Starożytny kalendarz egipski jak wszystkie inne później powstałe kalendarze, jest kalendarzem uwzględniającym  cykliczne zmiany agrarne występujące na Ziemi. Różnica polega na tym, że u większości współczesnych kalendarzy głównym miernikiem czasu są zjawiska astronomiczne w relacji Ziemia - Słonce, natomiast kalendarz egipski bazuje na relacji Ziemia - Słońce - Syriusz, gwieździe zwanej przez Egipcjan psem Oriona. Kalendarz egipski stosowany jest od czasów budowy najstarszych piramid do chwili obecnej w Kościele koptyjskim (w Etiopii). Do czasów M. Kopernika był to kalendarz powszechnie stosowany w astronomii. Symptomatycznym jest fakt, że w kraju na Wyżynie Abisyńskiej (Etiopii), gdzie coroczne wylewy Nilu miały i mają swoje źródło i są główną przyczyną jego wylewu, kalendarz sotisowy jest stosowany dotychczas a w Egipcie o kalendarzu egipskim podobnie jak o micie opisującym przyczyny corocznych wylewów już tylko się pamięta. Zapewne dzieje się tak w dużej mierze za przyczyną budowania już od czasów rzymskich, dużej ilości tam i zapór na Nilu które skutecznie przeciwdziałają jego wylewom. 

Kalendarz współczesny -słoneczny jak również kalendarz egipski -syriuszowy są kalendarzami genetycznie bliźniaczymi ponieważ utworzone zostały w oparciu o cyklicznie występujące, charakterystyczne punkty orbity Ziemi. Różnica polega na tym, że w kalendarzu słonecznym tym punktem jest punkt równonocy - punkt Barana a w kalendarzu egipskim tymi punktami są: aphelium i peryhelium - punkty orbity przez które przechodzi apsyda Ziemi. Egipcjanie mogli nic nie wiedzieć o apsydzie Ziemi, ale skojarzenie faktów i terminów: wylewów Nilu z heliakalnym wschodem Syriusza skutkuje identycznym efektem. 

Generalnie przedstawiając problem; apsyda ma zawsze kierunek ekstremalnych, sumarycznych sił grawitacyjnych oddziałujących na satelitę macierzy. W przypadku Ziemi apsyda ma kierunek liniowego ustawienia się Ziemi ze Słońcem i Syriuszem, jest to nic innego jak heliakalny wschód Syriusza, z którym starożytni Egipcjanie słusznie skojarzyli termin wylewu Nilu. Dla Egipcjan wylew Nilu był tak ważnym wydarzeniem agrarnym, że dzień wylewu przyjęto za początek roku kalendarzowego. Coroczne wypatrywanie heliakalnego wschodu Syriusz sprawiło, że egipscy kapłani tysiące lat przed rzymianami wiedzieli, że na jeden rok składa się  365 pełnych  dni, bo taki był i  jest  średni odstęp czasu między wylewami Nilu. Egipcjanie heliakalny wschód  Syriusza zwali Sopdet - wzejście, podniesienie . W kalendarzu egipskim rok - okres sotisowy został podzielony, zgodnie z rytmem prac rolnych na 3 pory po 4 miesiące każda. Każdy miesiąc miał po 30 dni, zapewne od księżycowego miesiąca synodycznego -29,53 doby. Pozostałe 5 dni -tzw. epagomenai - to czas przygotowania i modłów za obfity wylew Nilu. Różnica czasowa między datami rozpoczęcia roku kalendarzowego, między kalendarzem egipskim a kalendarzem juliańskim, wprowadzanym w Egipcie przez cesarza rzymskiego Oktawiana Augusta w 30 roku przed Chr. była następująca: 1 stycznia według kalendarza rzymskiego przypadał w dniu 29 sierpnia w/g kalendarza egipskiego. Natomiast w roku 323 przed Chr. dzień śmierci Aleksandra Wielkiego w/g kalendarza europejskiego przypadał na miesiąc czerwiec a według kalendarza egipskiego był to dzień 9 listopada.  

Aby poznać przyczyny braku możliwości prostego przeliczania dat przy przejściu z kalendarza egipskiego na kalendarz współczesny należy porównać genezę utworzenia obu kalendarzy. 

Kalendarz egipski - sotisowy - dowodem na to, że Syriusz jest gwiazdą która orbituje wokół tej samej gwiazdy co Słońce.

Regularne, coroczne przybory wody na Nilu, który wylewając nawadniał i użyźniał tereny uprawne, sprawiły, że rolnictwo i wszystkie inne dziedziny życia państwa egipskiego było podporządkowane i toczyło się w rytmie wylewów Nilu. Egipscy kapłańscy astronomowie, skojarzyli związek wylewów Nilu z heliakalnym wzejściem Syriusza - liniowym ustawieniem Ziemi, Słońca i Syriusza. Zupełnie naturalnym tego efektem było utworzenie kalendarza w którym rok kalendarzowy rozpoczynał się w dniu początkującym wylew Nilu. Legenda egipska o przechylającym się dzbanie wypełnionym wodą, powodującym wylewy Nilu sugeruje, że egipscy kapłani wiedzieli, że powodem cyklicznych wylewów Nilu są gromadzące się całoroczne wody opadowe na  Wyżynie Abisyńskiej w Etiopii a nie bieżące opady na terenach dopływów Nilu. Fakt, że kalendarz egipski scala w nierozerwalną jedność dwa zjawiska astronomiczne: heliakalny wschód Syriusza i jego bardzo silne  w tym czasie,  oddziaływanie grawitacyjne na Ziemię, powodujące cykliczne wylew Nilu, są jednoznacznym dowodem na hierarchiczny związek grawitacyjny trzech ciał niebieskich: Syriusza, Słońca i Ziemi w którym: Słońce jest macierzą Ziemi a Syriusz jest macierzą Słońca. Dowód cyfrowy będzie przedstawiony w artykule; "Oddziaływanie grawitacyjne trzech ciał niebieskich", poniżej istniejący związek grawitacyjny Ziemi, Słońca i Syriusza przedstawiony jest w formie  graficznej. 

Rysunek 1. 

Aktualny kierunek apsydy Ziemi, oraz usytuowanie na orbicie Ziemi punktów równonocy i przesileń na tle kalendarza słonecznego.

