Oddziaływanie grawitacyjno-

magnetyczne trzech ciał niebieskich.

Orbitowanie ciał niebieskich - Teoria udokumentowana faktami.

Grawitacja

Nowe spojrzenie na jedno z najbardziej fundamentalnych zjawisk na Ziemi i w kosmosie.

— Nie wszystko, co publikowane jest o grawitacji, jest prawdziwe !!!

Grawitacja towarzyszy człowiekowi nieustannie - w każdej sekundzie jego istnienia. Mimo to geneza tego zjawiska prezentowana przez wydawnictwa naukowe jest różna i cząstkowa.

Na przykładzie książki Wydawnictwa Naukowego PWN " Fizyka wokół nas" Paul G. Hewitt, przedstawiam interpretacje zjawisk fizycznych bezpośrednio związanych z grawitacją i obrotem ciał niebieskich, które wymagają korekt w świetle współczesnej wiedzy naukowej i doświadczeń kosmicznych.

Teoria grawitacji Newtona opartej na tezie o wzajemnym przyciąganiu się ciał niebieskich.
Teoria grawitacji Einsteina - bazującej na tezie o równości masy inercyjnej z masą grawitacyjną.
Prawa Keplera twierdzącego, że każda planeta porusza się po elipsie, w której jednym z ognisk znajduje się Słońce.

Argumenty przemawiające przeciw w/w teoriom.

*Ad. Teorii grawitacji Newtona; Każde ciało przyciąga każde inne ciało w sposób niezwykle piękny i prosty. Siła przyciągania zależy tylko od masy i odległości. Dokładniej jest ona proporcjonalna do iloczynu mas obu ciał i odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości między nimi. Proporcjonalność została zastąpiona równością po wprowadzeniu stałej grawitacyjnej "G" i w postaci wzoru F=Gxm1 x m2/d2 przedstawia aktualnie obowiązujące prawo powszechnej grawitacji.

W niniejszym artykule przedstawiam dowody na to, że grawitacja to nie jest - "wzajemne przyciąganie istniejące między ciałami posiadającymi masę". Ciała niebieskie nie przyciągają się wzajemnie natomiast pod wpływem energii grawitacyjnej emitowanej przez inne ciała niebieskie zaczynają ważyć - zmieniają ciężar swojej masy w precyzyjnie określony sposób-przedstawiony w dalszej części tego artykułu.

Masa nie posiada ciężaru dopóki nie oddziałuje na nie energia grawitacyjna emitowana przez inne ciała. Ciężar grawitacyjny- ciężar każdej masy nie jest wielkością stałą- jest parametrem zmiennym - proporcjonalnym do sumarycznej wielkości natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez inne ciała niebieskie. Energia grawitacyjna maleje w trzeciej potędze odległości a nie w jej kwadracie - uzasadnienie analityczne w dalszej części artykułu.

*Ad. Teorii grawitacji Alberta Einsteina. Wprowadzone przez A. Einsteina do "Ogólnej teorii względności" pojęcie równości masy inercyjnej z masą grawitacyjna", w żaden sposób nie koresponduje z "prawem i zasadą orbitowania ciał niebieskich" które dowodzą, że nie tylko nie ma równości lecz nawet nie ma stałej proporcji między masą i ciężarem ciał niebieskich. Masa ciała wynikająca z inercji zwanej też bezwładnością jest jedynym miernikiem wielkości masy ciała niezależnie od tego czy znajduje się na Ziemi czy w kosmosie. Masa ciała jest parametrem stałym, natomiast ciężar jest parametrem nabytym i zmiennym proporcjonalnym do sumarycznej wielkości natężenia energii grawitacyjnej oddziałującej na masę. Uzasadnienie analityczne w dalszej części artykułu.

*Ad. Prawo Keplera-"każda planeta porusza się po elipsie a Słońce znajduje się w Jednym z jej ognisk".

To twierdzenie powstało wyłącznie na podstawie zaobserwowanych zmian odległości Ziemi od Słońca bez uwzględnienia faktu zmiany wielkości ciężaru grawitacyjnego planet w wyniku oddziaływania grawitacyjnego innych ciał niebieskich. Zmiana sumarycznej wielkości energii grawitacyjnej oddziałującej na planetę skutkuje jednoczesną zmianą ciężaru grawitacyjnego planety i odległości planety od Słońca -zmianą promienia orbity przy jednoczesnym ciągłym zachowaniu zasad orbitowania planet po orbitach "kołowych o zmiennym promieniu" a nie "eliptycznych"-ponieważ planety Układu Słonecznego orbitują wg praw i zasad orbitowania wokół jednego źródła emitującego energię- wg Słońca. Rozwinięcie zagadnienia w dalszej części artykułu.

W świetle powyższych korekt aktualnie obowiązujących teorii i praw fizyki kosmosu, pojawia się pytanie: czy nie nadszedł czas, by spojrzeć na grawitację z innej perspektywy niż obecnie obowiązująca. Nowa, poniżej prezentowana teoria orbitowania ciał niebieskich wymusza wprowadzenie korekt poglądów i praw dotychczas obowiązujących w astronomii i fizyce, jest to absolutnie konieczne w epoce lotów kosmicznych.

Teoria orbitowania ciał niebieskich wg Sarmaty.

Każda masa - każde ciało niebieskie emituje energię grawitacyjną, magnetyczną i inne w ściśle określonej proporcji do swojej masy. Natężenie energii grawitacyjnej rozprzestrzenia się promieniście od środka masy ciała emitującego energię (Słońca, planety) do każdego miejsca w kosmosie. Wielkość natężenia emitowanej energii grawitacyjnej maleje w trzeciej potędze odległości od środka masy ją emitującej. Dla przykładu wielkość natężenia energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce i oddziałujące na Ziemię wynosi; NE(s-z)=Ms x G/D3 (s-z). W tej samej proporcji natężenie energii grawitacyjnej emitowanej przez Ziemię oddziałuje na Księżyc i na każde inne ciało niebieskie będące w ruchu względem Ziemi i przecinające linie energii grawitacyjnej emitowanej przez Ziemię. Cechą charakterystyczną energii grawitacyjnej, odróżniającą ją od wszystkich innych energii jest fakt, że masom będącym w ruchu i przecinającym linie natężenia energii grawitacyjnej nadają ciężar - wektor skierowany równolegle do linii natężenia energii grawitacyjnej i o zwrocie ku Słońcu- ku masie emitującej energię grawitacyjną. Słońce nie przyciąga Ziemi natomiast masa Ziemi w wyniku oddziaływania energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce zyskuje ciężar- wektor ciężaru- skierowanego ku środkowi masy Słońca. W przypadku układu Ziemia- Księżyc występuje pełna analogia do układu Słońce-Ziemia.

Prawa Fizyki i analiza parametrów orbitowania ciał niebieskich dowodzą, że skoro oddziaływanie słonecznej energii grawitacyjnej skutkuje nadaniem planetom ciężaru co musi skutkować spadaniem- ruchem planety w kierunku Słońca. Skoro planety nie "spadają ku Słońcu" a orbitują wokół niego więc musi być inna słoneczna energia- siła która temu przeciwdziała. Taki tok rozumowania wskazał mi, że spośród wielu rodzajów energii emitowanych przez Słońce tylko energia magnetyczna jest tą która oddziałując jednocześnie z energią grawitacyjną powoduje orbitalny ruch planet.

