieskiego (od 0 do 23,5 stopni) ale zaciemnienie Słońca i Księżyca ma miejsce zawsze na płaszczyźnie orbitowania Ziemi wokół Słońca-na ekliptyce -płaszczyźnie zaćmień..
Z analizy zjawisk astronomicznych; zaćmienie Słońca i Księżyca oraz 18,03 letniego cykl obrotu Słońca wokół środka ciężkości Układu Słonecznego - BCus (rys. nr. 11) wyłania się właściwa geneza zaćmień Słońca i Księżyca oraz określenie wzajemnego usytuowania płaszczyzn po których krążą lub orbitują poszczególne ciała niebieskie Układu Słonecznego.
Zaciemnienie Słońca tylko w nowiach 20 Iv i 14X w 2023 roku oraz 19 III i 21 IX w 2025 roku - (rok 2024 pominięto dla zwiększenia przejrzystości rysunku) ponieważ tylko w tych nowiach 2023 i 2025 r. ma miejsce liniowe ustawienie; Ziemia- Księżyc w nowiu- Słońce z linią; Słońce - BCus - BCpl. (rys. 2 i3). A więc zaciemnienie Słońca i Księżyca może mieć miejsce tylko w czasie liniowego ustawienia; Księżyca- Ziemia -Słońce z linią Słońce -BCus -BCpl (Rys. nr 4, 5, 6 i 6a). Słońce zgodnie z obrotem środka ciężkości wszystkich planet- BCpl, krąży wokół BCus w kierunku przeciwnym do kierunku orbitowania planet wokół Słońca -dowód rysunek nr 4. Również cykl i kierunek obrotu linii zaćmień dowodzą, że Słońce krąży wokół BCus- w cyklu 18,03 lat w kierunku przeciwnym do kierunku orbitowania planet. Obrót Słońca wokół BCus (cykl 18,03 lata) jest na tyle wolny w stosunku do cyklu obrotu Księżyca wokół Ziemi (29 dni 12 h 44min 3sek.), że mają miejsce przypadki zaćmień Słońca w dwóch kolejnych nowiach -rok 2018 nów 13 VII oraz 11 VIII -dwa częściowe zaćmienia Słońca. Jednocześnie przypadek ten dowodzi (jak również wiele innych potrójnych zaćmień; S-K-S lub K-S-K), że Księżyc orbituje wokół Ziemi po płaszczyźnie skierowanej ku Słońcu a nie jak zakłada obecnie obowiązująca teoria zaćmień, że Ziemia i Księżyc orbitują po dwóch różnych, przecinających się płaszczyznach.
W 2023 roku, Księżyc w nowiu występuje 12 razy, lecz zaćmienie Słońca ma miejsce tylko 2 razy; 20 kwietnia i 14 października -tylko wtedy gdy linia (Ziemia -Księżyc- Słońce) pokryje się z linią obrotu Słońca wokół środka ciężkości Układu Słonecznego (Słońce - BCus - BCpl). Cykl obrotu linii zaćmień jest tożsamy z cyklem obrotu środka ciężkości wszystkich planet wokół BCus - środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego ze Słońcem włącznie (Rys.nr 2, 3, 4.4A). Średni cykl obrotu Słońca wokół BCus wynosi około 18,03 lata - cykl saros. Najczęściej w roku występują 2 zaćmienia Słońca, ponieważ linia; Księżyc -Ziemia, obracająca się wokół środka Ziemi w stałym "cyklu grawitacyjnego miesiąca księżycowego" = 29dni, 12h, 44 min i 3 sek. "trafia" co około 173,3 dni na obracające się (w cyklu 18,03 lata) Słońce wokół BCus . Trzy zaćmienia Słońca w roku, mają miejsce w przypadku gdy pierwsze zaciemnienie Słońca występuje na początku roku kalendarzowego. Co 18 lat mają miejsce cztery zaćmienia Słońca; były w 2011 roku i będą w 2029 roku. Cztery zaćmienia w jednym roku (Rys. nr 4A) mają miejsce w sytuacji gdy w 18,03 letnim cyklu środek ciężkości wszystkich planet U.S. pokryje się ze środkiem Słońca w roku w którym pierwsze zaćmienie Słońca ma miejsce na początku roku kalendarzowego. Geneza zaćmień Księżyca jest analogiczna do zaćmień Słońca.
Cykl orbitowania Księżyca wokół Ziemi jest precyzyjnie stały (29 dni, 12 godz. 44 min i3sek. =2,551443 x 106(S) .) ponieważ jest satelitą Ziemi -jest w stałym związku - pod stałym oddziaływaniem energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez masę kuli ziemskiej. Cechą charakterystyczną takiego związku jest; stały cykl i stała prędkość kątowa orbitowania satelity wokół macierzy -rozwinięcie zagadnienia w artykule nr. 4- oddziaływanie grawitacyjno-magnetyczne 3 ciał niebieskich.
Cykl w którym Słońce okrąża środek ciężkości Układu Słonecznego- BCus w trakcie wirowania Układu Słonecznego (rys. nr. 15) wynosi około 18,03 lata. Około ponieważ jest to cykl mechaniczny a nie grawitacyjny- stały.