Rysunek nr 1 przedstawia aktualny kierunek apsydy (kierunek apogeum i perygeum Ziemi0, oraz usytuowanie na orbicie Ziemi punktów równonocy i przesileń, na tle obecnie obowiązującego kalendarza słonecznego. 

Punkty na orbicie Ziemi: przesilenia zimowego i letniego (Rys nr 1), są ściśle związane czasowo z punktami równonocy wiosennej i jesiennej, ponieważ łączy ich związek geometryczny; linia łącząca środek Ziemi i Słońca (leżąca na ekliptyce) tylko w czasie równonocy jest linię prostopadłą do równika niebieskiego na którym znajduje się Słońce. Natomiast miejsce i termin występowania na orbicie Ziemi: peryhelium i aphelium -punktów , w których Ziemia znajduje się najbliżej i najdalej od Słońca, nie mają związku przyczynowego wynikającego z kształtu orbity a wprost przeciwnie, to sumaryczne oddziaływanie grawitacji Słońca i Syriusza, decyduje o cyklicznej zmianie miejsca występowania aphelium i peryhelium orbity Ziemi. ***

Cykliczne od tysięcy lat  wylewy Nilu dowodzą, że oddziaływanie grawitacyjne Syriusza na Słońce i Ziemię jest zjawiskiem oczywistym, sprawdzonym i niezaprzeczalnym. Zwykła analiza związków i zjawisk wynikających z relacji Syriusza ze Słońcem i Ziemią sprawia, że obrót Słońca wokół Syriusza jest zjawiskiem zupełnie naturalnym i zgodnym z zasadami wzajemnego oddziaływania ciał niebieskich -analityczne rozwinięcie zagadnienia w artykule nr. 4.. Jednym z wielu na to dowodów jest fakt obrotu "syriuszowej apsydy" Ziemi w zgodnym rytmie wylewów Nilu z cyklem obrotu Słońca wokół Syriusza. Ponieważ apsyda Ziemi, podobnie jak apsyda każdego innego ciała niebieskiego zawsze wskazuje kierunek ekstremalnych, sumarycznych sił grawitacyjnych na nią oddziałujących - ogólnie znanym tego dowodem są ekstremalne grudniowe perygea i lipcowe apogea orbity Ziemi.   Wiodącym kierunkiem apsydy Ziemi jest wypadkowy kierunek sił oddziaływania grawitacyjnego na Ziemię: Słońca i Syriusza. Wg obserwacji astronomów z okresu panowania faraonów cykl obrotu Słońca wokół Syriusza wynosi 1460 lat.

Rysunek 2,2a. Przedstawia:  cykle obrotu Słońca i Ziemi w latach: od 520 r. do 2346 roku, oraz prezentuje kierunek apsydy Ziemi przy położeniu Słońca w pozycji S1 -S4.

Rysunek 2. 

Przedstawia: 4 pozycje Słońca w czasie  1460 letni cykl obrotu Układu Słonecznego wokół Syriusz oraz wskazuje kierunek linii apsyd orbity Ziemi w r latach: od 1062 p.n.e. do 520 r. n.e. Przybliżony kierunek apsydy Ziemi (w dowolnym roku względem linii równonocy) określa linia łącząca środek Syriusza z określoną datą na rysunku nr. 2 i 2a.

Rysunek  2a. 

Przedstawia:  1460 letni cykl obrotu Słońca i Ziemi wokół Syriusz oraz kierunek linii apsyd orbity Ziemi w latach: od roku 520 do roku 2467. Przybliżony kierunek apsydy Ziemi (w dowolnym roku względem linii równonocy) określa linia łącząca środek Syriusza z określoną datą na rysunku nr. 2 i 2a.

Zmianę kierunku apsydy Ziemi w cyklu 1460 lat odzwierciedla usytuowanie Słońca względem Syriusza i równika niebieskiego na którym znajduje się Syriusz -Rysunek 2. W latach 1960-2020, apsyda Ziemi ma kierunek zbliżony do prostopadłego względem równika niebieskiego a kierunek apsydy Ziemi jest zbliżony do  kierunku przesilenia czerwcowego i grudniowego (letniego i zimowego). Kąt między apsydą a liniami przesileń  i równonocy zmienia się w tempie 1 stopień w czasie 4,055 lat -(1460 lat:360 stopni=4,055). Z tego powodu w położeniu Słońca S2, około roku 2346, apsyda Ziemi (na rysunku nr. 2 linia peryhelium- Zp i aphelium- Za) pokryje się z liniami równonocy (Rm-Rw). Kierunek apsydy Ziemi jest tożsamy z punktami na orbicie Ziemi w których odległość Ziemi od Słońca jest ekstremalna i wynosi według współczesnych pomiarów: w aphelium 152,1 miliony km. a w peryhelium 147,1 milionów km. Średnia odległość Ziemi od Słońca wynosi 149,6 milionów km. Kierunek apsydy Ziemi oraz parametry ekstremalnych wielkości: odległości Ziemi od Słońca i prędkość liniowa - orbitalna Ziemi są wielkościami zmiennymi, ponieważ są proporcjonalne, do wypadkowej wielkości, oddziałujących grawitacyjnie ciał niebieskich na Ziemię. Natomiast wartość średnia odległości Ziemi od Słońca jak również średnia prędkość orbitalna Ziemi są wartościami stałymi, ponieważ są zależne wyłącznie od wielkości oddziaływania grawitacyjnego macierzy -Słońca na Ziemię, (szczegółowa analiza w artykule "Oddziaływanie grawitacyjnym trzech ciał niebieskich". We współczesnym układzie ciał niebieskich- Słońce w czasie orbitowania wokół Syriusza, znajdujące się w położeniu w którym promień orbitowania Słońca wokół Syriusza jest zbliżony do prostopadłego względem równika niebieskiego. To oznacza, że Ziemia przez ostatnie ponad sto lat znajdowała się w położeniu astronomicznym S1 przedstawionym na rys. nr. 2a . 

Potwierdzone zmiany klimatyczne na kuli ziemskiej spowodowane zmianą położenia apsydy Ziemi w wyniku 1460 letniego cyklu obrotu Słońca wokół Syriusza.