Słoneczna energia magnetyczna oddziałując na planety, powoduje ich ruch orbitalny- nadaje planecie wektor ruchu o kierunku prostopadłym do promieniście rozchodzących się słonecznych linii natężenia energii grawitacyjnej i magnetycznej. Oddziaływanie słonecznej energii magnetycznej jest analogiczne do współcześnie odkrytego i praktycznie zastosowanego; siłowego oddziaływania energii magnetycznej na ładunek elektryczny. Cytat z "Fizyki wokół nas" Paul C. Hewitt.

Zjawisko magnetyzmu jest analogiczne do; siły wywieranej przez pole magnetyczne na poruszający się ładunek elektryczny. Doświadczalnie stwierdzono i praktycznie wykorzystywana jest w elektromagnesach następująco określone zjawisko fizyczne; " Jeśli cząstka obdarzona ładunkiem "g" porusza się z prędkością "v" prostopadle do pola magnetycznego o natężeniu "B" , to doznaje ona siły "F" będącej iloczynem tych trzech wielkości F=g x v x B . Jeśli cząstka porusza się pod pewnym kątem w stosunku do pola magnetycznego to "v" oznacza tylko składową prędkości prostopadłą do "B".

Powyżej przedstawiona definicja zjawiska magnetyzmu również potwierdza fakt - podobnie jak niżej przedstawione zjawisko grawitacji, że planety nie przyciągają Słońca (wbrew teorii Newtona o wzajemnym przyciąganiu ciał niebieskich) ponieważ prędkość Słońca względem planet jest zerowa- V(p-s)=0

Stała proporcja energii magnetycznej do grawitacyjnej emitowanych przez Słońce i oddziałujących na poszczególne planety proporcjonalnie do ich mas i odległości od Słońca sprawia, że planety orbitują wokół Słońca z zachowaniem stałej proporcji; W= 2π/T = constans gdzie; W= stała prędkość kątowa planety, T=stały czas trwania jednego cyklu - jednego obrotu planety wokół Słońca, π -współczynnik dotyczący wyłącznie orbit kołowych i kształtów kulistych.

Oddziaływanie słonecznej energii grawitacyjnej na planety US.

Dla układu ciał niebieskich (Słońce-planeta) ciężar grawitacyjny planety spowodowany oddziaływaniem słonecznej energii grawitacyjnej wynosi;

CG(p-S) =mS x G/D3(S-p) x mp = NE(s-p) x mp

CG(p-S) - Wielkość ciężaru grawitacyjnego planety, skierowany ku Słońcu, spowodowana oddziaływaniem słonecznej energii grawitacyjnej na planetę.

ms - masa Słońca -kg

D3(p-S) - trzecia potęga odległości planety od Słońca-ponieważ energia grawitacyjna (i magnetyczna również) wbrew teorii Newtona rozprzestrzeniają się od źródła przestrzennie- we wszystkich kierunkach a nie po płaszczyźnie.

mp - masa planety-kg

G- stała grawitacyjna =6,67 x 10-11 N m2 /kg 2

NE(s-p)= ms x G/D3(p-S) - natężenie słonecznej energii grawitacyjnej oddziałującej na planetę.

Dla układu Słońce -planeta (macierz -satelita) wzór nie zawiera funkcji- cos a ponieważ wektor ciężaru jest zawsze tożsamy z kierunkiem rozchodzenia się promieni energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce- macierz układu. Zwrot wektora ciężaru grawitacyjnego planety zawsze jest skierowany ku Słońcu- ponieważ taki jest kierunek słonecznych linii energii grawitacyjnej oddziałujących na planetę - Ziemię. Oddziaływanie grawitacyjne innych ciał niebieskich (np. innych gwiazd, planet) wyłącznie zmienia (plus, minus) ciężar grawitacyjny Ziemi. Parametry orbitowania planet są pochodną oddziaływania energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanej przez Słońce na sumaryczny- zmieniający się ciężar grawitacyjny planety. To jest powód i przyczyna, że planety mimo ich stałej masy i stałej masie Słońca podlegają ciągłej zmianie prędkości orbitowania i odległości od Słońca. Słoneczna energia grawitacyjna wraz z nadaniem planecie ciężaru grawitacyjnego sprawia, że na planetę- Ziemię oddziałuje wektor ciężaru - siły dośrodkowej Fd(S-Z) skierowany ku Słońcu, który skutkuje "opadaniem" Ziemi ku Słońcu. Zakrzywienie ruchu planety do kierunku stycznego to efekt oddziaływania słonecznej energii magnetycznej. Konsekwencją oddziaływania na planetę słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej jest fakt, że planety orbitują wokół Słońca ze stałą prędkością kątową- W(p-S) i w stałym cyklu - T(S-p). , oraz ze stałą średnią prędkością liniową- orbitalną i w stałej średniej odległości planety od Słońca.

Fd(S-p) = CG(p-S) x W2(p-S) x D(S-p)

ponieważ CG(p-S) = NE(s-p) x mp =ms x G/D3(S-p) x mp

więc Fd(S-p) = m(S) x G/D3(S-p) x m(p) x W2(p-S) x D(S-p)

Fd(S-Z) -Siła dośrodkowa -skierowana ku Słońcu, oddziałująca na planetę -(Ziemię). Siła równa pędowi w ruchu obrotowym ciężaru grawitacyjnego planety w wyniku oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej. Lub - wektor siły równy ciężarowi grawitacyjnemu planety skierowany ku Słońcu. W żadnym razie Fd(S-Z) nie można określić "wzajemnym przyciąganiem"- jak to dotychczas jest czynione i obowiązujące w Fizyce od czasów Newtona.

Rysunek 1. Siły powodujące orbitowanie ciał niebieskich

Oddziaływanie słonecznej energii magnetycznej na planety US.

Energia magnetyczna również -jak energia grawitacyjna, rozprzestrzenia się od środka Słońca promieniście- przestrzennie a nie w płaszczyźnie. Słoneczna energia magnetyczna Em(S-Z) wymusza na planetach (analogia do ładunku elektrycznego w polu magnetycznym) ruch prostopadły do promieniście rozprzestrzeniających się słonecznych linii natężenia energii grawitacyjnej i magnetycznej. Siła oddziaływania słonecznej energii magnetycznej- Em(S-p) równa się i stanowi; siłę styczną- Fs oddziałującej na planetę. Siła styczna- Fs (podobnie jak siła dośrodkowa- Fd) choć nie są w fizyce dotychczas jednoznacznie zdefiniowane (podobnie jak ruch obrotowy i satelitarny) mimo to fizycznie istnieją, występują i praktycznie są stosowane w elektromagnesach i poduszkowcach. Cechą charakterystyczną siły stycznej- magnetycznej wywieranej przez pole magnetyczne jest fakt, że kierunek siły stycznej- magnetycznej jest zawsze prostopadły do siły dośrodkowej- grawitacyjnej. Stała i wzajemna prostopadłość siły stycznej z siłą dośrodkową jest charakterystyczna dla ruchu po okręgu. Stała proporcja energii magnetycznej do energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce powoduje stałą proporcję parametrów orbitowania poszczególnych planet -proporcjonalną do ciężaru grawitacyjnego planety i odległości planety od Słońca. Kierunek oddziaływania siły stycznej -Fs spowodowany oddziaływaniem słonecznej energii magnetycznej- jest prostopadły do kierunku siły dośrodkowej- grawitacyjnej, -Fd spowodowanej oddziaływaniem słonecznej energii grawitacyjnej.