Środek ciężkości Ziemia orbitujący wokół Słońca w stałym cyklu jednego roku, dogania i przecina liniowe ustawienie S-BCus (i BCus-S) dwa razy w roku z przesunięciem kalendarzowym w czasie o około (365,26: 2:18,03=10,13 dni. To jest powód i przyczyna z powodu których cykle zaciemnienia Słońca i Księżyca w każdym następnym roku przesunięte są - kalendarzowo cofają się o około 10,13 dni.
Odstęp czasowy między poszczególnymi zaćmieniami Słońca i Księżyca jest różny ponieważ; prędkość (liniowa i kątowa) obrotu Słońca wokół środka ciężkości Układu Słonecznego jest zmienna -determinowana zmienną prędkością obrotu środka ciężkości wszystkich planet wokół środka ciężkości Układu Słonecznego.
Układ ciał niebieskich w których mają miejsce zaćmienia Słońca i Księżyca przedstawia się następująco; Księżyc w czasie miesięcznego cyklu orbitowania wokół środka Ziemi po płaszczyźnie skierowanej ku Słońcu musi znaleźć się na linii przecięcia dwóch płaszczyzn; płaszczyzny orbitowania Ziemi wokół Słońca w cyklu 1-go roku z płaszczyzną orbitowania Księżyca wokół Ziemi w cyklu jednego miesiąca księżycowego. Cykl obrotu Ziemi wokół Słonca i cykl obrotu Księżyca wokół Ziemi są cyklami stałymi lecz cykl obrotu Słońca wokół BCus jest cyklem zmiennym (~ 18,03 lata) i z tego powodu cykl zaćmień -kalendarzowa data występowania zaćmień Słońca i Księżyca każdego roku jest inna. Obrazowo; gdy Słońce w czasie 18,03 letniego cyklu obrotu wokół BCus znajduje się w pobliżu apsydy Ziemi (Rys 9 pozycja Słońca S1) to zaciemnienia Słońca i Księżyca wystąpią w grudniu i czerwcu a np. kwietniowe i październikowe zaciemnienia (Rys. 9 pozycja Słońca S5) wystąpią gdy Słońce w czasie 18,03 letniego cyklu obrotu wokół BCus usytuowane będzie w pobliżu równika niebieskiego na którym znajduje się BCus. To uwarunkowanie sprawia, że cykl zaciemnienia Słońca i Księżyca ma miejsce najczęściej dwa razy w roku, zawsze w czasie liniowego ustawienia Ziemi i Księżyca z liniowym ustawieniem Słońca z BCus- Rys 9. Odstęp czasowy między zaćmieniami nie jest stały ponieważ prędkość kątowa obrotu środka ciężkości wszystkich planet a tym samym i Słońca wokół BCus nie jest stała. Zaciemnienie Słońca ma miejsce dwa -trzy razy w jednym roku (Rysunek nr. 9) przy liniowym ustawieniu Księżyca orbitującego wokół Ziemi ze Słońcem wirującym wraz z całym Układem Słonecznym w cyklu 18,03 lata wokół środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus. Czterokrotne zaciemnienie Słońca ma miejsce w sytuacji gdy w 18,03 letnim cyklu obrotu Słońca wokół BCus, położenie Słońca pokryje się z położeniem BCus.
Zaciemnienie Słońca i Księżyca jest niezaprzeczalnym dowodem wirowania Układu Słonecznego i obrotu Słońca wokół BCus - środka ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego w cyklu ~ 18,03 lata ziemskie.
Indeks zmian autorskich Sarmaty w stosunku do aktualnie prezentowanych teorii w Astronomii i Fizyce.
- Księżyc orbituje wokół środka Ziemi, po płaszczyźnie przechodzącej przez; średnicę równikową Ziemi i skierowanej ku Słońca. Księżyc jest satelitą Ziemi ponieważ natężenie ziemskiej energii grawitacyjnej oddziałującej na Księżyc, jest większe od słonecznego i każdego innego ciała niebieskiego -uzasadnienie analityczne wraz z rozwiązaniem problemu "Paradoksu Księżyca" w artykule nr.4.
- Natężenie słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej na Księżyc jest pod względem wielkości drugie (po oddziaływaniu grawitacyjnym Ziemi) w każdym położeniu Księżyca względem Ziemi i z tego powodu płaszczyzna orbitowania Księżyca nieustannie jest skierowana ku Słońcu.
- Cykl orbitowania Księżyca wokół Ziemi jest stały i wynosi grawitacyjny miesiąc księżycowy =29 dni 12 godzin, 44 minuty i 3 sekundy ponieważ Księżyc jest w "stałym" związku grawitacyjnym i magnetycznym z Ziemią.
- Zaćmienie Słońca i Księżyca ma miejsce w czasie gdy Księżyc orbitujący wokół środka Ziemi po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę równikową Ziemi, skierowanej ku Słońca, znajdzie się w liniowym położeniu ze Słońcem krążącym wokół BCus w cyklu 18,03 lata (rys 9-9a).
Piotr Gągała Sarmata.
-
* * *