Ziemia w aktualnym położeniu Słońca -S1.  Ziemia najbliżej Słońca znajduje się w miesiącach grudzień i styczeń (peryhelium - 147,1 milionów km) -to jest w okresie zimy na półkuli północnej i lata na półkuli południowej. Dla półkuli północnej, z powodu ekstremalnego zbliżenia Ziemi do Słońca, jest to okres około dwustu lat, bardzo łagodnych zim. W miesiącach najniższych temperatur arktycznych- na amerykańskim Archipelagu Arktycznym, najniższa zarejestrowana temperatura t0 tylko minus 60 stopni Celsjusza, a średnia temperatura najzimniejszego miesiąca wynosi tylko minus 40 stopni Celsjusza. W tym samym czasie i w tych samych miesiącach z powodu ekstremalnego zbliżenia Ziemi do Słońca, na półkuli południowej jest to pora bardzo gorących miesięcy letnich. Na terenach Australii, poza pasem nadmorskim, panuje klimat pustynny -subtropikalny, na których najwyższe temperatury w styczniu przekraczają 50 stopni Celsjusza.

Rysunek 3. 

Kształt i parametry orbity Ziemi w położeniu Słońca S1

W położeniu Słońca S1- Ziemia najdalej od Słońca znajduje się w miesiącach czerwiec i lipiec (aphelium - 152,1 milionów km) gdy na półkuli północnej jest lato a na półkuli południowej jest zima. Dla półkuli północnej, z powodu ekstremalnie dużego oddalenia od Słońca, jest to ponad stuletni okres długich i łagodnych, letnich pór roku z dniami o wydłużonym cyklu dobowego naświetlenia , sprzyjających wegetacji roślin i hodowli zwierząt. Natomiast dla półkuli południowej, z powodu ekstremalnego oddalenia Ziemi od Słońca i położenia nad równikiem "słonecznym" jest to okres bardzo długich i  mroźnych zim na biegunie południowym. Na Antarktydzie prowadzone są od 1957 roku pomiary temperatur w miesiącach od kwietnia do września -zimą na biegunie południowym. Najniższą średnią (dla 6 miesięcy) temperaturę na Antarktydzie, minus 61 stopni Celsjusza zarejestrowano w 2021 roku a najniższa temperatura codziennego pomiaru wynosiła minus 98 stopni Celsjusza.

Różnica najniższych zimowych temperatur, na Arktyce - minus 60 stopni Celsjusza i na Antarktydzie - minus 98 stopni Celsjusza, jest niepodważalnym wskaźnikiem wpływu na zmiany klimatyczne, cyklicznie zmieniającej się odległości Ziemi od Słońca, oraz jest dowodem na cyklicznie i naprzemiennie zmieniający się klimat na północnej i południowej półkuli Ziemi.

         Charakterystyka klimatu na kuli ziemskiej we współczesnym                                                             położeniu Słońca S1        

Rysunek 4. 

Kształt i parametry orbity Ziemi  w położeniu Słońca S1                                                                               w latach: (1850r.-2100r.), (400r.-650r.), (800r.p.n.e.-1050r.p.n.e.) 

Poz S1.  Aktualne (2023r) usytuowanie Słońca i Ziemi względem Syriusza i równoleżników niebieskich przecinających ekliptykę w miejscach usytuowania Słońca i Syriusza. Apsyda Ziemi, leżąca na linii- Ziemia - Słońce -Syriusz (4 styczeń, 6 lipiec) jest prawie prostopadła do równika niebieskiego -linii łączącej Słońce z równonocą wiosenną i równonocą jesienną.  Ziemia najdalej od Słońca znajduje się w miesiącach czerwiec i lipiec (aphelium - 152,1 milionów km) gdy na półkuli północnej jest lato a na półkuli południowej jest zima. Dla półkuli północnej, z powodu ekstremalnie dużego oddalenia od Słońca, jest to ponad stuletni okres łagodnych, letnich pór roku. Natomiast dla półkuli południowej, z powodu ekstremalnego oddalenia Ziemi od Słońca, jest to okres bardzo  mroźnych zim. Na Antarktydzie prowadzone są od 1957 roku pomiary temperatur w miesiącach od kwietnia do września -zimą na biegunie południowym. Najniższą średnią (dla 6 miesięcy) temperaturę, minus 61 stopni Celsjusza zarejestrowano w 2021 roku a najniższa temperatura codziennego pomiaru wynosiła minus 98 stopni Celsjusza.        

W dziejach Ziemi jest to okres bardzo łagodnych zim i umiarkowanych okresów letnich na półkuli północnej, ponieważ przez około 200 lat, północna półkula Ziemi latem jest w aphelium -maksymalnie oddalona od Słońca a zimą przeciwnie- jest w peryhelium - w okresie największego zbliżenia do Słońca.  Cechą charakterystyczną klimatu tego okresu na półkuli północnej, są średnio ciepłe wiosny i jesienie, oraz ciepłe lecz nie tropikalne lata i najłagodniejsze zimy w 1460 letnich dziejach Ziemi. W porównaniu z pozostałymi okresami -pozycjami Słońca względem Syriusza, dla Europy, Ameryki Północnej i Azji -dla strefy umiarkowanej i podbiegunowej, północnej półkuli ziemi jest to okres prosperity, ponieważ fakt, że zimy są łagodne, lata nie tropikalne a czas trwania temperatur średnich -okres wiosenno-jesienny jest dłuższy, kosztem dni zimowych, sprawia, że jest to okres bardzo korzystny dla uprawy roślin i hodowli zwierząt. Topniejące lodowce w strefie podbiegunowej bieguna północnego sprzyjają rozkwitowi flory i fauny na tych terenach. W strefie bieguna południowego sytuacja klimatyczna jest diametralnie różna, ponieważ w okresie zimy na półkuli południowej, Ziemia jest w aphelium - jest najbardziej oddalona od Słońca. Z tego powodu w strefie podbiegunowej bieguna południowego współczesne zimy są najmroźniejsze w dziejach Antarktydy z bardzo małą ilości dni o temperaturze powyżej zera w strefie podbiegunowej. Około 98% powierzchni Antarktydy pokrywa czapa lodowa o średniej grubości 1,9 km a jego powierzchnia -14,2 miliona km kwadratowych, pokrywa niemal całe pole podbiegunowe. Lodowce szelfowe na Antarktydzie- unoszące się na wodzie poza granicami lądu, stanowią 44% linii brzegowej.                

Współczesne różnice klimatyczne i warunków życia na Antarktydzie i Arktyce spowodowane różną odległością od Słońca (5 milionów km.)  w okresie zimy na tych kontynentach.