Siła magnetyczna - Fs(s-p) oddziałująca na planetę w kierunku prostopadłym do wektora ciężaru planety a jednocześnie stycznym do orbity planety co sprawia, że siła styczna oddziałuje na planetę jak moment siły to jest; D(p-S) razy większą od siły grawitacyjnej.

Fs (s-p) = Fd(s-p) X D(p-S)

więc

Fs (s-p) = CG(p-S) x W2(p-S) x D2(S-p)

Cg(p)- ciężar grawitacyjny masy planety. D(p-s) -odległość planety od Słońca V(p-s)- prędkość liniowa planety względem Słońca. W(p-s)- prędkość kątowa planety względem Słońca.

Dowodem i efektem stałej proporcji sił; stycznej i dośrodkowej wynikającej ze stałej proporcji wielkości natężenia słonecznej energii grawitacyjnej z magnetyczną jest stała prędkość kątowa- W(p-s) i stały cykl obrotu planety wokół Słońca-T(p-s).

stąd; W(p-s) X T(p-s) =2π W(p-s) = V(p-S) / D(S-p) = constans. V(p-S) =2πD(S-p) / T(p-s)

Fs - siła styczna do orbity planety- wektor prędkości orbitowania planet wokół Słońca. Siła styczna Fs powoduje ruch orbitalny satelity ze stałą prędkością kątową i stałym zwrocie a jej wielość jest w stałej proporcji do siły dośrodkowej ponieważ źródłem obu energii jest jedna masa- Słońce.. Oddziaływanie siły stycznej Fs na planetę skutkuje oddziaływaniem na planetę; momentu pędu planety- MP(p-S)

MP(p-S) = Fs x D(S-p) = CG(S-p) x V(p-S) x W(p-S) x D(S-p)

ponieważ CG(p-S) =ms x G/D3(S-p) x mp = NE(s-p) x mp

więc MP(p-S) = Fs x D(S-p) =Ms x G/D3(S-p) x mp x V(p-S) x W(p-S) x D(S-p)

MP(p-S) - momentu pędu planety względem Słońca

Fs -Siła Styczna D(S-p) -odległość planety od Słońca.

NE(s-p) = Ms x G/D3(p-S) - natężenie słonecznej energii magnetycznej oddziałującej na planetę.

mp- masa planety.

VC) - prędkość liniowa planety względem Słońca.

W(p-S) - prędkość kątowa planety względem Słońca. W(p-S) =V(p-S) /D(S-p) = constans.

Stałe parametry orbitowania planet dowodem na ich orbitowanie wg jednego źródła emitującego energię grawitacyjną i magnetyczną.

Stała wielkość W(p-S) -prędkość kątowa orbitowania planet względem Słońca oraz stałość czasu jednego obrotu - cykl "T" są dowodem na to, że planety orbitują wokół Słońca wg praw i reguł orbitowania po okręgu. Fakt, że najczęściej kształt orbit przypomina przekrój podłużny kurzego jaja, nie jest wynikiem wzajemnego przyciągania się ciał niebieskich (bo ciała niebieskie nie przyciągają się) a jest to efekt oddziaływanie grawitacyjne innych ciał (poza macierzą) zmieniający tylko chwilowo ciężar grawitacyjny masy satelity- planety. To jest powód i przyczyna, że wszystkie planety Układu Słonecznego niezależnie od wielkości masy, odległości od Słońca i oddziaływania grawitacyjnego innych ciał niebieskich, orbitują wyłącznie według parametrów wynikających z oddziaływania grawitacyjnego i magnetycznego Słońca na planetę. Uzasadnienie analityczne w dalszej części artykułu.

.Parametry ; V (p-S) ,W (p_S) wskazują i potwierdzają- wbrew prawu Newtona, że w oddziaływaniu grawitacyjno-magnetycznym ciał niebieskich nie występuje zależność zwrotna - planety (mimo posiadania masy) nie oddziałują ani grawitacyjnie ani magnetycznie na Słońce ponieważ prędkość liniowa i kątowa Słońca względem planet jest zerowa -Słońce nie przecina linii energii emitowanych przez planety. Ciężar grawitacyjny planet- CGpl jest parametrem zmiennym ponieważ na każdą planetę oddziałują grawitacyjnie poza Słońcem również inne ciała niebieskie- np. inne planety, gwiazdy. Oddziaływanie grawitacyjne na planety Układu Słonecznego innych (poza Słońcem) ciał niebieskich zmieniają sumaryczną wielkość ciężaru grawitacyjnego planety. Zmiana ciężaru grawitacyjnego planety skutkuje proporcjonalną zmianą parametrów jej orbitowania w zakresie chwilowej zmiany; prędkości liniowej orbitowania-V(p-S) i odległości od Słońca- D(p-S) przy zachowaniu stałej proporcji; V/D=W. Prędkość kątowa orbitowania planety- "W" oraz czas jednego obrotu - cykl "T" są parametrami stałymi ponieważ są pochodną jednego źródła emitującego obie energie- Słońca.

Orbity planet Układu Słonecznego i ich satelitów -księżyców nie są elipsami ponieważ orbitują według praw orbitowania wokół jednego źródła emitującego energię.

Setki lat trwający spór o kształt orbit ciał niebieskich nie mógł być rozstrzygnięty bez uwzględnienia n/w faktów.

Ciała niebieskie nawet tak wielkie jak nasze Słońce nie mają ciężaru -nic nie ważą dopóki nie oddziałuje na nie energia grawitacyjna emitowana przez inne ciała niebieskie.

Ciała niebieskie nie przyciągają się wzajemnie lecz pod wpływem energii grawitacyjnej emitowanej przez inne ciała niebieskie zaczynają ważyć lub zmieniają ciężar swojej masy.

Każda planeta U.S. orbituje wokół Słońca po indywidualnej orbicie z indywidualną stałą prędkością kątową "W" i indywidualnym stałym cyklem obrotu "T" oraz z indywidualnymi i stałymi średnimi wielkościami pędu - siły "dośrodkowej" i momentu pędu- siły "stycznej" ponieważ parametry te są wprost proporcjonalne do dwóch indywidualnych wielkości, różnych dla każdej planety; A- średniej odległości planety od Słońca i B- średniej wielkości natężenia słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej oddziałującej na planetę. Z tego powodu ma miejsce ogólnie znane spostrzeżenie- "planety U.S. te które orbitują bliżej Słońca mają większą; prędkość liniową- V (p-S) i prędkość kątową -W (p_S) " - dzieje się tak; ponieważ im bliżej Słońca tym większe natężenie słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej oddziałuje na planetę. tabela nr.2.

Słońce- Ziemia- Księżyc wg Sarmaty.

Geometria sferyczna układu; Słońce- Ziemia- Księżyc.

Orbita i parametry orbitowania Księżyca.

Oddziaływanie grawitacyjno-magnetyczne 3 ciał niebieskich.

Rysunek Nr. 2

Wzajemne położenie układu; Ziemi -Księżyc względem; Słońca, BCus i stałej gwiazdy -G, w czasie; Mg- miesiąca gwiazdowego; Z2- Z4,

Ms- miesiąca synodycznego- zaćmieniowego; Z1- Z3,

MK - miesiąca księżycowego - grawitacyjnego.

Z- Ziemia. K- Księżyc G -Gwiazda "stała" S-Słońce

Cyklicznie zmieniające się terminy zaciemnienia Słońca i Księżyca dowodem na;

względny obrót BCus wokół Słońca lub Słońca wokół BCus w cyklu ~ 18,03 lat, po uśrednionej płaszczyźnie orbitowania wszystkich planet Układu Słonecznego..