• Najniższa temperatura w roku: Antarktyda minus 98 stopni C. Arktyka -minus 60 stopni C

• Zasięg stałego zlodowacenia morskiego: Arktyka -około 80 stopni szerokości północnej. Antarktyda- około 70 stopni szerokości południowej. 

Zasiedlenie: Południowy krąg polarny -nie ma stałych mieszkańców. Za północnym kręgiem polarnym -w sumie setki osad, w tym największe miasta to: Murmańsk-ponad 200-tysięczne miasto portowe z całorocznym dostępem do portu i 170-cio tysięczny Norylsk- syberyjskie miasto przemysłowe.   

• Fauna: Antarktyda brak ssaków lądowych.  Arktyka- poza kręgiem polarnym żyją: białe niedźwiedzie, renifery, woły piżmowe, wilki, lisy i białe zające.

• Flora: Antarktyda- z ogólnie znanych przedstawicieli to tylko, rzadko spotykany mech. Natomiast na skraju Arktyki rośliny charakterystyczne dla tundry a na obrzeżach koła podbiegunowego- na terenach subarktycznych występują lasy borealne.  

• Nie mniejszy kontrast klimatyczny występuje na podobnych szerokościach geograficznych północnej i południowej półkuli Ziemi. Na przykład na półkuli północnej, około równoleżnika 55 stopni, usytuowane są tętniące życiem stolice państw: Londyn i Warszawa a na półkuli południowej w Patagonii Argentyńskiej, na podobnych szerokościach geograficznych w jeziorach lodowcowych, położonych na wysokościach ok. 250 metrów n.p.m, "cielą się" kilka dziesięciometrowej wysokości lądolody.  

Klimat na Ziemi w położeniu Słońca S2

 Najbliższa przyszłość klimatyczna na kuli ziemskiej. 

Przez około 350 lat, od pozycji S1 do pozycji Słońca S2, temperatury na obu półkulach kuli ziemskiej i na obu biegunach będą się sukcesywnie wyrównywały ponieważ w okresie 1460 letniego cyklu orbitowania Słońca wokół Syriusza (Rysunek 2,3) Słońce w pozycji S2 znajduje się na równoleżniku niebieskim lub jego pobliżu na którym znajduje się Syriusz. W tym położeniu Słońca-S2, kierunek apsydy Ziemi pokrywa się lub jest zbliżony do kierunku równonocy wiosennej i jesiennej.

Obrót Słońca wokół Syriusza w cyklu 1460 lat jest tożsamy ze zmianą położenia apsydy na orbicie Ziemi. Z tego powodu punkty na orbicie Ziemi; największej i najmniejszej odległości Ziemi od Słońca, regularnie -ze stałą prędkością kątową obiegają orbitę Ziemi w czasie 1460 lat w kierunku zgodnym z obrotem linii prostej przechodzącej przez Ziemię, Słońce i Syriusza. Prędkość kątowa obrotu apsydy Ziemi W=2 X 3,14/T gdzie T=czas trwania jednego obrotu Słońca (z Ziemią) wokół Syriusza; T=1460 lat. Obrót apsydy Ziemi w czasie jednego roku wynosi: 0,2466 stopni/rok ponieważ (360 stopni/1460 lat =0,2466 stopni na rok). Obrót apsydy Ziemi nie jest rejestrowany ponieważ to zjawisko astronomiczne zostało wkomponowane w uśredniony czas trwania jednego roku ziemskiego. Z tego powodu od tysięcy lat istnieje problem rozbieżności kalendarza słonecznego z porami roku -rozwinięcie problemu w artykule nr 1 i 4.  

Odległość Ziemi od Słońca w czasie gdy Słońce w pozycji -S2 w czasie orbitowania wokół Syriusza, znajdzie się na tym samym równoleżniku niebieskim co Syriusz. 

21 III Punkt Barana (Równonoc marcowa -ZRm) peryhelium-147,1 mil. km.

21 VI. przesilenie czerwcowe - średnia odległość 149,6 mil. km.

22 IX. Punkt Wagi (Równonoc wrześniowa -ZRw) aphelium -152,1 mil. km.

21 XII. przesilenie grudniowe -średnia odległość - 149,6 mil. km.

Dla północnej półkuli Ziemi, równonoc wiosenna -Rw i jesienna -Rj jak zawsze, ma miejsce w czasie gdy Ziemia orbitując po ekliptyce, przecina równoleżnik niebieski na którym znajduje się Słońce. Z układu ciał niebieskich w pozycji Słońca - S2, (przez analogię do położenia S1 a uściślenie zagadnienia  w artykule nr. 4 -"Oddziaływanie grawitacyjne 3 ciał niebieskich") wynika, że peryhelium orbity Ziemi -Zp pokrywa się z punktem współczesnej równonocy marcowej 21 III-Rm a apogeum orbity Ziemi -Za, ma miejsce w tym samym czasie co równonoc wrześniowa-22 IX. Z powyższego wynika, że w pozycji Słońca - S2, Ziemia najbliżej Słońca jest około 21 marca, a czas największego  oddalona Ziemi od Słońca będzie 22 IX. Ziemia w  pozycji Słońca S2, w dniach: 21 VI i 21XII - w czasie współczesnych przesileń letnich i zimowych  będzie w średniej odległości od Słońca, równej 149,6 milionów km ponieważ w tym położeniu; kierunek sił oddziaływania grawitacyjnego Syriusza jest prostopadły do kierunku oddziaływania grawitacyjnego Słońca na Ziemię (cos=0), z tego powodu oddziaływanie grawitacyjne Syriusza ma około zerowy wpływ na zmianę odległości Ziemi od Słońca.         

W porównaniu do klimatu lat współczesnych,  jest to okres (S2-Rys. nr 2,6) w dziejach półkuli północnej Ziemi  w którym jesienie i zimy były i będą zdecydowanie zimniejsze od obecnych z powodu oddalenia się Ziemi od Słońca  o 2,5 milionów km. Natomiast pory roku; lata i wiosny na północnej półkuli Ziemi będą zdecydowanie cieplejsze od współczesnych, niezależnie od tego jak intensywnie będziemy przeciwstawiać się globalnemu ociepleniu ponieważ obecnie i przez następne około 300 lat, z powodu zmiany kształtu orbity spowodowanej ciągłą zmianą kierunku apsydy.  Ziemia w okresie wiosny i lata na północnej półkuli Ziemi będzie co raz bliżej Słońca- każdego roku bliżej o około 6,85 tysięcy kilometrów. Całkowicie przeciwstawne zmiany klimatyczne mają miejsce w okresie jesieni i zimy na północnej półkuli Ziemi. Wyraźnie niższe temperatury w okresie jesieni i zimy na półkuli północnej skutkowały, zamarzaniem akwenów podbiegunowych. Z zachowanych przekazów wynika, że w położeniu Słońca S2, do około 900 roku szlaki do Grenlandii z Islandii i Skandynawii były zimą zamarznięte.  Mroźne jesienie i bardzo mroźne zimy w strefie podbiegunowej północnej półkuli, spowodowały, że ludność tam zamieszkująca, żyjąca głównie z rybołówstwa, przez pół roku, nie miała dostępu do darów morza -do świeżych produktów żywnościowych. Na północnych terenach Półwyspu Skandynawskiego, którą wówczas zamieszkiwali Normanowie, zmieniający się klimat sprawił, że warunki życia pogorszyły się do tego stopnia, że przeciętna długość życia wynosiła niewiele ponad 30 lat a co drugie dziecko dożywało lat 14. To głód sprawił, że Normanowie zamieszkujący północną Skandynawię, stali się średniowiecznymi piratami -zwanymi w Europie wikingami. Mimo ostrych zim, okres ten został nazwany "ciepłą epoką średniowieczną na półkuli północnej". Zbliżenie Ziemia do Słońca; wiosną i latem o 2,5 miliona kilometrów w porównaniu do lat współczesnych sprawiło, że w strefie umiarkowanej były dorodne i obfite zbiory zbóż, warzyw i owoców tradycyjnych dla danego regionu jak również tych które wymagają cieplejszego klimatu. W Polsce w tym okresie rozpoczęto uprawę winorośli. W tym czasie również z powodu ekstremalnego oddziaływania prądu zatokowego -Golfsztromu (efekt intensywnie topniejących lądolodów Arktyki) część Normanów rozpoczęła zasiedlanie Islandii. Po upływie 80 lat, 30 tysięcy normandzkich osadników, na powszechnym wiecu prawodawczym, ogłosiła niezależność wyspy. W 982 roku z Islandii pod dowództwem Eryka wyruszyła na zachód- morska wyprawa w poszukiwaniu terenów nadającego się do zasiedlenia. Po wielu dniach Eryk dotarł do lądu, o którym po powrocie do Islandii opowiadał: odkryłem krainę z zielonymi dolinami i rzekami pełnymi ryb. Około roku 985-986, siedmiuset islandzkich Normanów, na  25 wyładowanymi po brzegi statkach, wyruszyło w 800 -kilometrowy rejs do zielonego lądu - Grenlandii. Dzięki Golfsztromowi i cyklicznym zmianom klimatycznym w tym okresie wiosny grenlandzkie były tak ciepłe jak współczesne lata a średnia temperatura latem na Grenlandii musiała być zbliżona do obecnej środkowoeuropejskiej więc zgodnie z zachowanymi przekazami osadnicy na Grenlandii mogli i zajmowali się hodowlą bydła (krów, owiec, kóz), myślistwem oraz handlem (do Norwegii dostarczano focze skóry i futra, kły morsów i liny okrętowe a do Grenlandii przywożono drewno budowlane i wyroby metalowe. W 1126 roku na Grenlandii było 16 kościołów, dwa klasztory i z tego powodu założono biskupstwo. Normanowie mieszkali na Grenlandii do czasu - dopóki zimowe spadki temperatur były skutecznie łagodzone przez Prąd Zatokowy (Golfsztrom), który w tym okresie - położenie Słońca S2, był najefektywniejszy w 1460 letnich cyklach klimatycznych na Ziemi.

Rysunek 7. 

Kształt i parametry orbity Ziemi w położeniu Słońca S3 i porównanie z S1  

w latach  (1100-1350 r),( 350-100r. p.n.e.), (1800-1550r.p.n.e.), (2510 -2760 r).

W latach ok. 1100 -1350 roku, w położeniu Słońca S3, gdy Ziemia w okresie zimy na północnej półkuli, jest maksymalnie oddalona od Słońca (rys nr.  7), temperatura w Arktyce spadała do tej która obecnie występuje zimą na Antarktydzie.  Słońce w czasie 1460 letniego cyklu orbitowania wokół Syriusza znajduje się w pozycji w której apsyda Ziemi ma kierunek ~ około prostopadłego do linii równonocy a więc jest zbliżony do pozycji współczesnej Słońca S1. Z powodu obrotu Słońca wokół Syriusza, po 730 latach o 180 stopni , w położeniu Słońca S3: Ziemia w peryhelium jest w okresie lata na półkuli północnej -tropikalne lata. Okres zimowy na półkuli północnej wypada w czasie największego oddalenia Ziemi od Słońca- w aphelium. Na Arktyce w położeniu Słońca S3, intensywny wzrost lądolodu, ponieważ najniższe temperatury grudniowe, są tak niskie (-98 stopni C) jak współcześnie występujące na biegunie południowym - na Antarktydzie. Na półkuli południowej w pozycji Słońca- S3 sytuacja klimatyczna jest podobna do współcześnie występującej na półkuli północnej - co oznacza okres prosperity dla południowej półkuli Ziemi. Również dla krajów południowej i zachodniej Europy był to okres sprzyjający rozwojowi, ponieważ południowa lokalizacja oraz bliskość Oceanu Atlantyckiego i prądy oceaniczne łagodziły skutki  "syberyjskich" zim i letniej kanikuły. 

21.III. Punkt Barana -Równonoc marcowa -Odległość Ziemia-Słońce; średnia =149,6 mil. km.

21.VI. Przesilenie czerwcowe- (letnie) -Odległość Z-S; peryhelium = 147,1 mil.km.

22.IX. Punkt Wagi -Równonoc wrześniowa -Odległość Z-S;  Średnia =149,6 mil.km.

21.XII. Przesilenie grudniowe (zimowe) -Odległość Z-S; aphelium -152,1 mil.km.