- orbitowanie Ziemi wokół środka Słońca po ekliptyce- płaszczyźnie skierowanej ku Syriuszowi- wg przekazów astronomów starożytnego Egiptu-potwierdzonego ekstremalnymi wylewam Nilu w czasie liniowego ustawienia; Ziemi- Słońca i Syriusza.

- orbitowanie Księżyca wokół środka Ziemi w stałych cyklach; 1 miesiąca grawitacyjnego Księżyca -29d, 12h, 44min, 3sek. =2,251443x106 sek. po płaszczyźnie średnicowej Ziemi nieustannie skierowanej ku środkowi Słońca w czasie; 18,03 rocznego cyklu obrotu Słońca wokół BCus -środka ciężkości Układu Słonecznego.

- 1 miesiąc grawitacyjny Księżyca TKg - trwa dokładnie; 29 dni 12 godzin 44 minuty i 3 sekundy . Jest cyklem precyzyjnie stałym ponieważ Księżyc jest satelitą Ziemi a parametr ten- cykl obrotu podobnie jak prędkość kątowa satelity są parametrami stałymi -proporcjonalnymi do mas obu ciał i stałej średniej odległości między macierzą a satelitą. Dowód analityczny w dalszej części artykułu.

Geneza zaćmień Słońca i Księżyca w/g Sarmaty.

Rysunek nr. 3 - Linie i terminy zaciemnienia Słońca i Księżyca

w latach; 2020, 2022, 2024r. (co 2 lata dla zwiększenia przejrzystości rysunku.)

Linie zaciemnienia Słońca -Z.S. przedstawionych na rysunku Nr.3

Z.S. -26 XII 2019 r. S1 - K1 -Z1 Z.S -30 IV 2022 r. - S3 -K3 -Z3 Z.S. całkowite- 8 -IV- 2024r. - S5 -K5- Z5

Z.S. -21 VI 2020 r. S'1 - K'1-Z'1 Z.S. -21 X 2022 r. - S'3 - K'3 -Z'3 Z.S. obrączkowe -2 - X - 2024r. = S'5 -K'5 - Z'5

Z.S. - 14 XII 2020 r. S''1 -K''1-Z''1

Zaciemnienia Słońca; S2- 2021r.-10 VI i 4 XII oraz S4 rok 2023-20 IV i 14 X nie wrysowano dla zwiększenia przejrzystości rysunku

W 18,03 letnim cyklu wirowania Układu Słonecznego wokół BCus, centralnym punktem jest środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego -BCus, natomiast w wyniku oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej każda planeta U.S orbituje w indywidualnym stałym cyklu wokół środka masy Słońca po płaszczyźnie średnicowej Słońca skierowanej ku gwieździe której linie natężenia energii grawitacyjnej są największe- ku Syriuszowi w/g kalendarza egipskiego.. - Twierdzenie Sarmaty.

Słońce (S1- S3 -S5, Rys. nr 3) krąży -wiruje wraz z planetami wokół środka ciężkości Układu Słonecznego -BCus w cyklu ~ 18,03 lata po płaszczyźnie średnicowej Słońca skierowanej ku Syriuszowi.

Ziemia(Z1- Z3- Z5) orbituje wokół Słońca po ekliptyce- płaszczyźnie średnicowej Słońca skierowanej ku Syriuszowi w cyklu 1 roku grawitacyjnego wg Syriusza ( wg punktu Barana - czas średni~ 365,24219 dni).

Księżyc (K1- K3- K5)- orbituje wokół środka Ziemi po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę Ziemi i skierowanej ku Słońcu w cyklu; księżycowego miesiąca grawitacyjnego -trwającego dokładnie; 29 dni 12 godzin 44 minuty i 3 sekundy.

Obrączkowe zaciemnienie Słońca- 2. X. 2024r. Księżyc w apogeum DZ-K =406517 km ponieważ w 18,03 letnim cyklu obrotu Układu Słonecznego wokół BCus Ziemia była bliżej Słońca o odległość BCus -S a Księżyc w nowiu z powodu zwiększonego oddziaływania grawitacyjnego Słońca na Księżyc oddalił się od Ziemi - uściślenie zagadnienia w części analitycznej.

Rysunek nr 3 A - Układ ciał niebieskich w czasie zaćmień Słońca - przekrój.

BCus - Barycentrum -środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego ze Słońcem włącznie. Energia grawitacyjna i magnetyczna emitowana przez Słońce sprawia, że wszystkie planetu US. orbitują wokół Słońca w różnych, ściśle określonych cyklach. Cykliczne orbitowanie planet wokół Słońca powoduje obrót środka ciężkości wszystkich planet- BCpl wokół Słońca w cyklu około 18,03 roku. Zgodnie z prawami fizyki BCus -środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego zawsze znajduje się w położeniu liniowym; BCpl - BCus - Słońce. Różny cykl obrotu planet wokół Słońca i różna ich masa sprawia, że Słońce wraz ze środkiem ciężkości wszystkich planet, okrąża środek ciężkości całego Układu Słonecznego- BCus w cyklu około 18,03 lata w kierunku przeciwnym do kierunku orbitowania planet. To jest powód i przyczyna, że również Słońce obraca się wokół BCus w cyklu około 18,03 w kierunku przeciwnym do kierunku orbitowania planet -Rys. nr 5. art. nr. 1. W układzie Słońce -planety ma miejsce klasyczny układ zwrotny; skoro środek ciężkości wszystkich planet- BCpl krąży wokół Słońca w kierunku przeciwnym do orbitowania planet to z tą samą prędkością kątową i zwrotem co BCpl; w sposób mechaniczny Słońce musi się obracać- krążyć wokół BCus.

10 VI - 2021 rok- Księżyc w nowiu - zaciemnienia Słońca dowodzi, że w precyzyjnie stałych cyklach grawitacyjno - magnetycznych obrotu Księżyca wokół Ziemi i Ziemi wokół Słońca, aby doszło do zaciemnienia Słońca lub Księżyca, które muszą mieć miejsce na ekliptyce, na linii orbitowania Ziemi wokół Słońca, warunkiem koniecznym wystąpienia zaćmienia jest jednoczesne, ustawienie na linii S-Z dwóch prostych; Księżyc- Ziemia i BCus-Słońce. Różne cykle obrotów Słońca wokół BCus - ok. 18,03 lata i precyzyjnie stały cykl obrotu Księżyca wokół Ziemi -miesiąc księżycowy =29 dni 12 godzin 44 minuty i 3 sekundy zwykle dwa razy w roku tworzą układ liniowy, obserwowany na Ziemi w postaci zaćmienia Słońca lub Księżyca.

24 VI- h:19. 42.00 - 2021 rok- Księżyc w pełni bez zaćmienia Słońca, ponieważ Księżyc orbitujący w precyzyjnie stałym cyklu wokół Ziemi (29 dni 12 godzin 44 min i 3 sek.) po płaszczyźnie skierowanej ku Słońcu nie trafia w Słońce- które w sposób nieregularny w cyklu około 18,03 lata zmienia położenie względem BCus. Cykl równy 29 dni 12 godzin 44 min i 3 sek. nazwanym przez autora niniejszego artykułu- "grawitacyjnym miesiącem księżycowym" jest cyklem precyzyjnie stałym w odróżnieniu od "miesiąca synodycznego- słonecznego" którego cykl nie jest stały ponieważ określa czas cykli "zaćmieniowych" - liniowego ustawienia; Księżyca orbitującego wokół Ziemi ze Słońcem krążącym w nie stałym cyklu wokół BCus. i z tego powodu cykl "zaćmieniowy" nie jest stały i waha się około 29,53 dni.

BCus - Barycentrum -środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego ze Słońcem włącznie. Energia grawitacyjna i magnetyczna emitowana przez Słońce sprawia, że wszystkie planetu US. orbitują wokół Słońca w różnych, ściśle określonych cyklach. Cykliczne orbitowanie planet wokół Słońca powoduje obrót środka ciężkości wszystkich planet- BCpl wokół Słońca w cyklu około 18,03 roku. Zgodnie z prawami fizyki BCus -środek ciężkości wszystkich ciał niebieskich Układu Słonecznego zawsze znajduje się w położeniu liniowym; BCpl - BCus - Słońce. Różny cykl obrotu planet wokół Słońca i różna ich masa sprawia, że Słońce wraz ze środkiem ciężkości wszystkich planet, okrąża środek ciężkości całego Układu Słonecznego- BCus w cyklu około 18,03 lata w kierunku przeciwnym do kierunku orbitowania planet. To jest powód i przyczyna, że również Słońce obraca się wokół BCus w cyklu około 18,03 w kierunku przeciwnym do kierunku orbitowania planet -Rys. nr 5. W układzie Słońce -planety ma miejsce klasyczny układ zwrotny; skoro środek ciężkości wszystkich planet- BCpl krąży wokół Słońca w kierunku przeciwnym do orbitowania planet to z tą samą prędkością kątową i zwrotem co BCpl; w sposób mechaniczny Słońce musi się obracać- krążyć wokół BCus.

10 VI - 2021 rok- Księżyc w nowiu - zaciemnienia Słońca dowodzi, że w precyzyjnie stałych cyklach grawitacyjno - magnetycznych obrotu Księżyca wokół Ziemi i Ziemi wokół Słońca, aby doszło do zaciemnienia Słońca lub Księżyca, które muszą mieć miejsce na linii orbitowania Ziemi wokół Słońca, warunkiem koniecznym wystąpienia zaćmienia jest jednoczesne, ustawienie na linii S-Z dwóch prostych; Księżyc- Ziemia i BCus-Słońce. Różne cykle obrotów Słońca wokół BCus - ok. 18,03 lata i precyzyjnie stały cykl obrotu Księżyca wokół Ziemi -miesiąc księżycowy =29dni12 godzin 44minuty i 3 sekundy zwykle dwa razy w roku tworzą układ liniowy, obserwowany na Ziemi w postaci zaćmienia Słońca lub Księżyca.

24 VI- h:19. 42.00 - 2021 rok- Księżyc w pełni bez zaćmienia Słońca, ponieważ Księżyc orbitujący w precyzyjnie stałym cyklu wokół Ziemi (29 dni 12 godzin 44 min i 3 sek.) po płaszczyźnie skierowanej ku Słońcu nie trafia w Słońce- które w sposób nieregularny w cyklu około 18,03 lata zmienia położenie względem BCus. Cykl; 29 dni 12 godzin 44 min i 3 sek. nazwanym przez autora niniejszego artykułu- "grawitacyjnym miesiącem księżycowym" jest cyklem precyzyjnie stałym w odróżnieniu od "miesiąca synodycznego- słonecznego" którego cykl nie jest stały ponieważ określa czas cykli "zaćmieniowych" - liniowego ustawienia; Księżyca orbitującego wokół Ziemi ze Słońcem krążącym w nie stałym cyklu wokół BCus. i z tego powodu cykl "zaćmieniowy" nie jest stały i waha się około 29,53 dni.

Orbitowanie Księżyca po płaszczyźnie przechodzącej przez średnicę Ziemi i skierowanej ku Słońcu sprawia, że płaszczyzna orbitowania Księżyca zmienia nachylenie względem płaszczyzny równika niebieskiego i równika Ziemi od O,00 stopni w czasie równonocy - do 23,5 stopni w czasie przesileń. Zaciemnienie Słońca i Księżyca ma miejsce w czasie ich (S i K) liniowego ustawienia z liniowym ustawieniem Słońca z BCus -środkiem ciężkości Układu Słonecznego.

Czas trwania miesiąca synodycznego -zaćmieniowego nie jest precyzyjnie stały, ponieważ jest wynikiem orbitowania trzech ciał niebieskich znajdujących się w dwóch odrębnych związkach grawitacyjnych i orbitujących po różnych płaszczyznach. Ziemia jest w związku grawitacyjno-magnetycznym ze Słońcem i orbituje po ekliptyce- płaszczyźnie skierowanej ku Syriuszowi, natomiast Księżyc jest w związku grawitacyjno-magnetycznym z Ziemią i orbituje po płaszczyźnie średnicowej Ziemi skierowanej ku Słońcu a więc po płaszczyźnie o zmiennym nachyleniu - oscylującym pomiędzy płaszczyzną równika niebieskiego a ekliptyką- płaszczyzną orbitowania Ziemi -Rys. 3 i 3a..

Zaciemnienie Słońca i Księżyca w pozycji Słońca S5-Rys. 3, 3a gdy Słońce w czasie 18,03 letniego cyklu obrotu wokół BCus znajduje się na równiku niebieskim, może mieć miejsce tylko w miesiącu; marcu i wrześniu, bo tylko w tych miesiącach Księżyc orbitując wokół Ziemi po płaszczyźnie skierowanej ku Słońcu, znajduje się w położeniu liniowym; BCus-Słońce -Ziemia z Księżycem w nowiu lub w pełni.

Definicja "Sarmaty" zaćmienia Słońca i Księżyca -(wersja graficzna - Rysunek nr. 2, 3, 3A) .

Zaciemnienie Słońca i Księżyca ma miejsce na linii przecięcia 3 płaszczyzn;

a -orbitowania Ziemi wokół Słońca

b- Księżyca orbitującego wokół Ziemi oraz

c- Słońca krążące wokół BCus w 18,03 letnim cyklu wirowania Układu Słonecznego.

Cykl obrotu Słońca wokół BCus nie jest cyklem regularnym (bo nie jest cyklem grawitacyjnym) z tego powodu również cykl zaćmień Słońca i Księżyca nie jest cyklicznie powtarzalnym.

W/w ciąg zjawisk astronomicznych jest procesem bez uwzględnienia którego niemożliwe jest zasadne i jednoznaczne określenie przyczyn występowania zaćmień Słońca i Księżyca.

W terminach występowania zaćmień Słońca i Księżyca występuje analogia do mechanizmu zegarowego budzika. Zaciemnienie Słońca i Księżyca ma miejsce - (budzik zadzwoni) gdy wskazówka godzinowa (kierunek Słońce- Ziemia) obracająca się w cyklu 1-go roku oraz minutowa (Ziemia -Księżyc) obracająca się w cyklu m-ca grawitacyjnego (29 d 12 h 44 min. 3 sek.) pokryją się jednocześnie ze zmieniającą położenie, wskazówką określającą czas budzenia (kierunek BCus - Słońce ) obracającą się w cyklu około 18,03 lata w kierunku zgodnym ze wskazówkami zegara.

Wstęp do analityki obrotów ciał niebieskich.