Punkty równonocy marcowej Rm i wrześniowej Rw, jak zawsze znajdują się na linii przecięcia przez Ziemię, równoleżnika niebieskiego na którym znajduje się Słońce. Apsyda orbity Ziemi jak zawsze, ma kierunek linii przechodzącej przez środek Ziemi, Słońca i Syriusza lub ich bezpośredniej bliskości. Peryhelium Zp -największe zbliżenie Ziemi do Słońca ma miejsce w czasie gdy Ziemia znajduje się między Słońcem a Syriuszem przy liniowym ustawieniu; Syriusz - Ziemia- Słońce. Natomiast aphelium - Za - największe oddalenie Ziemi od Słońca, ma miejsce przy liniowym ustawieniu ciał niebieskich w kolejności : Syriusz  Ziemia, Słońce. W pozycji Słońca S3, kierunek apsydy Ziemi jest około prostopadły do równika niebieskiego -do linii równonocy, podobnie jak w latach współczesnych -pozycja Słońca S1. Jednak klimat na Ziemi w czasach pozycji Słońca S3 diametralnie się różni od współczesnego - pozycja Słońca S1. W pozycji Słońca S3, aphelium Ziemi -Za, czas największego oddalenia Ziemi od Słońca, ma miejsce w terminie występowania zimy na półkuli północnej i lato na południowej półkuli Ziemi. Natomiast peryhelium -Zp -okres największego zbliżenia Ziemi do Słońca w pozycji S3, wypada w okresie lata na półkuli północnej i zimy na półkuli południowej Ziemi. Ziemia latem na półkuli północnej  jest bliżej Słońca niż obecnie (pozycja S1) o około 5,0 milionów kilometrów (różnica w odległości między aphelium a peryhelium Ziemi). Natomiast zimą na północnej półkuli Ziemi w pozycji Słońca S3, Ziemia znajduje się dalej od Słońca niż obecnie również o 5,0 milionów kilometrów. Dla zobrazowania przyrostu oddalenia Ziemi od Słońca, 5,0 milionów kilometrów to jest  ponad 12 razy więcej niż wynosi maksymalna odległość Księżyca od Ziemi. Warunki klimatyczne na północnej półkuli Ziemi w pozycji Słońca S3 muszą być bardzo zbliżone do obecnie panujących na półkuli południowej. Muszą być zbliżone ponieważ okres lata wypada w  peryhelium a zimy w aphelium, w jednakowych odległościach od Słońca w pozycjach Słońca S1 i S3. Niezaprzeczalnym tego dowodem jest wieczna zmarzlina na obu biegunach Ziemi. Zasięg lądolodu na biegunie północnym w pozycji Słońca S3 był i będzie zbliżony do obecnego na Antarktydzie - pozycja Słońca S1. Śladem określającym zasięg lądolodu na biegunie północnym w położeniu Słońca S3 jest wieczna  zmarzlina zwana również "zlodowaceniem podziemnym", która na półkuli północnej obejmuje około 80% Alaski, większość północnej Kanady i 65% Syberii. Średnia głębokość do której sięga wieczna zmarzlina, na północnej półkuli waha się obecnie w granicach 150 - 300 metrów. W aktualnie panujących warunkach klimatycznych na Syberii - w położeniu Słońca S1, górna ok. dwumetrowa warstwa zmarzliny w okresie lata topnieje. 

W przeciwieństwie do zim; lata na północnej półkuli w położeniu Słońca S3, w strefie równikowej i około zwrotnikowej są upalne nie do zniesienia, ponieważ największe zbliżenia Ziemi do Słońca (peryhelium) ma miejsce w miesiącu czerwcu. 

Starożytni  Rzymianie okres ten nazywali "kanikuła" ponieważ w tym czasie Słońce znajdowało się latem w gwiazdozbiorze Kanikuły ( lac. canikula, dosłownie piesek) Obecna nazwa tego gwiazdozbioru -Wielki Pies, w którym znajduje się najjaśniejsza gwiazda ziemskiego nieba -Syriusz- w języku starogreckim Seiros -oznacza: ognisty, skwarny. Od tego czasu (350 r - 100 r. p.n.e. okres wielkich upałów nazywany jest: kanikułą. Zbliżenie około 5 milionów km Ziemi do Słońca musiało również skutkować zanikiem lodowców  górskich w strefie umiarkowanej półkuli północnej. Dowodem na zanik w tym okresie -S3, lodowców górskich, jest przejście przez Alpy we wrześniu 218 r. p.n.e. armii Hannibala w drodze na Rzym. Armia Hannibala liczyła 20 tysięcy piechoty, 6 tysięcy jazdy konnej oraz ponad 30 słoni bojowych. Z zachowanego opisu wyprawy wynika, że w prowadzonych walkach, słonie miały duży udział w ich zwycięskich walkach.  Ostre zimy w północnej Italii (aphelium zimą) sprawiła, że wojnę przetrwał tylko jeden słoń. Również grecki historyk Polibiusz, który do Rzymu przybył 50 lat po Hannibalu, twierdził, że Galowie w czasie wojennych wypraw przeciw Rzymowi, również wielokrotnie, bez godnych opisania  problemów, przechodzili przez Alpy. W latach położenia Słońca S3 (400- 100 r. p.n.e.) Rzym był potęgą militarną i z najazdami obcych wojsk świetnie sobie radził ale musiał skapitulować wobec nieuchronnie zachodzącymi zmianami klimatycznymi, jakie mają miejsce w czasie wędrówki Słońca wokół Syriusza. Pustynnienie terenów Północnej Afryki i ciągłe obniżanie się poziomu wód gruntowych na obszarach śródziemnomorskich były główną przyczyną upadku Rzymu. Rzymianie bardzo skutecznie, dzięki opanowaniu do perfekcji sztuki budowy akweduktów, sprowadzali do Rzymu wodę z bardzo odległych miejsc. Pierwszy akwedukt zasilający Rzym w wodę -poza Tybrem, został wybudowany w 312 roku p.n.e. a ostatni - jedenasty, w roku 226 ery współczesnej. łączna długość wybudowanych akweduktów, doprowadzających wodę do Rzymu, określana jest na 575 km. Największy i najwspanialszy akwedukt wybudowany w cesarstwie rzymskim to akwedukt doprowadzający wodę z odległości 120 km do Nowego Rzymu - Konstantynopola. Elementy składowe akweduktu to między innymi: 90 wiaduktów, 5 km tuneli i magazyny wody czystej-cysterny o łącznej pojemności przekraczającej milion metrów sześciennych. Akwedukt ten, wybudowano w latach 345-374 n.e. Wraz z pierwszym akweduktem, oddanym do użytkowania w czasie uroczystej ceremonii otwarcia nowej stolicy Cesarstwa Rzymskiego ( 330 r. n.e.) przez wiele wieków skutecznie zabezpieczały dostawę wody do nowej metropolii. Cesarz Konstanty Wielki decyzję o budowie nowej stolicy imperium podjął w 324 roku a więc dwa lata przed oddaniem do użytkowania ostatniego akweduktu doprowadzającego wodę do Rzymu. Z przedstawionych powyżej faktów  wynika, że malejące możliwości zaopatrzenia Rzymu w wodę, zmusiły cesarza Konstantyna Wielkiego do poszukiwania nowej lokalizacji stolicy imperium. Jak słuszna to była decyzja i czym skutkuje niedobór wody w mieście, przekonał się jego syn i następca Cesarza Rzymu - Konstanty II. W roku 357 gdy przybył on z nowej stolicy - Konstantynopola do Rzymu aby świętować 20- lecie swego panowania to, jak zapisano w kronikach, odniósł wrażenie, że zwiedza muzeum historycznych pamiątek a nie byłą stolicę wielkiego imperium.