Księżyc jest w stałym związku grawitacyjnym z Ziemią- jest satelitą Ziemi. Cechą charakterystyczną związku macierz -satelita jest; stała prędkość kątowa -Ws i stały czas cyklu obrotu satelity wokół macierzy -Ts. Oddziaływanie energii grawitacyjnej innych ciał niebieskich np. Słońca, innych gwiazd lub planet powoduje zmianę ciężaru grawitacyjnego Księżyca, to skutkuje zmianą odległości Księżyca od Ziemi i proporcjonalną do niej zmianą prędkości liniowej Księżyca; VK/DZK=WK = constans.

Rysunek 4. Przykładowa zmiana parametrów orbitowania Księżyca spowodowana zmianą sumarycznej wielkości oddziaływania grawitacyjnego Słońca i Ziemi na Księżyc.

ΣNEGK-Sumaryczne natężenie energii grawitacyjnej oddziałującej na Księżyc jest parametr zmiennym- ponieważ jest równy sumarycznemu natężeniu energii grawitacyjnej ; Ziemi "+" lub "-" Słońca, (+,-) inne ciała niebieski.

Rysunek NR 4-Stała prędkość kątowa WK-Z=VK/DZ-K orbitowania Księżyca i stały cykl "TK" obrotu Księżyca względem Ziemi dowodzi, że Księżyc i wszystkie inne satelity orbituje inaczej - ani nie według praw i zasad orbitowania po orbitach kołowych ani nie po orbitach eliptycznych. Słońce i inne ciała niebieskie (poza macierzą- Ziemią) oddziałujące grawitacyjnie na Księżyc zmieniają wielkość jego ciężaru grawitacyjnego co skutkuje zmianą parametrów orbitowania Księżyca VK i DZ-K przy zachowaniu stałej proporcji V/D=W i stałości czasu trwania cyklu obrotu- TK =29 dni 12h 44 min 3sek.=2551443 sek. Twierdzenie Sarmaty; Słońce nie przyciąga ani nie odpycha Księżyca od Ziemi natomiast w wyniku oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej zmienia się sumaryczna wielkość Cg(K) - ciężaru grawitacyjnego Księżyca. Cg(K)=Cg(K-Z) (+ lub -) Cg(K-S) co skutkuje zmianę V(K) i D (K-Z) z jednoczesnym zachowaniem ich proporcji wynikających z praw orbitowania wokół jednego źródła emitującego energię; V(K-Z) / D(K-Z) =W(K-Z) =2π/T(K-Z)=constans. Równość ta (z udziałem π) dowodzi, że satelita -Księżyc, pod wpływem oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej, zmienia odległość od Ziemi -promień orbity z jednoczesnym zachowaniem stałości - wielkości parametrów charakterystycznych wyłącznie dla orbit kołowych: W (K-Z) i TK.

Dla układu Ziemia -Księżyc; W (K-Z) =const.=2π/TK TK=2551443 sek. m-c grawitacyjny. W (K-Z) =6,28/2551443s=2,46135 x 10-6(S) V(K-Z) =W(K-Z) X D (Z-K)

Dla układu Słońce -Ziemia; W(Z-S) =const.=2π/TZ

Tz=365, 24219 dni =3,1557 x 107(S) W (Z-S) = 6,28/3,1557x 10 7(S)= 1,99 x 10- 7 V(Z-S) =1,99x 10- 7 x D(Z-S)

π=3,14.. współczynnik określający parametry wyłącznie dla okręgów i brył o kształcie kulistym - w którym w każdym punkcie krzywizny styczna jest prostopadła do promienia krzywizny.

Orbitowanie Księżyca wokół Ziemi odbywa się według identycznych praw i zasad jak orbitowanie planet wokół Słońca. Część analityczna oddziaływania 3 ciał niebieskich przedstawiona jest na przykładzie zmian parametrów orbitowania Księżyca ponieważ są one najprecyzyjniej i najobszerniej określone w różnych jego położeniach względem Ziemi i Słońca. Parametry orbitowania Ziemi będą mogły być określone precyzyjniej po określeniu parametrów orbitowania Słońca wokół macierzy; Syriusza- gwiazdy na bazie której przez wieki panowania faraonów, oparty był i bezbłędnie funkcjonował kalendarz egipski.

Cykl orbitowania Księżyca wokół Ziemi- "T" oraz prędkość kątowa "W" orbitowania Księżyca wokół Ziemi są parametrami stałymi- fakty te jak również ich wielkość dowodzi że; Księżyc również orbituje wg praw i zasad orbitowania; według energii grawitacyjno-magnetycznej emitowanej przez jedno ciało niebieskie- Ziemię. Dowodem potwierdzającym nieustanne orbitowanie Księżyca wokół Ziemi według zasad orbitowania po orbicie kołowej jest fakt, że również iloczyn tych wartości ma stałą wartość- T(K-Z) x W(K-Z)= 2π gdzie π określa stały współczynnik dotyczący wyłącznie kół i kształtów kulistych. Oddziaływanie na Księżyc linii natężenia słonecznej energii grawitacyjnej (podobnie jak oddziaływanie grawitacyjne innych ciał niebieskich) zmienia jego ciężar grawitacyjny -CG(K) nadany przez Ziemię. Proporcjonalnie do zmiany; CG(K) zmienia się D(Z-K) i V(K-Z) z zachowaniem stałej proporcji V(K-Z) / D(Z-K) = W(K-Z) =constans.

W wyniku oddziaływania na Księżyc energii grawitacyjnej innych ciał niebieskich (poza macierzą- Ziemią) np Słońca, sumaryczna wielkość ciężaru grawitacyjnego Księżyca zmienia się. Gdy ciężar grawitacyjny Księżyca rośnie- gdy oddziaływanie innych ciał niebieskich zwiększa oddziaływanie ziemskiej grawitacji, wówczas maleje D(Z-K) i V(K-Z) z zachowaniem stałej wielkości - "T"- cyklu orbitowania Księżyca wokół Ziemi oraz stałości "W" - prędkość kątowa orbitowania Księżyca wokół Ziemi -Rys. nr 4.

Orbity ciał niebieskich mają kształt zgodny z prawami fizyki kosmosu w której kanonem jest rozdzielenie pojęcia masy od ciężaru. Ciężar masy podobnie jak temperatura masy jest parametrem nabytym. Na pewno ciężar "określonej masy" nie jest (cytat z prawa Newtona) "siłą wzajemnego przyciągania grawitacyjnego" lecz jest efektem "nadania masie wektora ciężaru spowodowanego oddziaływaniem energii grawitacyjnej emitowanej przez inne masy na " określone ciało niebieskie". Również spór o kształt orbit planet Układu Słonecznego; kołowe czy eliptyczne- rozpoczęty przed około 400 laty między Galileuszem a Keplerem, nie został rozstrzygnięty do chwili obecnej z powodu niewłaściwego definiowania pojęć; masa, ciężar masy i wzajemne oddziaływanie mas.

Rysunek nr 5. Przedstawiający i uzasadniający ; ciągłe i jednoczesne oddziaływanie słonecznej energii magnetycznej i grawitacyjnej na Ziemię, skutkujące ruchem orbitalnym planet wokół Słońca.

Δ Ds-z - odcinek określający wielkość zakrzywienia orbity planet -która jest proporcjonalna do: a - 3 potęgi odległości planety od Słońca. b- wielkości mas obu ciał (Słońca i Ziemi a nie ich ciężarów grawitacyjnych).

Zakrzywienie orbity to efekt jednoczesnego oddziaływania na planetę słonecznej energii grawitacyjnej i magnetycznej, które w postaci dwóch sił oddziałują na planetę, powodują jej orbitalny obrót wokół Słońca.