Klimat na Ziemi w położeniu Słońca S4    

Rysunek 8.  

Kształt i parametry orbity Ziemi w położeniu Słońca S4 i porównanie z  S1 w latach; (1500 - 1750 r.), (30 - 280 r.), (1430 r.pne. -1180 r pne.) 

Słońce i Syriusz znajdują się na linii przecięcia płaszczyzny ekliptyki z równoleżnikiem niebieski na którym znajduje się jednocześnie Syriusz i Słońce. Lub: równonoc marcowa (wiosenna) -Rw i równonoc wrześniowa (jesienna) -Rj ma miejsce w czasie gdy Ziemia orbitując po ekliptyce, przecina równoleżnik niebieski na którym znajduje się Słońce i Syriusz. Takie usytuowanie ciał niebieskich sprawia, że apsyda Ziemi ma kierunek zbliżony do linii przechodzącej przecz: Syriusza, Słońce i punkt równonocy marcowej lub wrześniowej.

Z układu ciał niebieskich w pozycji Słońca - S4 wynika, że peryhelium Ziemi - moment największego zbliżenia Ziemi do Słońca ma miejsce w czasie równonocy wrześniowej - jesiennej a aphelium Ziemi -moment największego oddalenia Ziemi od Słońca, ma miejsce w czasie równonocy marcowej- wiosennej. W pozycji Słońca -S4 i S2, linie apsyd Ziemi pokrywają się z liniami równonocy, lecz ze względu na inne usytuowanie w stosunku do Syriusza, w pozycji Słońca - S4: peryhelium ma miejsce w czasie równonocy jesiennej a aphelium w czasie równonocy wiosennej. W stosunku do obecnego układu Słońca -S1, w układzie S4 mają  miejsce bardzo znaczące zmiany klimatyczne spowodowane różnymi od obecnych, odległościami Ziemi od Słońca we wszystkich porach roku, na obu półkulach Ziemi. Na północnej półkuli Ziemi w pozycji Słońca S4; zimy są chłodniejsze, ponieważ Ziemia jest 2,50 milionów kilometrów dalej  od Słońca  niż obecnie, natomiast wiosny są najzimniejsze w dziejach Ziemi, ponieważ Ziemia wiosną jest w aphelium. Lata i jesienie w pozycji Słońca S4 na północnej półkuli Ziemi są cieplejsze od współczesnych, ponieważ Ziemia jest bliżej Słońca o 2,5 miliona kilometrów. W porównaniu do współczesnego klimatu w strefie umiarkowanej, na półkuli północnej Ziemi, w okresie pozycji Słońca S4 panuje bardzo niekorzystny okres dla wegetacji roślin i w konsekwencji dla życiu ludzi i zwierząt. Dla obszarów strefy umiarkowanej Europy, Azji i Ameryki Północnej jest to czas najdłuższych zim w 1460 letnim okresie w dziejach Ziemi. Wiosenne, ekstremalne oddalenie Ziemi od Słońca powoduje, że okres temperatur zimowych, w tym okresie trwa nieprzerwanie od listopada do maja. Dla ludzi i zwierząt (hodowlanych i dzikich) był to okres największego braku żywności - głodu na tych terenach w dziejach Ziemi. Z tego powodu w  tym okresie, miała miejsce wielka ekspansja i migracja ludności z północnych terenów Europy na ziemie południowych sąsiadów. Europejska wojna trzydziestoletnia (1618-1648),Najazd Szwedów na Polskę (1654-1667), do 1691 roku sto tysięcy Szkotów osiedliło się  się na terenach Irlandii Północnej, wypierając rodowitych Irlandczyków. Wojny, rozboje i brak żywności sprawił, że w krajach środkowej i północnej Europy zmalała ilość ludzi średnio o 50%. a np. Czesi 0kreślają zmniejszenie swojej populacji w tym okresie o 75%. Zachowane opisy zjawisk klimatycznych z tego okresu takie jak np.:                     

• przez prawie pół roku zamarznięte Morze Bałtyckie

• zarejestrowana na południu Francji temperatura minus 23,2 stopnie C

• zamarznięta Laguna Wenecka i Tamiza w Londynie          

sprawiły, że klimatolodzy okres ochłodzenia zimowego jaki miał miejsce w położeniu Słońca S4 nazwali " Małą Epoką Lodowcową"                                                                                                    

Natomiast dla krajów położonych w strefie równikowej i około zwrotnikowych, obniżenie średnich temperatur w okresie wiosenno- letnim spowodował użyźnienie terenów pustynnych i w konsekwencji bardzo duży wzrost produkcji rolnej. Dowodem na to jest ogólnie znany fakt, iż w położeniu Słońca S4 poprzedniego cyklu ( lata 50- 300 r.ne ), Cesarstwo Rzymskie w 100% zaopatrywało się w zboże w krajach północno-afrykańskich. W tym celu Rzymianie budowali statki -masowce o wyporności do 500 ton. Tak duże okręty na Morzu Śródziemnym pojawiły się ponownie dopiero 1500 lat po upadku Cesarstwa Rzymskiego. Z powyższego wynika, że malowidła naskalne na Saharze przedstawiające sawannę a nie pustynię, na której żyły dzikie zwierzęta i wypasano stada bydła, nie wszystkie muszą pochodzić z przed wielu tysięcy lat. 