Fd - siła "dośrodkowa" - "grawitacyjna" - oddziałująca na planetę w wyniku oddziaływania słonecznej energii grawitacyjnej skutkującej nadaniem masie planety; zmiennej i nabytej właściwości jaką jest - ciężar grawitacyjny planety i w konsekwencji; wektora siły ciężaru grawitacyjnego planety Fd skierowanej ku Słońcu.

Fd= Cg(p-s) X W2(p-s) x D(p-S)

CG(p-s) = NE(s-p) x mp =ms x G/D3(S-p) x mp

Fs -siła "styczna magnetyczna" - wektor słonecznej siły magnetycznej, skierowany prostopadle do siły dośrodkowej Fd i jednocześnie styczny do orbity, spowodowany oddziaływaniem słonecznej energii magnetycznej na będącą w ruchu - "spadającą" planetę ku Słońcu. Oddziaływanie siły stycznej na planetę w odległości D(p-S) od Słońca odpowiada aktualnemu określeniu w Fizyce- "popędowi planety" które jest tożsame z momentem pędu planety.

Fs= Fd x D(p-S)

Fs= Cg(p-s) x W2(p-S) x D2(p-S)

CG(p-s) = NE(s-p) x mp =ms x G/D3(S-p) x mp

Na rysunku nr 5, Fs - siłę styczną przedstawiono jako siłę większą od Fd dla zróżnicowania ich fizycznych efektów oddziaływania na planetę. Siła Fd -dośrodkowa jest wprost proporcjonalna do wektora ciężaru grawitacyjnego planety Fd=mp x NEGs skierowana jest od środka planety do środka Słońca. Natomiast siła Fs -prostopadła do promienia orbity, oddziałuje na planetę jak moment siły to jest z większym efektem o iloczyn równy oddaleniu planety od Słońca. Stąd wielkość - efekt oddziaływania siły dośrodkowej- grawitacyjnej każdej planety jest mniejsza od siły stycznej- grawitacyjnej o D(p-S) razy. Fs=Fd x D(p-S) . Łączne oddziaływanie siły stycznej- magnetycznej Fs z siłą dośrodkową - grawitacyjną Fd powoduje orbitalny ruch planet wokół Słońca. Geneza siły dośrodkowej- grawitacyjnej jest różna od siły stycznej -magnetycznej więc z tego powodu nie występuje "ziemskie" pojęcie siły wypadkowej. W Układzie Słonecznym siła styczna -magnetyczna jest zawsze prostopadła do siły dośrodkowej -grawitacyjnej i się nie sumują ponieważ są pochodnymi różnych energii.

Twierdzenie Sarmaty;

Planety orbitują wokół Słońca, Księżyc wokół Ziemi oraz księżyce wokół planet w wyniku oddziaływania macierzy na satelitę dwoma siłami: siłą dośrodkową- grawitacyjną oraz siłą styczną -magnetyczną. Żadna z tych sił wbrew aktualnie obowiązującej teorii ruch po okręgu- nie jest siłą pozorną.

Planety i Księżyce orbitują po orbitach kołowych (a nie po kole -pojedynczym okręgu) ponieważ w każdej odległości od macierzy układu, satelita orbituje z zachowaniem stałości n/w parametrów charakterystycznych wyłącznie dla orbit kołowych;

-stały cykl obrotu. -stała prędkość kątowa orbitowania. -nieustannie prostopadły kierunek siły stycznej do grawitacyjnej. -stała proporcja siły stycznej do dośrodkowej, równa krotności odległości satelity od macierzy. - -stała proporcja V/D - prędkości satelity do odległości satelity od macierzy, równa W- prędkości kątowej. -planety, Księżyc i księżyce planet orbitują wokół jednego źródła energii. - stała średnia prędkość orbitowania. - stała średnia odległość satelity od macierzy

Chwilowa zmiana odległość satelity od macierzy i chwilowa zmiana prędkość orbitowania satelity odbiegające od wielkości średnich są parametrami wtórnymi -powodowanymi przez ciała niebieskie z poza układu; "macierz - satelita" i nie mają one wpływu na w/w stałe parametry orbitowania; planet U.S względem Słońca, Księżyca względem Ziemi i księżyców planet- np. jowiszowych względem Jowisza.

Oddziaływanie grawitacyjno-magnetyczne 3 ciał niebieskich;

Słońce - Ziemia - Księżyc

Obliczeniowe potwierdzenie powyżej prezentowanej teorii o orbitowaniu ciał niebieskich na przykładzie rzeczywistych parametrów orbitowania Księżyca- laserowy pomiar odległości od Ziemi w czasie zaćmienia Słońca -2.X. 2024r. oraz w czasie zaćmienia Księżyca- 18.IX. 2024r.

Rysunek Nr 6. Parametry orbitowania Księżyca.

Rysunek nr 6. Słońce- Ziemia- Księżyc usytuowane w pozycji liniowej zaćmień Słońca i Księżyca w dniach 18 IX i 2X 2024r. W obliczeniach parametrów orbitowania Księżyca (z powodu braku jednoznacznych danych) w obliczeniach nie uwzględniono wpływu pozostałych planet U.S. na zmianę ciężaru grawitacyjnego Księżyca.

Dla przedstawienia analitycznego uzasadnienia prezentowanej teorii orbitowania ciał niebieskich, wybrano ich położenie w terminach zaćmień Słońca i Księżyca. W tym położeniu unika się niedokładności obliczeń spowodowanych brakiem informacji o wartości cos a -wielkości określającej wzajemne położenie dwóch wektorów- linii prostych; Księżyc- Ziemia z prostą; Ziemia -Słońce. Dla zwiększenia przejrzystości obliczeń i z braku danych o odległości Księżyca od poszczególnych planet US w/w terminach zaćmień, pominięto wpływ innych planet- poza Ziemią na parametry orbitowania Księżyca. Oddziaływanie grawitacyjne planet U.S. na układ Ziemia -Księżyc jest na tyle znacząca, że może zadecydować o wystąpieniu apogeum lub perygeum w nowiu lub pełni Księżyca. W przedstawionych poniżej obliczeniach odległość DZ-K jest określona na podstawie pomiaru laserowego a bezpośredni pomiar odległości uwzględnia oddziaływanie grawitacyjne wszystkich ciał niebieskich oddziałujących na Księżyc.

Obliczenie sumarycznej wielkości siły dośrodkowej -grawitacyjnej oddziałującej na Księżyc Fd(K)- 18.IX. 2024r.) Rys.nr 6

Fd(K) = Fd(Z-K) +Fd(S-K)

Fd(Z-K) - Siła dośrodkowa oddziaływania grawitacyjnego Ziemi na Księżyc - wektor ciężaru Księżyca skierowany ku środkowi Ziemi- ( a nie siła przyciągania Księżyca przez Ziemię ani nie siła wzajemnego przyciągania się Księżyca z Ziemią).

Fd(Z-K) = Cg(K) x W2(K-Z) x D(K-Z)

W(K-Z)=const.=2 π /T(K-Z) =2,4614 x10 -6 (1/s) = V(K) / D(Z-K) T(K-Z) =2,551443 x106 s - Księżycowy miesiąc grawitacyjny = constans.