W pozycji Słońca S1 (aktualnej) lądolód na Antarktydzie osiąga maksymalną grubość i zasięg w 1460-cio letnim cyklu obrotu Słońca wokół Syriusza ponieważ tylko w tym okresie; zima na półkuli południowej, zbiega się z maksymalnym oddaleniem Ziemi od Słońca = 152 mil.km - aphelium orbity Ziemi -Za. Natomiast lądolód na Arktyce w tym samym okresie osiąga minimalne gabaryty w 1460 letnich dziejach ponieważ w położeniu Słońca S1, zima na północnej półkuli- na Arktyce wypada w peryhelium-Zp =147 mil. km. w czasie maksymalnego zbliżenia Ziemi do Słońca 

 Rysunek 9.

Przedstawia położenie Ziemi i jej biegunów względem Słońca w pozycji S1- lata współczesne. Zima na północnej półkuli Ziemi z Arktyką ma miejsce w czasie ekstremalnego zbliżenia Ziemi do Słońca - 147 mln. km. Zima na południowej półkuli Ziemi z Antarktydą ma miejsce w czasie ekstremalnego oddalenia Ziemi od Słońca -152 mln. km.

W pozycji Słońca S1 (aktualnej) lądolód na Arktyce osiąga minimalne gabaryty w 1460-cio letnim cyklu obrotu Słońca wokół Syriusza ponieważ tylko w tym okresie; półrocze z zimą na półkuli północnej, zbiega się z minimalnym oddaleniem Ziemi od Słońca = 147 mil.km -Zp.  W pozycji Słońca S1, ciepłe półrocze (z porą -lato ) na północnej półkuli Ziemi ma miejsce w okresie, gdy Ziemia orbituje poniżej równika niebieskiego na którym znajduje się Słońce. Bilans termiczny na Ziemi jest proporcjonalne do cosinusa kąta padania promieni słonecznych i odwrotnie proporcjonalne do sześcianu odległości Ziemi od Słońca.  

Aktualnie lądolód Arktyki osiąga minimalne parametry w dziejach 1460 letniego cyklu obrotu Słońca wokół Syriusza z powodu ujemnego rocznego bilansu narastania lądolodu. Główną tego przyczyną jest fakt, że w pozycji Słońca S1, zimy Arktyczne są najłagodniejsze w 1460 letnim cyklu obrotu Słońca wokół Syriusza z powodu ekstremalnie zbliżona Ziemi do Słońca. Z analogicznych przyczyn dla półkuli południowej Ziemi i dla Antarktydy jest to okres "super zim" spowodowany maksymalnym oddaleniem Ziemi od Słońca (152 mil.km) w okresie zimy. Obecnie ( 2023 rok)  Ziemia jest w początkowej fazie 1460 letnich zmian klimatycznych na jej biegunach. Na etapie ocieplania się zim na półkuli południowej Ziemi - na Antarktydzie z powodu; rozpoczęcia się procesu zmniejszania się odległości do Słońca w okresie zimy na Antarktydzie oraz w początkowej fazie obniżania się temperatur na północnym biegunie Ziemi- na Arktyce z powodu zwiększania się odległości do Słońca w okresie zimy na północnej półkuli Ziemi. Lada rok winna pojawić się oficjalna informacja o zakończeniu okresu degradacji zlodowacenia na Arktyce. Wraz z rozpoczęciem się procesu ocieplenia zim na południowej półkuli, rozpoczął się proces zmniejszania się lądolodu na Antarktydzie przejawiający się obecnie w postaci; odrywania się od lądolodu gór lodowych i tworzenia się olbrzymich jezior na powierzchni i wewnątrz lądolodu. Oderwanie się góry lodowej nawet 0 powierzchni Islandii czy Wielkiej Brytanii jest dla Ziemi zdecydowanie mniejszym problemem niż nagłe wtargnięcie morza wody z wysokości ponad tysiąca metrów np. w kierunku do Oceanu Indyjskiego. Adekwatnym opisem takiego kataklizmu jest opis Potopu Biblijnego. Przy obecnym poziomie wiedzy i techniki można spowodować niekatastroficzny wypływ jezior i mórz utworzonych na topniejącym lądolodzie, lecz w żadnym przypadku nie można zapobiec podniesieniu się poziomu wody w oceanach. Nawet gdyby stopniało tylko 60% lądolodu Antarktydy, to poziom oceanów podniesie się o ponad 30 metrów, co potwierdzone jest cyklicznym wypełnianiem słoną- morską wodą Morza Martwego-Słonego. Dowodzą tego również przekazy historyczne z których wynika, że król Salomon panujący w latach 970 -930 p.n.e. wybudował w Izraelu port i stworzył dużą flotę, co umożliwiło mu  przez Zatokę Akaba i Morze Czerwone prowadzić intensywne kontakty handlowe i towarzyskie z krajami Wschodniej Afryki. Przedstawiony cykl zmian zlodowaceń biegunowych  dowodzi, że mapy Piry Rayza - Antarktydy bez zlodowaceń szelfowych mogły powstać na przełomie XV i XVI wieku.  Proces topnienia lądolodu na Antarktydzie rozpoczął się parę lat temu i obecnie intensyfikuje się - Słońce jest w trakcie przechodzenia z pozycji S1 do S2, a więc w tej sytuacji, należy rozważyć celowość realizacji projektu: budowy rurociągu doprowadzającego wodę z Zatoki Akaba do Morza Martwego w celu spowolnienia procesu wysychania Morza Martwego.                                 

Za około 700 lat, gdy Słońce orbitując wokół Syriusza będzie w pozycji S3 (RYS. 10). Arktykę pokryje ekstremalne zlodowacenie, sięgające granic wiecznej zmarzliny na północnej półkuli Ziemi, ponieważ w tym czasie północna półkula Ziemi będzie w identycznym położeniu względem Słońca w jakim obecnie znajduje się półkula południowa. 

Rysunek 10.  

Przedstawia położenie Ziemi w czasie aphelium i peryhelium, względem Słońca będącego w pozycji S3.