V(K) =W(K) x D(Z-K) =0,8794 x103 m/s przy D(Z-K) =3,573 x108 m

Cg(K) -ciężar grawitacyjny nadany Księżycowi przez Ziemię -Cg(K-Z) i Słońce-Cg(K-S), wektor ciężaru grawitacyjnego Księżyca skierowany ku środkowi Ziemi- pęd Księżyca. Oddziaływanie grawitacyjne innych planet (poza Ziemią) na parametry orbitowania Księżyca uwzględniono pośrednio poprzez przyjęcie w obliczeniach rzeczywistych odległości D(K-Z) w dniu - 18.IX.2024 r.

Cg(K) = Cg(K-Z) +Cg(K-S)

Cg(K-Z)=m(K) X NEG (Z-K) Cg(K-S) = m(K) X NEG (S-K) x cos a cos a (18.Ix)=1 -w czasie zaciemnienia Księżyca.

NEG (Z-K)=m(Z) x G/D3(z-K) =8,7326 x 10-12 NEG (S-K)=m(S) x G/D3(S-K)=3,9643 x10-14 NEG (Z-K) +NEG (S-K) =8,7722 x 10-12 =E. NEG (K)

Cg(K)=m(K) X (NEG (Z-K) + NEG (S-K))=m(K) X E. NEG (K) =6,4455x 1011 kg

Fd(Z-K) = Cg(K) x W2(K-Z) x D(K-Z) = 6,4455x 1011 kg x (2,4614 x10 -6 )2x3,573 x108 m=1,395x109kg

Obliczenie wielkości siły stycznej - magnetycznej Fst(K)- (moment pędu ciężaru grawitacyjnego Księżyca)- moment siły oddziałującej na Księżyc w położeniu K1-18.IX.2024r.-Rys. nr. 5, 6.

Fst(K) - Siła styczna- "magnetyczna" oddziałująca na Księżyc (dla układu ciał niebieskich Słońce - Ziemia -Księżyc) -Rys.5,6. moment pędu Księżyca-kierunek orbitowania Księżyca jest prostopadły do linii natężenia energii grawitacyjnej i magnetycznej emitowanych przez Słońce i Ziemię- analogia do oddziaływania sił magnetycznych na ładunek elektryczny.

Fst(K)= Fd(S-K) X D(Z-K)_=CG(K) x W2 (K) x D(Z-K) x D(Z-K) = CG(K) x W2 (K) x D2(Z-K)

CG(K) = mK x E.NEG (K) =6,4455x 1011 Kg W(K-Z)=constans=2,66 x10 -6 D(Z-K) = 3,57284x 108 m.

Fst(K) =Fd(K) X D(Z-K) = 1,389x 107 Kg x 3,57284x 108 m =4,963 x 1015 Kg

"Paradoks Księżyca" potwierdzeniem błędnych tez w teorii Izaaka Newtona.

Dowód matematyczno-fizyczny zaprzeczający występowaniu paradoksu Księżyca, oparty na rzeczywistych parametrach oddziaływania grawitacyjnego Ziemi i Słońca na Księżyca w dniu 18 IX 2024 roku -zaciemnienie Księżyca- rys. nr. 6

Fd(Z-K) - Siła dośrodkowa oddziaływania grawitacyjnego Ziemi na Księżyc - wektor ciężaru Księżyca skierowany ku środkowi Ziemi- ( a nie siła przyciągania Księżyca przez Ziemię ani nie siła wzajemnego przyciągania się Księżyca z Ziemią).

Fd(Z-K) = Cg(K) x W2(K-Z) x D(K-Z) = 6,4455x 1011 kg x (2,4614 x10 -6 )2x3,573 x108 m=1,395x109kg- wg powyżej przedstawionych obliczeń-

Fd(S-K) - Siła dośrodkowa oddziaływania grawitacyjnego Słońca na Księżyc - 18. IX. 2024r. Fd(S-K) = Cg(K-S) x W2(K-S) x D(K-S)

Cg(K-S) =mK x NEG (S-K) NEG (S-K)=m(S) x G/D3(S-K) =3,9327x 10-14 m(S) =1,99 x 1030kg. D(S-K) = D(S-Z)+D(Z-K) = 1,5 x 1011m. Cg(K-S) = 7,3477x1022x3,9327x 10-14 =2,89x 109kg.

W2(K-S) = (V(K-S) / D(K-S))2 V(K-S) =V(Z-S) +V(K-Z) = 2,978 x 104+0,9503 x 103 =3.073 x 104 m/s D(K-S)=D(Z-S) +D(K-Z) =1,5 x1011m

W(K-S) = 3.073 x 104 / 1,5 x1011 = 2,049 x10-7 rad/s W2(K-S) =4,198 x10-14

Fd(S-K) = Cg(K) x W2(K-Z) x D(K-Z) =2,89x 109kg x 4,198 x10-14 x 1,5 x1011=1,82 x107kg.

Fd(S-K) =1,82 x107kg < Fd(Z-K) =1,395x109kg - 18. IX. 2024r.

Fd(Z-K) >> Fd(S-K) !!! Ogólnie znany od czasów Newtona "Paradoks Księżyca" został rozwiązany przez autora artykułu. Oddziaływanie na Księżyc energii grawitacyjnej emitowanej przez Ziemię - Fd(Z-K) jest zdecydowanie większe od oddziaływania energii grawitacyjnej emitowanej przez Słońce - Fd(S-K); Fd(Z-K) >> Fd(S-K). Księżyc orbituje wokół Ziemi jak również planety wokół Słońca, zgodnie z przedstawionym w niniejszym artykule prawem i zasadami orbitowania ciał niebieskich a nie według dotychczas obowiązującym w astronomii i fizyce prawem o wzajemnym przyciąganiu się ciał niebieskich. Wbrew obowiązującemu w fizyce prawu I. Newtona, rzeczywistość i przedstawione w niniejszym artykule argumenty niezaprzeczalnie dowodzą, że siła oddziaływania grawitacyjnego Ziemi na Księżyc jest zdecydowanie większa od siły oddziaływania Słońca i to jest argument absolutny i niezaprzeczalnie twierdzący przeciw obowiązującej teorii I. Newtona.

Hasła ujęte w artykule oczekujące na naukową definicję jednostki fizycznej.

* Ciężar grawitacyjny masy planety-Cg(p) - sumaryczna wielkość wektorowa spowodowana oddziaływaniem na planetę energii grawitacyjnej Słońca i innych ciał niebieskich.

Cg(p)= m (p) x ΣNEG

m (p) - masa planety

ΣNEG-sumaryczna wektorowa wielkość (z uwzględnieniem zwrotu i kierunku) natężenia energii grawitacyjnej oddziałującej na planetę.

* Orbita planety - okrąg ze zmieniającym się promieniem koła.

* Siła grawitacyjna - Fd(p-s)- słoneczna siła dośrodkowa oddziałująca na planetę Fd(p-s) = Cg(p) x W2(p) x D(p-s)

Cg(p)- ciężar grawitacyjny masy planety. W(p-s)- prędkość kątowa planety względem Słońca. D(p-s) - odległość planety od Słońca

* Siła magnetyczna - Fm(p-s) - słoneczna siła styczna oddziałująca na planetę w kierunku prostopadłym do wektora ciężaru planety- stycznym do orbity planety a więc oddziałuje na planetę jak moment siły to jest; D(p-S) razy większą od siły grawitacyjnej.

Fs (p-s) = Fd(p-s) X D(p-S) Fs (p-s) = Cg(p) X W2(p) X D2(p-S)

Cg(p)- zmienny ciężar grawitacyjny masy planety. D(ps) -zmienna odległość środka ciężkości planety od środka Słońca W(p-s)-stała prędkość kątowa planety względem Słońca.